20 Temmuz 2012 Cuma

Afrika'da Safari....

Silahları hiç sevmem, 10 ay belimde taşıdım, askerde, Hakkari Yüksekova’da, bir el ateş etmedim ! Hayvanları ve doğayı da çok severim, tabi normal bir insan olarak… Dolayısıyla avlanmaya çok karşıydım, ta ki işin aslını Kayınpeder’den öğreninceye kadar…


Kayınpeder, 10 yaşından beri izci, dağcı, kampçı, kayakçı, off-roadçu, tam bir doğa insanı… Doğayı hepimizden daha iyi tanıyor ve seviyor… Avcılığın da bir sürü kuralı ve etiği var, bilimsel yapılınca doğaya hiçbir zararı yok aksine, çeşitli katkıları var. O eski, kaçak avcılığa da en çok gerçek avcılar karşı zaten…
 

Ayrıca her şey gibi av da endüstrileşmiş, yani tüfeğini alıp, istediğin yerde, istediğin hayvanı vuramıyorsun, etrafı çevrili, içindeki hayvanlar özellikle yetiştirilmiş, ve buraya yerleştirilmiş. Avlaklarda  yılın yalnızca 4 ayı, vurduğun her hayvanın bedelini ödeyerek, mutlaka bir rehber eşliğinde avlanıyorsun… Bir nevi luna park aslında …


Johannesburg’tan 550 kilometre kuzeye taa Zimbabve sınırındaki, Misuna şehri yakınlarında, Clara adlı bir “Game Reserve” e geldik. ( Gelirken de Oğlak Dönencesinden geçtik, hiç bir şey olmadı ama yine de kayıtlara geçsin...)  Hafif bir tepenin üzerinde son derece zevkli döşenmiş tam Afrika tarzı harika bir av “lodge” u.


Temmuz’un tam ortası, biz de Yazın, burada Kışın tam ortası … Okullar sömestre tatilinde… Sabahları ve akşamları bayağı bir soğuk, öğlenleri ise ne de olsa Afrika güneşi, ısıtıyor insanın içini…  Avlandığımız yer tam anlamıyla Afrika’nın balta girmemiş ormanları, daha doğrusu çalılıkları...



Bizim ortaklar Wolf ve Albert; Wolf’un ortağı Ernest ve Ernest’in oğlu Ernest; ben, babam ve kayınpeder, toplam 7 kişi akşam vakti vardık, "Lodge’a" sonra gördük ki aslında av bahaneymiş, aslolan erkek erkeğe, bol bira, barbekü ve muhabbet ile doğa da keyifli vakit geçirmek …


Hemen sonra aramıza süper bir ahçı olan Ernest’in arkadaşı Tinas da katılınca biz de aynı tribe girdik ve belki de hayatımızın en güzel yemeklerini yedik, impala çevirme, soğanlı şaraplı wild beest ciğeri, odun ateşinde wild beest sırtı gibi ….


Ava gelince, çok zor işmiş, hele bölge de çalılık olunca bırak vurmayı görmek bile çok zor; 2 gün dolaştık kumda, benim sol bacağım hala ağrıyor; Bir el ateş bile etmedim, babam bir el ateş etti o da karavana … Kayınpeder ise pek gönlü olmasa da bir Zebra vurdu. Zebra eti yenmediği için çok makbul değil ama yine de serbest. Tabi 500 Euro karşılığı …Eski bir polis olan Albert ise ilk gün impala; ikinci gün wild beest,  vurdu o kadar ...


İlk gün eski bayimizin bana, Wolf’a ve Albert’a gönderdiği tehdit mesajı biraz canımızı sıksa da, keyfimizi kaçırmaya yetmedi, gördük ki doğada, temiz havada, dostlarla bir şeyler içip, yiyip muhabbet etmenin keyfi her şeye değer ….

Kural : Yine de sen silahtan uzak dur,  bulundurma, taşımayı düşünme bile… Silah beladır…
Ama muhabbetten uzak durma sakın, yaklaş, katıl.. Muhabbet,  devadır…

6 Temmuz 2012 Cuma

Kendi Mezar Tapusunu Alan Adam...


Babacığım Hüseyin Şedele, 13 yaşından beri, yaklaşık 50 yıl dişi ile tırnağı ile çalışmış, alnının teri ile kazanmış ve malla mülkle fazla işi olmamasına rağmen,  çocuklarının, torunlarının geleceği için birikimlerini kendi çapında gayrimenkulle değerlendirmiş…

Ve bu tapularını, durup durup saymak için değil, vergileri, vekaletleri falan kolay takip etmek için bir klasörde toplamış. Yeri geldiğinde, kendisinden çok daha fazlasını kazanan ama kazandığını bir güzel de harcayan, Amcam Fehmi Şedele, : “Bende bir klasör borç senedi, Sende bir klasör tapu!” diye takılırdı kardeşine...



Ama gerçekten de malda mülkte fazla gözü olmayan, hele artık 60’ından sonra gözü “yeni sevgilim” dediği motosikletinden başka bir şey görmeyen, fazla dindar da olmayan Babacığımın, hal ve  tavırlarından pek de benzetemeyip “buranın sahibi siz misiniz” diye soran müşterilerine :

“yok biz bekçisiyiz, sahibi Allah’tır” dediğine çok şahit olmuşumdur …. 

Geçenlerde "getirin o (meşhur) klasörü yeni bir tapu aldım onu da koyalım" dedi ve kendi mezar tapusunu gösterdi bize, çok üzüldük ablamla hatta kızdık, ne gerek vardı şimdi durup dururken kendini, bizi üzmeye... Ki benim çocukluğumdan beri en büyük korkularımdan biridir babamı kaybetmek. Çok sigara içer, pek kendine bakmaz çünkü ve neredeyse onu tanıyan herkesin hayatına dokunan, derin bir iz bırakan etkileyici, farklı bir insandır gerçekten. En çok, en derin de benim hayatımda iz bırakmıştır tabii...   



"Fakat" dedi "bu tapu, her zaman bu klasörün en üstünde kalsın, artık her ne sebeple olursa olsun, her açtığınızda, görün benim de sizin de sahibi değil bekçisi olduğumuzu..."

O günden beri ne zaman o klasörü açmak gerekse sağlığı sıhhati yerinde olan babamızın mezar tapusunu görür önce bir acayip olur sonra Allahım inşallah bu tapu bu klasörden hiç çıkmaz diye dua ederim...

Kural : Allah dilediğine verir, dilediğinden alır … Hayır da Allah’tan gelir, Şer de … Ve unutma; sen bekçisisin, sahibi Allah’tır ….

Temmuz 2012...

Not : Babacığım bu tapuyu aldıktan 7 yıl, ben bu yazıyı yazdıktan 4 yıl sonra, ben tam 40 yaşında, babam 67 yaşında 2016 Yılının, 8 Ağustos günü yatağında uyurken, kimseye yük olmadan, muhtaç olmadan, erkenden veda etti bu yalan Dünyaya...

Korktuğum başıma geldi O tapu ilk kez çıktı o meşhur klasörden...

Kural : Hüküm Allah'ındır....

2 Temmuz 2012 Pazartesi

500 Metre Yerin Altında, Kazakistan


 
Saat gece tam 12… İki Rus, bir Kazak, bir de ben, zifiri karanlık, uçsuz bucaksız, kurak düzlüklerinde ilerliyoruz Kazakistan’ın, Karaganda’dan Çezkazgan’a,  berbat bir yolda…  
Bulutların arasında aynı portakal dilimi bir yarım ay, fonda, yoldaki çukurlar yüzünden sürekli atlayarak çalan bir Enigma CD’si… Ucuz bir korku filminin giriş sahnesi gibi ….


Hiç sevmem gece yolculuklarını, hem de direksiyonda bir Rus, (ama günahını almışım ayıkmış bu, hayret!..) Son dakikaya kadar içimde bir sıkıntı, vaz mı geçsem diye düşünüyorum ama malum korkunun faydası yok hiçbir şeye, şoföre bir naneli çiklet bir de enerji içeceği verdim sonra vurdum kafayı yattım sabah 7'de Çezkazgan’a varana dek, uyumadım da, uyanmadım da… 

  ( Kazakmis'in Çezkazgan'daki Meşhur, "Mimari Harikası" Maden İşletme Binası )

Çezkazgan, dünyanın en büyük bakır üreticilerinden biri ( sanırım 2. si, piyasa değeri 13,5 milyar dolar ) olan Kazakmis’in ( Kazaklar çok güzel “Kazağmıs” diyor ) merkezi. Hem en büyük yeraltı maden işletmeleri burada, hem de ofisleri … 
2001 yılında babamla da gelmiş, 360 metreye inmiştik, tabii 11 yılda 360 metrede bir şey kalmamış, bu sefer 500 metreye iniyoruz, Rus Ivan, Kazak Azamet ve Ben ….


Zambiya’nın aksine buradaki “kafes” değil sadece asansör, biraz daha hızlı indi sanki ben de o kadar çok korkmadım galiba ama aşağıdaki duygu yine aynı, tarifsiz …
Aşağıda bir dünya var, dev bir labirent, kaybolanı bulamıyorlarmış, bozulan makineleri de yukarı çıkarmıyorlar aşağıda kalıyor, aşağıda ne kadar makine, araç gereç olduğunu da tam olarak bildiklerini sanmıyorum.



Önce yaklaşık 6 tane 40 tonluk makinenin aynı anda tamir edilebildiği servis noktasına gidiyoruz, oradan da bizim zincirlerin çalıştığı noktaya “disneyland” turumuz başlıyor …
Zambiya’ya bir Land Rover pikapın kasasında gitmiştik, bu sefer daha konforlu, Rus bir askeri minibüsten bozma aracın içindeyiz her tarafımız sac, off-road’un kralını yapıyoruz, zıplaya zıplaya gidiyor araç, bazen belki  45 – 50 derece rampadan iniyor, çıkıyor, suları saymıyorum bile, bu bölümü gerçekten çok eğlenceli, para versen yapamazsın, macera turizmi ….


Tabi başta o aracı hergün yaklaşık 10 saat kullanan sürücü olmak üzere, araçtaki hiç kimse benim kadar eğleniyor gibi görünmüyordu. Macere turizmi bir yana, yerin altındasın ve işte asıl şimdi anlıyorsun aslında ışık, güneş, oksijen, gökyüzü ne demekmiş... Gerçi hergün buraya indikleri için onlar alışmışlardır buna ve fakat her gün dışarıda olanlar da hiç bilmez ya gökyüzünün kıymetini ...

    ( Yukarı çıkmak için bekleme odasında asansörü bekleyen madenciler  )


Kural : Açık havanın kıymetini bil, fırsatın varsa tercihin hep dışarısı olsun, AVM'lere tıkışma, televizyona, bilgisayara yapışma, özellikle de bu sıcak yaz günlerinin en güzel saatlerini, sabahlarını ve akşamlarını harcama...
Sokağa Çık, Bahçeye Çık, Yola Çık, Gökyüzünün kıymetini bil !


24 Mayıs 2012 Perşembe

Moskova Metrosu ...


Moskova'nın metrosu meşhurdur, çok eskidir, çok büyüktür, istasyonları çok güzeldir falan ama bizim işimiz hep acil olduğu için ve biraz da klavuzumuz karga olduğu için daha önceki ziyaretlerimizde, yolun kenarına geçip, aşağıya doğru sallandırdığımız sağ ya da sol kolumuzu, bacağımızdan yaklaşık 45 derece açıyla yukarıya doğru kaldırdığımızda bütün arabalar dururdu.  ve bu arabaların hemen hemen tamamının sürücüleri rezalet Rusça telafuzumuza rağmen ne demek istediğimizi hemen anlar, biraz pazarlık yapar çok uygun bir fiyata istediğimiz yere efendi gibi giderdik, Bir nevi korsan taksicilik yani...


Hatta bu sürücülerin büyük kısmı, Azeri, Gürcü, Çeçen, ya da Ermeni olduğu için epey bi muhabbet bile ederdik yol boyu... Hatta hiç unutmam bir seferinde çok şeker yaşlı bir amcanın arabasına bindim, teypte muhteşem bir uzun hava, hiç bilmediğim bir lisan ama çok iyi bildiğim, çok tanıdık bir hüzün ... Djivan Gasparyan'dan biliyorum, sordum amcaya "duduk" değil mi bu dedim, Amca hemen anladı Türk olduğumu, çok sempatik aksanıyla başladık Türkçe sohbet etmeye, şarkıları, türküleri, yemekleri ve tabi ki halkların kardeş, politikacıların üçkağıtçı olduklarını konuştuk uzun uzun ...


Ama bu sefer, önce havaalanından ( Bu arada THY artık, Moskova'nın 3. havaalanı, yeni açılan Vnukova'ya iniyor ) otele, sonra da otelden fuar alanına yaptığım taksi yolculukları hatırı sayılır bir miktar tutup ve yaklaşık 2 saat sürünce Metro'yu kullanmaya karar verdim ...
Aslında özellikle de İstanbul'da metronun ( yabancılar 'santimetro' diye dalga geçiyor ) "M" sinin olmadığı yıllarda bayılırdım yurtdışında metroya binmeye, o şehri Japon turist gibi değil, gerçek halkı gibi yaşamaya ...


Ama tabi burada küçük bir sorun var o da yaklaşık 300 kilometre uzunluğunda olan 12 farklı hattan ve onlarca istasyondan oluşan Moskova Metrosunun tüm harita, tabela ve işaretlerinin Kiril Alfabesinde olması, doğal olarak...
Renk kodları, hat isimleri, istasyon isimleri derken bir kaç durak yürüdükten sonra çözdüm denklemi ve fark ettim ki Metrosu da başka bir şehir, Moskova'nın...


Hemen hemen her istasyon bir diğerinden farklı, kiminde avizeler var, kiminde mermer banklar, heykeller, resimler, tavan süsleri, kiminde ise hala orak-çekiç, Stalin - Lenin ...
Bazı istasyonlar o kadar derin ki yürüyen merdivenlerin sonu görünmüyor, zaten bende yükseklik korkusu var hiç bakamıyorum aşağıya ....


Teknoloji yok hala, trenler, istasyonlar çok eski tabi ama hala tertemiz ve hala çok dakik, Çok da kalabalık, dikkatimi çekti hiç, dilenci, satıcı ya da sanatçı yok metrolarda ya da bana denk gelmedi.. Bir de şu dikkatimi çekti : önceleri metroda, otobüste; gazete, kitap okunur ya da müzik dinlenirdi, şimdi herkesin elinde cep telefonu... Ne güzel çekmiyordu telefon aşağıda artık orada da çekiyor meret...

 
Bir de utanarak söylüyorum, Moskova'ya sanırım 5. gelişim bu, Bolşoy Tiyatro binasını ilk kez görüyorum, hatta yaklaşık 100 Doları da gözden çıkarıyorum ama maalesef  o gün temsil yok, ama bir daha gelirsem eğer kesinlikle önceden internetten alıcam biletimi, izleyeceğim Kuğu Gölünü ana vatanında ... 


Kural : En kolay temizlik, kirletmemek; en kolay düzen, dağıtmamak, en kolay yenilik, eskitmemek, diye devam edip gider bu liste, unutma ...

Not : Dönüşte havaalanına da trenle gittim 3 kuruşa ve sadece 35 dakka sürdü, hem de bu hat yeni olduğu için teknolojik, modern trenlerle ... Moskova'ya gidecek arkadaşlara duyrulur, Hemen terminalden çıkın yolun karşısında göreceksiniz tren istasyonunu ...

21 Mayıs 2012 Pazartesi

Santiago'nun Gerçek Yüzü


2 yıl önceydi sanırım, ilk gittiğimde arkadaşım Cristian havaalanından alıp, havaalanına bırakana kadar hep en güzel yerlerini gösterdiği için ilk Santiago yazımda "tertemiz, yemyeşil" falan gibi şeyler yazmıştım. Bu sefer şehir merkezinde kendi otelimi ayarlayıp, bitli İngiliz turistler gibi kendi başıma gezdiğim için, gerçek yüzüyle karşılaştım Santiago de Chile'nin ...


Kimi ülkede güvenlik yoktur, polisin, askerin önemini anlarsın, kimisinde özgürlük yoktur, demokrasinin önemini anlarsın, kimisinde iş yoktur, yatırımcının önemini anlarsın, kimisinde kültür yoktur, tarihin önemini anlarsın, hatta Zambiya'da olduğu gibi kimi ülke liman yoktur, denize kıyısı olmanın önemini anlarsın...


Önce kolonileri olarak İspanyollardan, sonra da kendi vatandaşları Pinochet'den büyük zulümler gördükten sonra toparlanıp, palazlanan Şili'nin başkenti Santiago'da ise başta duvarlardaki iğrenç grafitiler olmak üzere sokakların pisliğini görünce, belediyeciliğin önemini anladım... Çünkü ilk grafitiyi yaptıktan ya da ilk çöpü attıktan hemen sonra çare bulunmuyorsa arkası felaket oluyor ...


Buradaki çare maalesef bir çok ülkede olduğu gibi "madem şehir merkezini temiz tutamıyoruz, koruyamıyoruz, o zaman yeni merkezler kuralım" olmuş, şehrin dışında, Cristian'ın yaşadığı ve beni o zaman gezdirdiği gibi çok güzel "zengin muhitleri" kurmuşlar, şehir merkezi, Allah'a emanet...


Yol çok uzun tabii, 4 saat İstanbul - Madrid, 13 buçuk saat de Madrid - Santiago uçuyorsun... Bu kadar yolu gezmeye gelinecek bir şey yok, zaten pek gelen de yok, çoğunluk kayağa, doğa sporlarına, macera turizmine, Patagonya'ya falan gidiyor... Tabii bir de meşhur Şili şarap mahzenlerine ve üzüm bağlarına ...


Diyeceğim o ki benim işim olmasa, işim olmaz Şili'de ve bu bana bir ders olsun bir daha

1. Hiç bir yerde bu kadar uzun kalmayacağım, insanın evi gibisi yok!
2. Eğer 2 günden fazla kalmak zorundaysam asla yanlız gitmeyeceğim, yanlızlık zor, sıkıcı!
3. Asla bitli İngiliz turist otellerinde kalmayacağım. Hiç olmazsa internet bağlantısı, spor salonu falan olan otellerde kalacağım..
 


Bir de şu İspanyolca ne güzel bir dil, öğrencilik zamanında da niyetlenmiştim ama bir türlü kısmet olmadı, çok mu geç acaba bu saatten sonra öğrenilir mi ? 

7 Mayıs 2012 Pazartesi

And Dağları, Şili


And Dağlarına Günübirlik Turistik Gezi ...

Şemsiyeli, rehberli, aşırı ticari günübirlik turları hiç sevmem aslında ama Santiago'daki boş günüm Paskalya tatiline denk gelince, yanlız başıma yapacak daha iyi bir şey bulamadım ve "bir Los Andes turuna katılayım bari" dedim ...


Fiziki haritalardaki heybetine ( nedense çocukluğumdan beri bayılırım fiziki ve siyasi haritalara bakmaya ) ve Arjantin'den gelirken uçaktan görüntüsüne hayran kaldığım And Dağlarının, şehir merkezine en yakın, aslında çok da popüler bir kayak merkesi olan Farellones, zirvesine çıkacağız, otobüsle .... 


Güney yarımküredeyiz tabii, Nisan ayı sonbahar, Mayıs ile birlikte kayak sezonu açılır, hatta çok hafif kar serpiştiriyor biz zirvedeyken ... Kar yokken, kayak merkezine gitme saçmalığını bir de yıllar önce, İsviçre Alplerinde, Ağustos'ta, Engelberg'teki Leo Forumunda yaşamıştım... Kışın, yazlık yerler çok keyifli gelir bana; ama yazın, kışlık yerler için aynı şeyi söyleyemeceğim ...


Virajlı yollardan dağa tırmanmaya başladığımızda rehberimiz "tam 60 tane viraj geçeceğiz ama daha başlamadı bunlara, viraj demiyoruz biz" dedi ! Asıl o 60 taneye viraj diyemeyiz, bildiğimiz U dönüşü... Otobüs duruyor, 1. vitese takıyor ve resmen U dönüyor ! Çıkarken yavaş yavaş eğlenceliydi, ama inerken biraz da hızlı gidince, başta "Tatlı su Komandosu"* bendeniz olmak üzere bütün otobüs perişan olduk ....   


Belli bir yükseklikten sonra iklim o kadar sert, yeryüzü öyle acayip oluyor ki, kaktüs bile yetişmiyor, hiç bir canlı yaşayamıyor. Ama Allahın bir hikmeti işte dünyanın en zengin altın ve bakır madenleri de bu yüksekliklerde bulunuyor. Maden şirketleri ilk makineleri ve ilk personeli helikopterle bırakıyor, onlar yavaş yavaş, ocağı ve yolları açıyorlar, aşağıdan gelenlerle buluşup, başlıyorlar altın çıkarmaya ...
 

*Tatlısu Komandosu meselesi de kısaca şöyle : Ben askerliğimi Jandarma Komanda Asteğmen olarak Hakkari Yüksekova'da yapmıştım ama izinde kolum kırıldığı için hiç bir operasyona falan katılmamıştım. Ona rağmen komando tiribine girmiş, herkese havamı atmıştım.
Arkadaşlarla da sanki biz pilotmuşuz gibi, "Kobra şöyledir, King Kobra daha da şöyledir, Skorsky böyledir falan" diye helikopter geyiği yapardık. Terhis olunca Yüksekova'dan Van'a Skorsky tipi bir kargo helikopterle gitmiştik. Helikopterin sadece 1 tane koltuğu vardı onda da bir Albay'ın kızı oturuyordu ki bu bizim 10 ay sonra gördüğümüz ilk karşı cinsti ... Biz de hemen onun ayaklarının önünde yerde oturuyorduk...
Başından beri "sosyete komando" ya da "tatlı su komandosu" diye dalga geçilen, hiç operasyon, helikopter, çatışma görmeyen ben bütün yol boyunca Albay'ın kızının ayaklarının dibinde, kafam kirli çantamın içinde, böğüre böğüre, gittim Van'a...

28 Mart 2012 Çarşamba

Almanya Değil, Afrika'da, Heidelberg


1995 yılında gittiğim gençlik kampında Kanada için düşündüğüm burada da aklıma geldi; Orta çağ karanlığı, cadı avı, veba, kolera vs derken iyice boka batan Avrupa’lıların aralarından uyanık olanları tası tarağı toplamış, sessiz, sakin, verimli, zengin, geniş, sıfırdan istedikleri gibi kurabilecekleri topraklara, Kuzey Amerika’ya, hatta daha da uzağa Avusturalya’ya, Güney Afrika’ya “taşınmışlar”


Tabi toprak sıfır kilometre olunca, daha doğrusu yerliler tarafından az ve temiz kullanılmış olunca toprakları, istedikleri gibi düzenlemek, ekmek, biçmek, şehirler, fabrikalar kurmak daha kolay ve daha düzenli olmuş.

Güney Afrika’ya, Avrupa’nın her yerinden, daha sonra da dünyanın her yerinden göçler olmuş, her gelen de kendi izini getirmiş biraz. Her grup kendi yaşam alanını oluşturmuş. Bizim, Alman asıllı, ortak Wolf ( Wolfgang Schmidtke ) Almanlar tarafından kurulmuş, sosyetik, çoğunlukla beyazların yaşadığı Heidelberg’te yaşıyor…


Hava asla çok soğuk ya da çok sıcak olmuyor, yazın en kavurucu sıcaklarında bile mesela geçen hafta 23 Ocakta inanılmaz bir tropik yağmur yağmış saatlerce… Tabiatıyla her yer yemyeşil, hatta rengarenk çiçekler, kuşlar, böcekler...

Doğru, beyaz adam, yerlileri kesmiş ama doğayı korumuş, Allah var…


Ve medeniyeti getirmişler buraya, sürekli gülümseyen, tanıdık tanımadık herkesle selamlaşan, hatta muhabbet eden, güler yüzlü, bomboş yolda bile “dur” ve “yol ver” işaretinde duran adam gibi insanlar sayesinde daha da güzelleşmiş memleket …

Afrikanca ( Afrikaans diyorlar, Almanca Hollandaca, Zulu ve İngilizce karışımı beyazların konuştuğu bir dil) adını hiç anlayamadığım, “kısaca Megi diyebilirsin” diyen çok tatlı, konuşkan bir teyzenin işlettiği tipik bir eski Alman mimarisi bir pansiyonda kalıyorum, ( çünkü yakında bir otel yok )

Evin hemen yanında bir okul var, öğrencilerin çoğu beyaz ve en küçükler yalınayak geliyor okula, Wolf, çok normal bir şekilde "ne yapalım, sürekli büyüyor ayakları, ayakkabı yetiştiremiyoruz, okulda da 10. Sınıfa kadar serbest, çocukların da hoşuna gidiyor” diyor, düşünüyorum ben de, demek ne kadar temiz her yer, hava da müsait, oh ne güzel ….


Kural : Konumuzla bir alakası yok ama, gerçekten isteyince her şey olur, unutma! İste, hayal et, dua et, sabret...

10 Şubat 2012 Cuma

Okyanus ve Mehtap, Cape Town


Cape Town’un kısa tarifi : Bir miktar Portekiz, bir tutam İngiltere, bir çorba kaşığı Hollanda, bir tatlı kaşığı da Afrika… Zaten Afrika'nın acıklı kısa tarihi de böyle : Portekizler keşfetmiş, Afrikalılar Kovulmuş, Hollandalılar kurmuş, İngilizler geliştirmiş, Afrikalılar geri gelmiş…



Motosiklet maceramız dolayısıyla, Cape Town’un birinci şartı; Masa Dağına çıkıp şehre tepeden bakamıyoruz, zaten biz insanların neden böyle tepeden bakma eğilimimiz var her şeye, çözememişimdir hiç…
Bu arada ilk okuduğumda “Masa” dağını” Masai” falan gibi yerli dilinde bir şey sanmıştım meğer, dağın tepesi düz diye “Table” diyorlarmış…



2. kural, Albert and Victoria Waterfront’ta yemek, Güney Afrika şarabı ve birazcık alışveriş şartını yerine getiriyorum çok şükür... Green Market Square ve St George’s Mall'daki Afrika tezgahlarındaki birkaç tişört dışında, Atlas Pasajı’ndakilerle aynı ve çok daha pahalı her şey.
Bu acı tecrübeyi ilk geldiğimizde Johannesburg’tan aldığımız, torba torba, zar zor taşıdığımız her şeyi; yarı fiyatına Atlas Pasajında görünce yaşamıştık …



Aslında ben bir yeri gezerken, başka bir yere benzetmeyi, özellikle de “adamlara bak tarihi ne güzel korumuşlar bizde olsa kesin yıkıp yerine AVM yaparlardı” gibi aslında doğru olan karşılaştırmaları hiç sevmem, ama O uçakta tanıştığım, "bence dünyanın en güzel kenti İstanbul değil Cape Town" diyen İrlandalı kadın yüzünden gıcığım Cape Town’a. Dolayısıyla şöyle bir karşılaştırma yapabilirim :

Çeşme Marina, Albert & Victoria Waterfront’tan
İstiklal Caddesi, St.Georges’ Mall’dan
Anadolu Kavağı’ndaki Yoros Kalesi, Masa dağından
Ortaköy, Green Market Square’den

Bin kat daha güzel değilse, ben de Afrika’lı olayım …



Tabi şu da bir geçek ki, havasında bir sakinlik, hatta gevşeklik, huzur, keyif var. Ne de olsa aslı bir tatil beldesi, Dünya zenginlerinin son yıllardaki yeni yazlık ev ( şato desek daha doğru olur ) trendi, Cape Town. Bir de Mandela’nın hapis yattığı Robben Adası ve Balinaların izlendiği Hermanus varmış, benim gidemediğim…



Çok anlamam ama, şarapları da meşhur, gayet de güzel… Buz gibi okyanus suyunun yağlı yağlı Sole ve Hake balıkları da süper… Bir de meşhur “smoked snoek” lerinden tatmadan dönmeyin sakın eğer yolunuz bir gün dünyanın bu, gerçekten köşesine düşerse …
 


Bu arada, taa Dünyanın bu öteki ucunda, bizim Kırıkkale Yahşihan Sanayi Bölgesindeki komşularla karşılaşmak ne tesadüftü yahu ...



Kural : Hiç bir şeyi, hiç bir yeri, hiç bir zamanı birbiriyle karşılaştıramazsın aslında, çünkü herşeyin, her yerin, her zamanın kendine göre özellikleri ve güzellikleri vardır, bir tek insan her yerde insandır (Burada da zenciler o kadar fakir, beyazlar o kadar zengin ki... hümanist duygularım kabardı, kusura bakmayın)