Türkiye etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Türkiye etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Ağustos 2022 Salı

Kıymetini Bilelim, Gökçeada ...


Perslerden, Atinalılara; Makedonlardan, Romalılara; Venediklilerden, Cenevizlilere; Bizanslılardan, Yunanlılara 72 milletin paylaşamadığı güzelim Gökçeada (1970 yılına kadar kullanılan eski adı ile İmroz, Yunanca adı ile Imvroz) Ege'nin yaklaşık 3 bin adasından elimizde kalan 2 tanesinden biri... 

Yıllık yağış miktarı, yeraltı altı su kaynakları ve iklimi ile tarım ve hayvancılığa elverişli; kekik kokuları içinde, zeytin ağaçları arasında gezen oğlakları meşhur... Ama nedense ne yerleşmek ne de tatil için bir türlü hakettiği ilgiyi görmeyen, belki de bu yüzden çok güzel Gökçeada...   

Yılın 300 günü rüzgar alan, yelken, sörf ve kite sörf için Dünyanın en elverişli bölgelerinden biri ki Doğu Avrupalılar çoktan keşfetmiş; Bulgar, Romen hatta Çek, Avusturyalı sörfçüler kaynıyor sahillerde ...  Bir de tabi eski yerel halkı Rum vatandaşlarımız, Yunan plakalı araçları, şirin kafeleri, sempatik Türkçe aksanları ile ayrı bir hava katıyor Ada'ya... Damlarda hem uzodan yapılan karadut ve vişne likörlerini hem de rüzgardan kiremitler uçmasın diye dizilmiş taşları görmek mümkün... Aynı restoranda hem taze deniz mahsülleri, hem kuzu kokoreç hem de oğlak tandır yemek mümkün... Aynı cafe de hem Yunan Lokması, hem İtalyan Panna Cottası hem de Türk Kahvesi içmek mümkün, hem de nefis...

Eleni ve Meraklis'in mezelerine, Briza Cafe'nin kokteylerine ve Madam Paraskevi'nin likörüne ve tatlılarına bayıldık, biz iki aile, iki motosiklet-bir araba, bayram hengamesinden hemen önce gittik. Saat 13:00 feribotuna rahat rahat yetişip saat 15:30 gibi plaja yerleşmiştik bile... Halen Rum nüfusun yoğun olarak yaşadığı, Patrik Bartholomeos'un köyü Zeytinli'de, tarihi bir taş bina, Zeydali Otel'de kaldık. 

Köy meydanından gelen taş döşeli ana yolun bitiminde, tepede kurulu otelin verandasına oturup, sokaktan geçenleri seyretmekten, ve kendi kendime  oynadığım "şimdi şu köşeden kimin çıkıp gelmesini istersin" oyunundan büyük keyif aldım.... Uzun zamandır ilk kez, telefonuma bakmadan bu kadar süre boş boş oturup sağı solu seyrettiğimi farkedince keyfim daha da arttı... Hem İstanbul-Gökçeada rotası, hem de Gökçeada'nın yolları, motosiklet için harika ... Çocuklar da tahminizden çok daha fazla sevdiler ve onlar da bizim gibi tekrar gitmeyi sabırsızlıkla bekliyorlar ...  


Kural : Farklılık, zenginliktir; ayrıştırmaz aksine güçlendirir. Hayatının her kademesinde farklı görüşlere, farklı kültürlere, farklı tadlara açık ol...

18 Şubat 2020 Salı

Saklı Köy, Simena

-->

Geçen Yaz (2019) 2 uzun bayram tatili sayesinde Türkiye yollarında yaklaşık 4 bin km, kıyılarında ise 4 yüz mil yol yaptık ve bir kez daha hayran olduk bu cennet vatana … Çok klişe artık, söylene söylene anlamını yitiriyor ya da bazı yanlışlar, bazı doğruları götürüyor ama Türkiye gerçekten altı ayrı, üstü ayrı güzel bir cennet ülke …


Şöyle ki yol boyu İzmir’den sonra zeytin ağaçları, Muğla’dan itibaren devasa fıstık çamları eşlik ediyor bize… Manisa’dan kavun, Aydın’dan incir, Gökova’dan limon, Kekova’dan kekik balı alıyoruz… Adım başı bir kahverengi tabelada bir turistik belde, Fethiye’den Burdur’a kadar 14 tane antik kent saydım sonra yoruldum bıraktım … Bir bu kadar da bilinmeyen, hiç kazıya başlanmamış olduğu tahmin ediliyor …


Üstünde bu kadar güzellik yetmiyormuş gibi altından da şifalı su çıkıyor bir çok yerde  Kaplıcalarımız var…. Rengarenk mermerimiz var; rengini Burdur bej mermerinden alan Salda gölümüz var… 3 yanımız deniz, koylar gez gez bitmiyor Dominik’ten Avustralya’dan gelen yelkenciler var …  Var oğlu var … Ama ben en çok Kekova’dan etkilendim, Simena (Kaleköy) ve Üçağız’ı görünce şaşırdım ve utandım “böyle bir yerin varlığından nasıl haberdar olmayız, daha önce neden hiç gelmedik” diye …


Aslında hepimiz biliyoruz, Türkiye’nin muhtemelen Kız Kulesi ve Ölüdeniz ile birlikte en meşhur tanıtım fotoğrafı buranındır ama buranın neresi olduğunu bilen ve gelen giden pek yoktur, belki de güzelliğini buna borçludur.


Biz denizci bir arkadaşın tavsiyesi ile tekneyle gidip Kekova adasındaki, Türkiye’nin en güzel koyu olduğunu iddia ettiği Karaloz koyunda demirledik. ( Kekova adasındaki, Deniz atı şeklindeki koy ) Botla gezerken Kaleköy olduğunu sonradan öğrendiğimiz köye doğru ilerlerken gerçekten şaşkına döndüm … Zaten çok güzel bir yer, bir de masmavi denizden hayal alemi gibi, tarihi bir film platosu gibi göründü gözüme … kat kat kerpiç evler, rengarenk çiçekler, begonviller, tepede bir kale, bir amfi tiyatro, her yerden fışkıran lahitler …


  
Yanaştık bir iskeleye, hayatımın en utanç verici sorularında birini sordum kıyıdaki teyzeye : “Burası neresi ? ” birkaç küçük restoran, birkaç küçük pansiyon o kadar, bir bakkal, 2 dondurmacı … Sabit nüfusu 150 kişi, karadan bağlantısı yok, her şey tekne ile Üçağız köyünden ya da Demre ilçesinden geliyor … Bayram tatili olmasına rağmen son derece sakin, huzurlu … Yaşlı Alman Turistler olur ya hani “görür görmez aşık oldum, hemen yerleşmeye karar verdim” falan derler aynen öyle hissettim.



Ertesi gün dönmemiz lazım “keşke daha uzun kalabilsek” diye içimden nasıl geçirdiysem bir mucize oldu ve bir gece daha konaklamak zorunda kaldık. Mucize derken aslında önce kötü bir şey oldu dingi botumuzu açık denizde kaybettik akşama kadar bulamayınca o gece Kaleköy’de konaklamak zorunda kaldık. Sonra artık umudu kesince sabah erkenden demir alıp geri dönüyorduk, aynı gün daha 780 km de karayolumuz vardı ki, bot karşımıza çıktı. Anlattığımız kimse inanamadı koca Akdeniz’de minnacık botu kaybettik, 24 saat sonra yolumuzun üstünde, tam karşımızda bulduk. Kaleköy bize önce eşşeğimizi kaybettirdi, üzdü sonra karşımıza çıkardı sevindirdi … Ama yine de kalbimiz Kaleköy’de, Simena’da kaldı …

2 Şubat 2018 Cuma

Günübirlik Antep ... Ağam ...



Uzun zamandır konuşuyorduk, kısmet bu seneki THY kampanyasınaymış. Aldık sabah gidiş, akşam dönüş biletimizi ver elini, kebap yemeye Gaziantep...

Program belli :
Sabah   : Beyran Çorbası ya da Katmer
Kuşluk : Tahmis Kahvesi
Öğlen   : Küşlemeci Halil Usta
İkindi   : Koçak Havuç Dilimi
Akşam : Mide Spazmı 


Bizim tercihimiz, Beyran ağır gelir diye, Orkide Pastanesi’nde katmerden yana oldu ama biz porsiyonları “normal bir kişilik” diye düşününce, Beyran’dan beter olduk, lokmamızı bitireceğiz diye...


Araya hemen bir Zeugma Müzesi turu yaptık ve hayran kaldık, mimarisi, kurgusu, aydınlatması, uygulaması Dünya standartlarında harika bir müze, giriş 15 TL ( kabaca 5 Euro ) bomboş ... Benzerleri medeni ülkelerde en az 5 katı fiyat ve 10 katı kalabalık...   
Oradan bir Bakırcılar Çarşısı, Kapalı Çarşı turu yaptık ki insan bu kadar çeşit baharata, kuru yemişe, pekmeze, bala, reçele, salçaya inanamıyor, Bu ne zenginlik ... 
Bakırların fiyatına da inanamıyor insan.. Kabaca herşey Istanbul’un yarı fiyatına ...


Araya bir de Hamam Müzesi ve Antep Mutfağı Müzesi soktuk, malum yemekleri kadar “Antep’in Hamamları” da meşhur... Hamam müzesi hayatımda gördüğüm en ilginç müzelerden biriydi, Dünya’da eşi benzeri yok .. Giriş ücretsiz ... Yemek Müzesi 1 TL ...    


Oradan Tahmis Kahvecisi... Biz aradaki farkı anlayacak kadar uzman değiliz tabi ama bir grup Tahmisçidir; bir grup da Kurukahveci Mehmet Efendici. İlginç olanı, Kurukahveci'nin, Eminönü merkez dükkanının bulunduğu sokağın adı Tahmis Sokağıdır !


Ve sırada asıl sebeb-i ziyaretimiz, Küşlemeci Halil Usta ... Önceleri günlük etleri, saat 14:00-15:00 gibi bitirir, dükkanı kapatır gidermiş, Halil Usta, tek öğün ..  Şimdi popüler olunca uzatmış mesai saatleri erken akşam yemeğine kadar açık ... Klasik menü diyorsun önüne demir tabakta karışık tadımlık kebaplar geliyor, harika bir salata ezme ile birlikte. Sonra da kapanışta meşhur küşlemesi ... Tarifsiz bir lezzet, geçenlerde çok sayıda uzmanın katıldığı Hürriyet, "Türkiye’nin En İyi 100 Yemeği" anketinde açık ara birinci oldu Halil Usta ki hakkıdır.


İmam Çağdaş, meşhurdur, çok da iyidir ama en az onun kadar meşhur ve onun kadar iyi Koçak oldu bizim tercihimiz, uzun zamandır burada yaşayan annemin kuzeni, çok sevdiğim Sabahattin Abimizin de yönlendirmesiyle ... Burada 3 öğün yemek mümkün değil biz 2 öğünü bir havuç dilimi ile tamamladık ona rağmen çatladık ....  Bu arada Koçak'ta 3 kişi ellerinde telefon, önlerinde bilgisayar durmadan İstanbul'dan, Ankara'dan, İzmir'den,  sipariş alıp koli koli sevkiyat yapıyorlar kargo ile günlük, taze taze .... 

-->
Akşam uçakta mide spazmı geçirirken,  THY'nin sempatik hostesi, hiç kimse peynirli sandviçi almayıp, soda isteyince yapıştırdı lafı : Antep’ten geldiğiniz belli ...

Kural : Mutfağa gir, yemek hayatın anlamı değildir ama hayatın çok önemli bir bölümünü kaplar ve yapması da yemesi kadar keyifli olabilir...