Almanya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Almanya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

9 Aralık 2022 Cuma

Kaliteli Yaşam, Saarland Almanya

 

14 yaşında oğlum ile ilk iş seyahatimizin, benim de 14 yaşındayken babamla gittiğim ilk iş seyahatim (1990) Almanya'ya olması güzel bir tesadüf oldu. Almanya bayilerimiz Max ve Axel'in daveti üzerine bir hafta sonu, şantiye ziyareti yapmak ve bir kaç konu görüşmek üzere Lüksemburg sınırında yer alan Saarland bölgesine gittik.

Bu bölge Almanya'nın her yeri gibi yemyeşil, tertemiz olmasının yanı sıra Avrupanın en büyük beyaz şarap bağlarının da yeraldığı bir bölgeymiş. Son yıllarda çok sık duyar ve kullanır olduğumuz ama bence milletçe çok yabancısı olduğumuz "yaşam kalitesi", "kaliteli zaman", "alım gücü" gibi tabirleri bizzat deneyimleyerek anlamıza bir kez daha yardımcı oldu Max ve Axel sağolsunlar.


Bizim için yaptıkları program son derece sade ama kaliteli, şöyle ki : 

1. Gün, şantiye ziyaretini takiben kırsalda, köylerin tarlaların arasında son derece şık bir otelde akşam yemeği. ( Bu arada taş ocağı şantiyesi nehrin kıyısında havada bir gram toz yok, yolda bir parmak çamur yok. Tüm kamyonlar şantiyeye girip çıkarken uzun uzun yıkanıyor... ) 


2. Gün, önce ücretli bir parkta yürüyüş, sonra arazide 12 kilometrelik, 2 saat 40 dakika süren bir  "hiking" ardından, akşam yerel bir şaraphane de tadım ve akşam yemeği. ( Parkta amatör bir halk orkestrasının konser dinletisi de bonus oldu ) .



3. Gün, özel rehber eşliğinde Tarihi Trier şehri turu, özel rehber eşliğinde Zylinderhaus klasik otomobil müzesi turu. ( Müzenin restoranındaki yemekler de en az müzedeki objeler kadar güzeldi ) 


Son derece varlıklı olmalarına rağmen, giyim, kuşam, otomobil vb. gösterişe hiç para harcamayıp. koca haftasonunu sadece bisiklete binerek ve yürüyüş yaparak geçiriyorlar ama en iyi yemeği yiyip, en iyi şarabı içip, bir şehri gezmek için özel bir rehber tutuyorlar. 

Tatile her sene dünyanın başka bir köşesine en ucuz havayolu ile gidiyorlar ama en iyi otellerinde kalıyorlar... Bizim bakış açımıza göre oldukça ters, önceliklerimiz tamamen farklı. 

Hem Cem Yılmaz'ın dediği gibi genetik fakiriz, nasıl para harcanır bilmiyoruz, hem de bu sosyal medya yüzünden "elalem nerede ne yapıyor, ben daha iyisini yapmalıyım" sidik yarışından, ne yaptığımızdan, ne yaşadığımızdan bir şey anlıyoruz. Gerçekten keyif aldığın, sevdiğin yerde misin, yoksa herkesin gittiği yerde, yaptığı şeyi mi yapıyorsun bir düşün !?!

Kural : Sidik yarışını bırak, yaşamaya bak ....        

17 Haziran 2016 Cuma

Şatosu Bile Mütevazi, Schwarzenfeld, Bavyera, Almanya


Münih’in kuzeyinde, Çek Cumhuriyeti sınırına yakın, küçük tipik bir Alman kasabası Schwarzenfeld…  Otelimize ulaşmak için balta girmemiş orman yollarından geçerken kuzenim ve ortağım Mehmet (Barım) ile buraya gelen ilk Türk biz olmalıyız diye düşünüyoruz, - ta ki kasabanın tek restoranı, fiyakalı bir İtalyan Restoranının sahibi Trabzonlu İsmail Abiyle tanışana kadar ! -


Bu arada Mehmet’le bir Şangay Havalimanı maceramız vardır ki, tam bir efsanedir, dillerden dillere dolaşır, onu da bir ara anlatmalıyım…
Bizim geliş amacımız aslında Roding adlı biraz daha büyükçe bir kasabadaki, uygulamalı ormancılık fuarı. Ormanın içinde, makineleri çalıştırarak sergiledikleri çok ilginç ve kalabalık bir fuar KWF… Roding’te yer bulamayınca en yakın yerleşim birimi diye Schwarzenfeld'in tek oteli, eski bir Şatoda yer ayırtmış bayimiz…


Şato deyince biz de heyecanlandık biraz tabi, malum milletçe, şatoları, sarayları, yalıları, köşkleri severiz…  Ama o da ne, tam bir hayal kırıklığı… Tamam bahçesi büyük, önünden bir nehir akıyor, nehrin kenarında yemyeşil koru ama o kadar ! Ne bir heybetli kapı, ne şekilli bir havuz, ne güvenlik görevlileri, belboylar,  ne şöyle genişçe cam balkonlu kış bahçesi, nehir kenarında sosyetik bir nargile kafe, çay bahçesi, restoran  hiçbir şey yok… Üstüne üstlük parkın, nehrin ve bahçenin kullanımı da herkese açık, olacak iş değil ! Bisiklete binen amcalar, köpek gezdiren teyzeler, koşu yapan gençler, herkes şatomuzun bahçesinde !


Münih Havalimanından, Schwarzenfeld'e  kadar 2 saat süren araba yolculuğumuz esnasında bir çok şehir ve kasabanın  içinden, yüzlerce evin önünden geçiyoruz ve bir şey dikkatimizi çekiyor… Evler o kadar sade, bahçeler o kadar tertipli ki, içinde yaşayan yok sanki. Kapının önünde bir steyşın araba – biz Türkler hiç sevmeyiz nedense – bir masa-sandalye, girişte küçük bir heykel, süs; bir de çocuk varsa bahçede trambolin o kadar ! Kapının önünde ayakkabı, terlik, şemsiye, bisiklet, çöp kutusu, saksı, olmaz mı canım ? hadi hepsini geçtim bir mangal da mı olmaz artık pes yani ! 


Şaka bir yana, genetik olarak, Avrupa halklarının çoğunluğu öyle yalın, öyle sade, mütevazi yaşıyorlar ki, işleri, aileleri ve hobilerinden başka hiçbir dertleri, tasaları yok… En büyük dertleri “bu yaz tatile nereye gitsek ?”  Türkiye mi, Yunanistan mı yoksa İspanya mı ? Tabi ki Türkiye !


Kural : Bir şey karmaşıksa kötüdür, en iyisi sade olanı, yalın olanıdır, özellikle de yaşamın …


13 Temmuz 2015 Pazartesi

Taş gibi, Marburg, Almanya

Steinexpo “taş fuarı” yani… Klasik bir fuar alanında değil,  Almanya’da aktif bir taş ocağının içinde düzenlenen, interaktif bir fuar. Madencilik ve Ocakçılık ile ilgili makine ve malzemeler bizzat çalışarak sergileniyor. İlginç başarılı bir organizasyon… Frankfurt’tan 100 km uzakta tipik Alman köyleri arasında bir bölge… Bir katılımcı firmanın düzenlediği yarışmada biraz da Türk “sempatimi” kullanarak kazandığım helikopter turu ile havadan çok keyifli seyrettim Alman Köylerini ve Fuar Alanını. ( Bu arada Helikopterle ilgili son tecrübem hiç de hoş değildi, askerlik dönüşü.. onu da mutlaka anlatmalayım )


Biz de bayimizle birlikte ilk kez katıldık ve fuar alanına en yakın yerleşim birimi Marburg şehrinde kaldık. Daha önce hiç duymamıştım, Marburg bir öğrenci şehri, toplam 80 bin nüfus’un 35 bini öğrenci…  Dünyanın en eski üniversitelerinden biri 1527'de derebeyi Phillipp tarafından kurulmuş Marburg Philipps Üniversitesi hala aktif ve tarihinde 7 nobel ödüllü öğrencisi var.    


Bir tren istasyonu, bir nehir ve bir meydandan oluşan klasik Alman şehir merkezinden farklı olarak Marburg’da şehrin girişteki Elizabeth Kilisesinden, tepedeki Landgrafen Kalesine çıkan çok keyifli bir parkur olan, trafiğe kapalı, eski Alman Mimarisi binaların ve minik kafelerin ve dükkanların bulunduğu “eski şehir” yolu mevcut…


Eski şehir yolunun sonunda, Kaleye çıkmadan hemen önce, çok keyifli restoranları, kafeleri, tarihi binaları, heykelleri, yeraltı birahaneleri  ve sokak müzisyenleri ile küçük bir meydan var tabii, meydansız Avrupa Şehri olur mu hiç? ( İstanbul hariç )  


Tüm günün yorgunluğunun ardından, açık güzel bir hava da yeni dostlar, yeni tatlar, yeni mekanlar içinde, hiç beklemediğin bir anda sokaktan gelen bir keman sesi ne kadar iyi geliyor, tarifi zor gerçekten.
Bu arada bayimiz Axel’in 6 yaşındaki oğlunu Maça götürürken koruyucu kulaklık taktığını öğrenince, ve 1913 yılında kurulan köklü, büyük bir firmanın 3. Kuşağı Max’in ne kadar mütevazi ve ne kadar kültürlü olduğunu görünce bir kez daha anladım, bu işler biraz da genetik, sonradan öğrenilmiyor, öğretilmiyor…


Frankfurt havalimanından, 100 km yol gelip, önce fuara gidip, sonra otele yerleşip, en son bavulunu açınca seyahat ve iş arkadaşım, Gökhan, en üstte bir sütyen gördüğünde anladı yanlış bavulu aldığını ama artık çok geçti… Ertesi sabah o kadar yolu geri tepip kendi bavulunu buldu ve ikimize de ders oldu;  bavulun ne kadar farklı olursa olsun etiketini mutlaka kontrol et.


Kural : Son cümleyi oku… 

7 Temmuz 2014 Pazartesi

Hayatın Anlamı, Almanya

İddialı bir başlık oldu ama bugünlerde daha sık duyduğum “Gençliğinin kıymetini bil” diyen tüm “yaşlı”lara “ne demek bu ? sen tekrar genç olsan ne yapardın ? ” diye sordum, herkes başka bir şey söyledi. Gördüm ki herkes hayatın anlamını (çoğu yanlış olan) başka şeylere yüklemiş. Kimi daha çok çalışırdım dedi kimi daha az; kimi daha çok harcardım dedi; kimi daha çok biriktirirdim; kimi daha iyi bir kul olurdum dedi; kimi daha günahkar… Oysa bence çok basittir, hayat, tek kelimeyle özetlenir : “Keyif”

 
Her neden keyif alıyorsan o dur en güzeli ve ne kadar küçük şeylerden keyif alıyorsan o kadar zenginsindir. Ne kadar kolay kaçıyorsa keyfin o kadar mutsuzsundur, ne kadar çok keyif veriyorsan çevrene o kadar mutlu… “hayatını yaşamak”, “gençliğin kıymetini bilmek” yaşamdan keyif almayı bilmektir yani. Peki ama nasıl ve Bunun 22 saatlik Almanya seyehati ile ne ilgisi var derseniz buyrun :

                                        (bu fotoğraf www.meschede.de den alınmıştır)
Düsseldorf havaalanına sıradan bir Nisan günü saat 13:00 sularında indim ve ertesi gün müşterim Max, aynı havaalanına beni geri bıraktığında saat 12:00 sularıydı. Hayatımın en kısa ama en verimli seyehatlarinden biriydi. Düsseldorf’a 2 saat uzaklıktaki Halbeswig bölgesine, Max’lerin taş ocaklarına gittik, ( burada iyi bildiğim ama ilk kez bu kadar yakından izlediğim patlatmayı, konuyla alakası olmadığı halde, ilginç olduğunu düşünerek paylaşmak istedim )  Taş ocağı dünyanın en büyük Noel ağacı yetiştirme bölgesinin ortasında, her taraf yem yeşil çam ağaçlar. Tüm çevre izinleri tam, çevreci madencilik yapılabileceğine çok  güzel bir örnek...

Neyse, mesai bitince hemen yakında Hennesee adlı küçük bir gölün kenarındaki otele gittik, bu kadar taşra bir yerde, bu kadar güzel bir otel olduğunu görünce yaşadığım şaşkınlık, otelin lüks restoranındaki müthiş yemekleri, servisi görünce iyice arttı. Ama asıl şaşkınlığı ertesi sabah yürüyüşümde yaşadım. Küçücük gölde kocaman bir gezinti teknesi, biraz ileride bir yelken kulübü, içinde harika bir restoran, ileride bir plaj voleybolu sahası, kürek kulübü, çocuk parkları, biraz daha ileride belli sonradan getirilmiş kumdan harika bir plaj, gölün etrafında bisiklet yolları, ağaçların arasında yürüyüş ve koşu parkuru, gölün üstünde uçuşan yaban kazları   
(çocukluğumun en güzel çizgi filmlerinden biri “uçan kaz” aklıma geldi) İşte dedim "yaşam kalitesi, kültür, görgü, keyif budur". Küçücük bir gölden böyle bir hazine çıkarılır.



Bu kadar basittir aslında keyifli yaşam, bu kadar yakın, yalın… Biz hep keyif uzakta sanırız, çok yüksektir mutluluk çıtamız, bir türlü ulaşamayız, ulaşsak da, ya bir üst çıtaya takılır aklımız ya da başkasına göstereceğiz ne kadar mutluyuz diye, o anı kaçırırız. Bizim lügatımızda bir şey hem basit, hem de kaliteli; hem yalın, hem de keyifli olamaz. Gözümüz hep başka evlerde, başka arabalarda, başka şeylerdedir.  Elimizdekinin keyfini çıkaramayız, kıymetini bilemeyiz;  sonra da başkasına “sen elindekinin kıymetini bil” deriz… Elin adamı küçücük bir gölde bulur hayatın tadını, biz okyanus geçeriz, derede boğuluruz, ne okyanusun tadını çıkarırız ne derenin…

 
Max’in aile şirketi 1913 yılında kurulmuş, 101 yıldır aynı binadalar, biraz büyütmüşler, çok güzel, şık, sade, kaliteli restore edip, çok keyifli bir hale getirmişler. 101 yıl önce büyük dedesi nasıl sapa sağlam yapmışsa, şimdiki eklemeler de öyle olmuş. Oysa biz “idare eder” deriz günü kurtarırız, Sonrası Allah kerim, benden sonra tufan … 10-15 yıllık bina artık eskimiştir, yenilenmesi gerekir, hazır elimiz değmişken balkonu camla kapatırız, şu duvarı yıkar odayı birleştiririz, garajı yıkar, hatta mümkünse kaçak kat çıkarız, mutluluk evin içinde değil dışında aranır. 3 yaşına gelen araç artık eskidir, yeni araçlara bakılır, bir yazlık olsa fena olmaz ama hep aynı yere de gidilmez ki bir de tatil köyüne gidilir… 
Ama ne hikmetse hep gidilmeyen yer, daha güzel; yapılmayan aktivite daha keyiflidir, biz bir türlü mutlu olamayız…   dedim ya hep yanlış yerde ararız mutluluğu oysa keyif, camla kapatılmamış bir balkonda küfür küfür bir yaz esintisindedir çoğu zaman, ya da başımızın üstünden uçup gecen bir yaban kazının kanatlarında… tabi görmesini ve bundan keyif almasını bilene …

14 Aralık 2012 Cuma

Aalen'de bir Yeni Yıl Gecesi



Haritalarda göremezsiniz, Stuttgart ile Münih arasında orta ölçekli tipik bir Alman sanayi şehridir Aalen, ama bizim için ayrı bir anlam ve önemi vardır. 1982 yılında beri tam 30 yıldır, önce mahkemelik olduğumuz sonra centilence rekabet ettiğimiz, bir küsüp bir barıştığımız, neredeyse her yıl bir vesile ile biraraya geldiğimiz en büyük rakibimizin şehridir, Aalen...
 

Yıllar önce, bir öğrenciyken de babamla, gelmiş hikayeden bir işbirliği konuşmuş ama fabrikayı gezmemize izin vermemişlerdi... İşbirliği yapsak da biz hala rakibiz diye bize posta koymuşlardı...


Belki 15 yıl sonra tekrar, aşağı yukarı aynı içerikle geldik soğuk bir Aralık günü babamla birlikte Aalen'e... Lapa lapa kar yağıyordu, Noel dolayısıyla süslenmişti her yer, bomboştu sokaklar ve şehir tiyatrosunn altındaki tesadüfen girdiğimiz bir sanatçı kafesinde muhteşem yılbaşı şarkıları çalıyordu...


15 yılda çok sular akmıştı köprünün altından özellikle de ben çok değişmiştim, tıfıl bir üniversiteli değil artık 2 çocuk babası, orta yaşlı bir işadamıydım... Ve uzun zaman sonra ilk kez babamla seyahat edip, başbaşa iş konuşunca anladım ki aslında çoğunlukla şekildi değişen, içerik hep aynıydı .. Yine aynı sorunları konuştuk, aynı tartışmaları yaşadık ve aynı sonuca vardık, en azından ben vardım : Hiç bir şey sağlık, huzur ve aile kadar önemli olamazdı, aslında paylaşılamayacak hiç bir şey yoktu ve bazen en doğru bildiğini bile söylememen gerekebilirdi...  Susmak gerekince susmaktı en iyisi ben de sustum ve 15 yılda kimbilir kaçıncı kez kurtardım ailemizin huzurunu ve tabiki kendi huzurumu ...




Kural : Hiç bir şey ama hiç bir şey aileden daha önemli değildir... kaybettiğin paraları zaman içinde başka bir yerde çalışıp tekrar kazanabilirsin ama ailenin huzurunu kaybedersen, o huzuru başka hiç bir yerde bulamazsın...

Herkese, ailesiyle ve tüm sevdikleriyle mutlu, huzurlu, sağlıklı bir yıl dilerim, gerisi boş ...

7 Haziran 2010 Pazartesi

Essen bi dert, esmesen bi dert ...

(Çocukluğumdan beri bayılırım şöyle kelime oyunlarına, ve bu oyunlara müsaade eden muhteşem Türkçemize … )

1 Hazirandı Essen’e geldiğimizde, Düseldorf üzerinden, hala yaz gelmemişti, kasvetli hava, soğuk ve yağmurluydu, muhtemelen bütün Kuzey Avrupa’da...


Ve çok güzel özetledi Zonguldaklı taksi şoförümüz “ bıktık usandık artık … aylardır her gün her gün yağmur … içimiz daraldı, yah şayze …”

Eskiden buralarda demir, çelik ve kömür işi çok olduğu için hep Ereğli ve Zonguldaktan kalifiye elemanları getirmişler. Tabi sonra her gelen de kendi sülalesini getirip kolonisini kurmuş. Mesela Münih'te Yozgatlılar, Hamburg dolaylarında ise Afyon Emirdağlılar çoğunluktadır...


Çok açıktır zaten iklimin insan ve ülke üzerindeki etkisi… soğuk ülkeler zengin olur, sıcak ülkeler mutlu …
Hatta aynı ülkenin sıcak bölgeleri ile soğuk bölgelerinde bile büyük fark olur … mesela İtalya’nın kuzeyi çok varlıklıdır, güneyi çok keyifli …

“bi gün alıp başımı gidecem güneye” hayali bütün dünyada vardır ama maalesef iş ve para hep kuzeydedir …
Soğukla baş etmek için, insanoğlu, hep çalışmak zorunda, başını sokacak bi çatı kurmak, yakacak, yiyecek bulmak zorundadır; oysa sıcakta bi ağaç gölgesi, iki yudum su yeter …

Sonuç : biri yorgun olur, biri miskin; biri gergin olur, biri rahat, biri bilgili olur, birine bilgi lazım olmaz, birinin teknolojisi yüksek olur, birinin teknoloji umurunda olmaz ve dedim ya bir zengin olur, diğeri mutlu ….


Essen’e dönersek, bir merkez istasyon ( “hauptbahnhof” bayılıyorum bu kelimeye de ) bi tane trafiğe kapalı cadde, bi meydan, bi kilise, bol bol kafe, bar ve Karstadt, Kaufhof, H&M falan … Şehir büyüdükçe bu formül de büyüyor… Aşağı yukarı bütün Alman şehirleri bundan ibaret …


Essen de bu arada İstanbul ve Pecs ( Macaristan ) ile birlikte 2010 Avrupa Kültür Başkenti "Kulturhauptstadt" yani ...

Kural : Anneni ara.

8 Mayıs 2010 Cumartesi

Technisch und Systematisch Münih


Bir gün gecikmeli de olsa geliyoruz nihayet, Almanya’nın en zengin eyaleti Bavyera’nın, en zengin şehri Münih’e …




Münih’in hayatımızda farklı bir yeri ve önemi olmuştur hep… babam hala büyük keyifle anlatır 80 li yıllarda buralara gelip fuarlarda, rakiplerin ürünlerinin uzaktan fotoğraflarını çekip nasıl kopyaladığımızı… “Fotokopi Türkler” diye standlarına almazlarmış, zaten bırak katılımcıyı, Türk ziyaretçi bile olmazmış adam akıllı, bu dev fuarlarda…




O imkansızlıklarla ne sıkıntılar ve komiklikler yaşanırmış, inanamazsın…
O ekipten meşhur usta Arap Mustafa, bizzat ben şahidim, 2001 fuarında, plan program yok, almış James Bond çantasını atlamış uçağa gelmiş Münih’e, tek yabancı lisan bilgisi “No Problem”



Aradı bizi “neredesiniz indim uçaktan geliyim yanınıza” Cayak’tan Yıldırım Bey’ :
“Bi meydan var” dedi “ bi kilise, bi de kule gibi bişey onun yanındaki restorandayız…”


“Yok artık” dedim, koca Münih’in her yeri meydan, kilise, her yeri kule hayatta bulamaz bu herif burayı, adres yok, tarif yok, lisan yok …..
25 dakika sonra geldi Arap Mustafa, köşeden bağırdı “nerden buldunuz lan burayı, hemen şu öteki kulenin yanında ne güzel bi tavukçu vardı…”


Gerçi Münih’in yarısı Yozgatlı, özellikle de taksiciler … Taksiye biner binmez “Selam-ın Aleyküm” diyorum direkt, hiç şaşmıyor !


Ve Münih’te ve muhtemelen Almanya’nın hiç biyerinde hiçbir şey şaşmıyor… Metro 9 dakika sonra gelecekse 9 dakika sonra geliyor, asla 10 olmuyor ama 8 de olmuyor…


Hep iş için gittiğimiz için çok yaşıyoruz herifin işi ne ise, nasılsa öyle yapıyor.
“Boş ver, idare eder” asla yok … ama “bu da bizden olsun”, “gelmişken şunu da halledelim de” yok ! Hatta hiç beklenmedik bir sorun çıkmadığı için pratik çözüm de üretemiyorlar


Bu sistem ve şaşmaz düzen bize uymuyor tabi, ben daralıyorum, hatta bence Almanlar da daralıyor ve 2 kadehten sonra şaşıyor düzenleri ve başlıyorlar avaz avaz bağırmaya, o düzen içinde yapamadıklarını yapmaya...


Biz içince duygusallaşır “öpüjem” oluruz, onlar hiddetlenip “dağıtıjaaaaam” oluyor
Temel fark bu ve ben şahsen öpmeyi tercih edenlerdenim …..

Kural : Sen de öpmeyi tercih edenlerden ol... dudak öp, el öp, yanak öp, alın öp, unutma öpmekle dudak aşınmaz ama çok büyük engeller aşılır ...