26 Ekim 2015 Pazartesi

Milano 2. Bölüm


Milano’nun kalabalığı, trafiği, otopark çılgınlığı ve trafiğindeki korna gürültüsü şaşırtıyor önce bizi ama hemen alışıyoruz tabii, şonuçta biz de İstanbul çocuğuyuz. Ayrıca şaka da değil Milano, yaklaşık 8 milyon nüfusu ile Avrupa’nın en büyük kentlerinden biri, Moda, Otomotiv ve Gastronomi merkezi. 25 yıl önce ilk geldiğimde Duomo meydanında sıkıntıdan top oynadığımı hatırlıyorum ( O zamanlar buralar hep dutluktu ! ) Şimdi fotoğraf zor çekiyoruz, iğne atsak yere düşmeyecek…
Çünkü Duomo Avrupa'nın en büyük mabetlerinden biri, komple mermer ve yüzlerce heykelle süslenmiş muhteşem bir anıt ( İtalyan işi ama, tam olarak inşaatın bitmesi 500 yıl sürmüş )


Otelimizin önünden geçen tramvaya biniyoruz, gözlerimize inanamıyoruz; tramvayın yapım tarihi 1930. Zemin, kapılar, oturaklar, tavan masif ahşap., kumanda sistemi mekanik… 1960’dan beri yeraltı metrosu da var, elektrikli modern tramvayları, trenleri de var ama eski nostaljik tramvaylar da göreve, hizmete devam… Ne güzel çalışıyor neden söküp atsınlar ki ?  Hızlıca tüketmek,  hem doğru kullanmayıp hasar vermek, hem de “hasarlı artık” diye çöpe atmak bize mahsus… Sadece tramvay değil, raylar, yollar, parke taşları, Arnavut kaldırımları da 1900’lerden kalma, öyle her seçim arefesinde kaldırım sökmek, asfalt döşemek, güzelim doğal granitleri söküp atıp yerine beton dökmek yok ….  ( Bu arada çok ironik, bu yazı da bir seçim arefesinde yazılmaktadır ve şu an sitemizdeki tonlarca, güzelim kaldırım taşları sökülüp atılıp yerine yenileri yapılıyor… Boş durmuyor yani belediye çalışıyor !!! )


Tramvayla Santa Maria Delle Grazie Basilikasına geldik, Leonardo Da Vinci’nin Milano'da yaptığı, meşhur Son Akşam Yemeği tablosunu göreceğiz, gişedeki kızdan bilet isteyince, dalga geçti bizimle : “tabi, en yakın bilet önümüzdeki ayın 15’ine, ister misiniz?” Expo dolayısıyla her gün akşam saat 10'a kadar açık olmasına rağmen her gün kapalı gişe… Mutlaka önceden, internetten alınmalıymış bilet… Bize de bu bi ders olsun …. Biz de Basilika'nın duvarına dayanıp bir fotograf çekelim bari....



Oradan yürüye yürüye,  Via Madonnina ile Via Fiori Chiari arasında Pazar günleri kurulan bit pazarına geldik ki eğer vaktiniz olursa çok tavsiye ederim, hem bit pazarı, hem çevresi,  hem de çevredeki restoranlar cafeler çok başarılı… Tezgahların birinde kutulu orijinal “matchbox”  oyuncak arabaları görünce dayanamayıp bir tane alıyorum koleksiyonuma ve hikayesini hatırlıyorum hemen : 2. Dünya Savaşının ardından Avrupa’da yaşanan büyük yoklukta, İngiltere’de çocukların okula, kibrit kutusundan büyük, oyuncak götürmesine izin verilmez. Uyanık girişimci kardeşler Leslie ve Rodney Smith, kibrit kutusu büyüklüğünde ve 1 Sterlin fiyatında arabalar üretmeye başlar ve ”Matchbox” markasını tescil ettirirler…  Ve çok ilginç yaptıkları ilk arabalar Ferrari, Porsche falan değil, Asfalt Silindiri, Damperli Kamyon ve  Beton Mikseri olur… Yani o zamandan beri çocukları tüketime değil üretime özendirmek adamların adeti ….  







Kural : Tarihte hep üreten toplumlar, tüketen toplumları sömürmüştür. Unutma üretim güçtür, tüketimden kaçamazsın artık devir değişti ama olabildiğin kadar da üretici ol ...  

Milano 1. Bölüm



Tam 25 yıl önceydi, soğuk puslu tipik bir orta Avrupa havasıydı, 1990 yılı Mart ayıydı. çok net hatırlıyorum çünkü en büyük hayalim, bir yurt dışı seyahatinin, ilk durağı Milano’ydu. 
Heyecandan gece uyku uyuyamıyordum, Milan futbol takımına bayılıyor, ilk 11’ini ezbere biliyordum ( çoğunu hala hatırlarım ) 
Sadece 2 TV kanalımızdan biri olan TRT 2’de her Perşembe yayınlanan “Avrupa’dan Futbol” programını kaçırmıyordum. Milano’ya gelir gelmez, kırmızı siyah çubuklu Milan forması ve düz açık mavi İtalya Milli Forması almış bunları büyük bir hava ile yıllarca giymiştim. 


Sonra bir daha hiç Milano’ya gitmek kısmet olmamıştı, çok sevdiğim Arkadaşım Nicoletta’nın ısrarlı davetleri ve Expo bahanesiyle bir hafta sonu kaçalım, buna bir de Nicoletta’nın hiç kaçırmadığı İnter Maçı ekleyelim dedik.



Onlarca fuara katılımcı ya da ziyaretçi olarak gitmişimdir ama ilk kez bir Expo görmek Milano’da nasip oldu. Muhteşem bir organizasyon, inanılmaz standlar, daha doğrusu ülke pavyonları… Uyanık İtalyanlar tema olarak da hem bütün dünyayı ilgilendiren hem de kendi uzman oldukları bir konuyu da patlatmışlar : Gırtlak… Yeme - İçme yani… 
Tabi dolayısıyla da inanılmaz bir kalabalık, biz nispeten daha sakindir diye akşam gittik ama bir çok pavyona giremeden, çok şükür ezilmeden, keyifli bir yürüyüş yapıp döndük…

 ( fotoğraf www.finedininglovers.com adresinden alınmıştır ) 

Ertesi akşam İnter - Juventus maçı da çok heyecanlıydı, biz fanatiklerin olduğu “Ultra” tribününde kale arkasındaydık. Koltuğumuzun üstünde mavi ve beyaz bir bayrak bir de bunları ne zaman nerede kullanacağımızı anlatan İtalyanca bir talimatname vardı. Sonra karşıdan çekilen fotoğrafı görünce anladım nasıl bir koreografi içinde olduğumuzu.. Biz sağ üst kenardaki mavi kalabalığın içindeyiz.



Biletli toplam 79.850 kişi varmış maçta yani ortalama bir Türk Derbisinin 2 katı kadar. Toplanma bölgesi  Piazzale Lotto’ya geldik oradan ücretsiz otobüslerle San Siro, Guiseppe Meazza Stadına… Hemen stadın girişindi “Baretto” adlı barda diğer arkadaşlarla buluşup birkaç kadeh punch ya da bira içip sessiz sakin efendi gibi gittik oturduk koltuğumuza… İçki serbest, hatta hava da kesif bir marihuana kokusu ama bir kavga, gürültü, patırtı yok…  Zamanında olmuş tabi, ama artık aşmışlar o günleri, darısı bizim başımıza…



Kural : İzleyici olarak gaza gelme, Futbol büyük bir endüstridir, eğlence aracıdır... Oyuncu olarak da gaza gelme Spor kardeşliktir, önemli olan kazanmak değil mücadele etmektir ... 

20 Temmuz 2015 Pazartesi

Orda bir yer var Polonya'da, Kielce


Varşova’dan kiralık araçla yemyeşil dümdüz bir yoldan ulaştım Kielce’ye. Polonya’nın 2 büyük kenti Varşova ve Krakow’un tam ortasında Kutsal Haç ( Swietokrzyskie ) Voyvodalığının merkezi Kielce. Voyvodalığından da anlaşılacağı üzere dini bir şehir. Gerçi ilk izlenimim genel olarak Polonya komple dindar bir toplum zaten. Özellikle de çocuklar kiliselerle iç içe. 


Önce hemen otelimin yanındaki, Neo Gotik Kutsal Haç Kilisesinin (1632) bahçesinde top oynayan fakir çocukları (Belki de kilise yetimhanesinin çocukları) görünce şaşırıyorum biraz. Malum cami bahçesinde, piknik yapılabilir ama top oynanmaz.  (Bu yazıyı yazdıktan kısa bir süre sonra Cuma namazına gittiğim Ataköy Camiinde görüyorum uyarı levhasını : Cami Bahçesinde Top Oynamak Kesinlikle Yasaktır” ) sanki her yer top sahası, oyun alanı da çocuklar İmamın inadına cami bahçesinde oynuyorlar !   


Sonra da şehrin meydanındaki gösterişli Roman Katolik Katedralde prova yapan zengin çocukları (zengin oldukları dışarıda bekleyen ebeveynlerinden kolaylıkla anlaşılıyor…) görünce daha da şaşırıyorum. Gitar çalan bir din adamı ve çocuklarını piyanoya, tenise falan değil de kilise korosuna götüren sosyetik ebeveynler hiç alışık olmadığım bir sahne..


Kielce belediyesi bakmış, şehrimiz iyi güzel, hem de yol üstü ama hiç gelen giden yok, Japon Turist çekmek zor buradaki her şeyin aynısından aşağı yukarı tüm Avrupa’da var… Başka bir yol bulmamız lazım diye güzel modern bir fuar merkezi kurmuşlarçok güzel etkinlikler yapıyorlar.. www.targikielce.pl  Ben de bir fuar için gidiyorum zaten Kielce’ye ve görüyorum bir çok Avrupa ülkesi gibi Polonya’da da işler kesat, nüfus yaşlı, bir çok genç Almanya, Fransa, İngiltere hatta ABD’ye göçmüş…  


Şehrin meydanı (Rynek Meydanı çok hoş, sade, keyifli bir meydan ve çok güzel restoranlar var) sarayı, kiliseleri, ana caddesi her şey klasik Avrupa ama sokakların arasında, şehrin tam ortasında karşına öyle bir park alanı çıkıyor ki hayran oluyorsun. Tertemiz bir gölet, etrafında yemyeşil rengarenk asırlık ağaçlar, tarihi köprüler, heykeller, kuğular, ördekler, çocuklar, gençler, minik bir anfi tiyatro, uzakta tepede bir cafe o kadar… 


Herkes yerlerde, çimlerde, banklarda, oturuyor her santimetre kareye, belediye başkanın bir akrabası bir çay bahçesi, bir nargileci, bir kebapçı, bir gözlemeci patlatmamış….  İtalya ve Yunanistan hariç başka yerde göremezsin zaten böyle sayfiye yerinde çay bahçesi kültürünü… Sayfiye yerinde en fazla bank olur, çimlere yayılırsın; elin, ayağın, popon toprak görür. Belki bir büfe olur bir şeyler alır yersin içersin, kitap falan okursun, çöpünü de alır gidersin.


“Lütfen çimlere basmayınız” bir tek bizde vardır, bir tek biz de “çocuğum koşma düşersin”  “oğlum bağırma”,  “kızım ağlama”  hatta “cevap verme bakiim”  bir tek bizde vardır.. Okulda, evde, sokakta, camide çocukları sürekli kısıtlarız, yasaklarız, engelleriz sonra da neden bizden astronot çıkmıyor diye düşünürüz ?!?

Kural : İstediğin yerde top oyna, özellikle de çim görür görmez koş, bas çimlere, uzan bulutları seyret, yaşadığını “var” olduğunu hisset, Dünya’nın ne kadar güzel bir yer olduğunu düşün, şükret….


15 Temmuz 2015 Çarşamba

Askerlik Anısı

Helikopterden Helikoptere Atlarken Şarjör Değiştirmek…

Almanya Steinexpo Fuarında Helikopter Turu kazanınca aklıma geldi, komandoyuz ya sanki Viet Nam’daymışız gibi sürekli bir helikopter muhabbeti yapıyoruz önce İzmir Foça Komando Eğitim Birliğinde, sonra da Hakkari Yüksekova Jandarma Komando Asayiş Bölüğünde askerliğimizi yaparken 1999 yılında…

Helikopterden atlamak, merdivenle inmek; operasyon bölgesine ya da sınır karakoluna helikopterle ikmal yapmak falan sürekli dilimizde bir helikopter geyiği… Belki de şehir efsanesidir, tam bilmiyorum, mutfakta çalışan bir Er mektubu okunurken çıkmış, ( Bir dönem tüm gelen giden mektuplar açılır okunurdu)  annesine “Askerlik zor değil anne merak etme, her şey yolunda, bir tek helikopterden helikoptere atlarken şarjör değiştirmekte zorlanıyorum o kadar”  yazmış… Düşün yani helikopter nasıl ayrılmaz bir parçası Türk Mehmetçiğinin…

Ben Asteğmenim, benim sorumluluk sahamda bir heliport var, helikopterler inerken biz seslerinden anlıyoruz hesapta “bak bu King Kobra” diyor bir arkadaş, öteki “yok canım Skorsky olmasın” falan hepimiz birer helikopter eksperiyiz…

Ayrıca bu heliport, tam bölüğün ortasında, askerler yanından geçmesin, kurcalamasın diye de çevresinde nöbet tutuluyor… Kış çok ağır tabi Yüksekova’da bazen -35 derece oluyor,  helikopteri kapalı hangara alıyorlar donmasın diye ama asker donuyor,  nöbet kışın da devam ediyor.  Helikopter nöbeti var, helikopterin kendisi yok. Nöbeti kaldırana kadar neler çektim…

Böyle sürekli bir helikopter aşağı, helikopter yukarı muhabbet varken ama bizim hiç binmişliğimiz yokken geldi çattı teskere günü… Yüksekova’dan kafana göre tezkereyi alıp evine gidemiyorsun ama. Toplanma merkezine ( Van’a ) konvoy var 9 günde bir, güvenlik amacıyla… Ama bir ihtimal Van’a helikopter varsa o ara, komutan da izin verirse konvoyu beklemeden gidebilirsin… 15 ay geçti 9 gün geçmiyor, tezkeremizi almışız askerlik bitmiş, üniforma çıkmış, evine gidemiyorsun, acayip kötü bir hissiyat..

Şansımız yaver gitti, konvoydan önce bir Kargo Helikopteri var “Skorsky” bizi Van’a götürecek… Heyecandan ve mutluluktan uçuyoruz sanki Savunma Bakanlığı, tezkere hediyesi bize Helikopteri verdi, o kadar sevindik …

Van – İstanbul uçak biletimizi aldık, kirli dolu çantamızı aldık, helikoptere atladık. En arka sıra hariç Bütün koltuklar sökülmüş, malzeme ve mühimmat sandıkları yerde, en arka sırada sonradan öğrendik pilotun eşi ve çocuğu, bir de bir Albay’ın kızı oturuyor. Ben de hemen mühimmat sandıklarının yanına Albay’ın kızının dizinin dibine yere oturdum….

Pat Pat Pat Pat helikopter kalkt,  hiç uçağın kalkmasına benzemiyor, epey bir sallıyor adamı, biraz boşluk hissi, biraz fizik kuralları derken ben bayağı bir kötü oldum ama dayanıyorum… Ta ki önce Hakkari Merkez, Sonra  da Van Özalp’e 2 iniş 2 de kalkış yapana kadar…. Ben kafamı kirli torbama soktum, Albay’ın kızının ayaklarına doğru nasıl kustuysam 2 hafta boyun ağrım geçmedi. Her inişte kalkışta dışarı çıkıp hava alıyorum, fayda etmiyor daha kötü oluyorum, kafamı kirli torbama soktukça daha da kötü oluyorum ( Asker kirlisi nasıl kokar, düşmeyen bilemez… ) 
Neyse zar zor, sağ salim kendimizi Van askeri havalimanina attık ordan apronda koşarak ucu ucuna, per perişan bir halde kendi uçağımıza yetiştik, her kes bize bakıyor tabi… Dedik ki “yani gerçekten de zor muş helikopterden helikoptere atlarken şarjör değiştirmek, baksana ne hale geldik !”    

Kural : O an sana çok zor gibi görünen durumlar sonra çok komik birer hatıra olabilir... Sakin ol, soğukkanlı ol, sabırlı ol, sabrın sonu gerçekten selamettir..

13 Temmuz 2015 Pazartesi

Taş gibi, Marburg, Almanya

Steinexpo “taş fuarı” yani… Klasik bir fuar alanında değil,  Almanya’da aktif bir taş ocağının içinde düzenlenen, interaktif bir fuar. Madencilik ve Ocakçılık ile ilgili makine ve malzemeler bizzat çalışarak sergileniyor. İlginç başarılı bir organizasyon… Frankfurt’tan 100 km uzakta tipik Alman köyleri arasında bir bölge… Bir katılımcı firmanın düzenlediği yarışmada biraz da Türk “sempatimi” kullanarak kazandığım helikopter turu ile havadan çok keyifli seyrettim Alman Köylerini ve Fuar Alanını. ( Bu arada Helikopterle ilgili son tecrübem hiç de hoş değildi, askerlik dönüşü.. onu da mutlaka anlatmalayım )


Biz de bayimizle birlikte ilk kez katıldık ve fuar alanına en yakın yerleşim birimi Marburg şehrinde kaldık. Daha önce hiç duymamıştım, Marburg bir öğrenci şehri, toplam 80 bin nüfus’un 35 bini öğrenci…  Dünyanın en eski üniversitelerinden biri 1527'de derebeyi Phillipp tarafından kurulmuş Marburg Philipps Üniversitesi hala aktif ve tarihinde 7 nobel ödüllü öğrencisi var.    


Bir tren istasyonu, bir nehir ve bir meydandan oluşan klasik Alman şehir merkezinden farklı olarak Marburg’da şehrin girişteki Elizabeth Kilisesinden, tepedeki Landgrafen Kalesine çıkan çok keyifli bir parkur olan, trafiğe kapalı, eski Alman Mimarisi binaların ve minik kafelerin ve dükkanların bulunduğu “eski şehir” yolu mevcut…


Eski şehir yolunun sonunda, Kaleye çıkmadan hemen önce, çok keyifli restoranları, kafeleri, tarihi binaları, heykelleri, yeraltı birahaneleri  ve sokak müzisyenleri ile küçük bir meydan var tabii, meydansız Avrupa Şehri olur mu hiç? ( İstanbul hariç )  


Tüm günün yorgunluğunun ardından, açık güzel bir hava da yeni dostlar, yeni tatlar, yeni mekanlar içinde, hiç beklemediğin bir anda sokaktan gelen bir keman sesi ne kadar iyi geliyor, tarifi zor gerçekten.
Bu arada bayimiz Axel’in 6 yaşındaki oğlunu Maça götürürken koruyucu kulaklık taktığını öğrenince, ve 1913 yılında kurulan köklü, büyük bir firmanın 3. Kuşağı Max’in ne kadar mütevazi ve ne kadar kültürlü olduğunu görünce bir kez daha anladım, bu işler biraz da genetik, sonradan öğrenilmiyor, öğretilmiyor…


Frankfurt havalimanından, 100 km yol gelip, önce fuara gidip, sonra otele yerleşip, en son bavulunu açınca seyahat ve iş arkadaşım, Gökhan, en üstte bir sütyen gördüğünde anladı yanlış bavulu aldığını ama artık çok geçti… Ertesi sabah o kadar yolu geri tepip kendi bavulunu buldu ve ikimize de ders oldu;  bavulun ne kadar farklı olursa olsun etiketini mutlaka kontrol et.


Kural : Son cümleyi oku… 

19 Haziran 2015 Cuma

Günü Birlik Vilnius, Litvanya



Uzun zamandır aradığımız eski Çekoslovak malı özel bir çelik dövme presini çok uygun bir fiyata Litvanya’da bulunca hemen atladık gittik Litvanya’nın başkenti Vilnius’a Ilık bir Nisan günü.


Hayatımda gördüğüm en küçük uluslararası havalimanı, ama en estetik, en sanatsal olanı… Ki bence havaalanları da biraz yerel olmalı biraz özgün… Onlar da bir eser sonuçta, bir ruhları, bir karakterleri olmalı, hepsi birbirine benzememeli… Kendini zaten yabancı hissettiğin bir yerde, daha da soğuk olmamalı, her yer metal, cam, plastik … Neyse bu çok teknik bir konu, beni aşar…

























Makineci bizi karşılıyor ve hemen terminalin karşısındaki bomboş otoparktaki araca binene kadar anlıyoruz burada hayat nasıl yavaş, telaşsız, sakin, sessiz.. Trafiği, gürültüyü bırakın neredeyse sokakta adam yok, ses yok…Toru topu 550.000 kişi yaşıyor, Elazığ'dan küçük ...


Makineyi gördükten sonra hemen kısa bir şehir turu için yürüyüşe geçince Kuzey Avrupa Mimarisi , Ortodoks gösterişi, Barok izleri, Rus etkisi, ( Daha çok Polonya etkisi diyelim, çünkü 2 Yüzyıl Polonya egemenliğinde kalmış )  hemen gözümüze çarpıyor. Vilnius 1500’den fazla tarihi eser sahip, bir bölümü Unesco Dünya Mirasları listesinde tarihi zengin bir kent..

























Şehir neredeyse din üzerine kurulu, çok dindar bir toplum belli, zaten şehrin takma ismi : “Kuzey Kudüs” Dini mekanlar, sosyal mekanlardan farklı olarak büyük, gösterişli…Akşam üstü, hareketli bir saat olması gerekirken, sokaklar neredeyse bomboş ama girdiğimiz tüm kiliseler kalabalık. ilginç... Ve bir de şehrin en popüler, en merkezi yerindeki fiyakalı Türk konsolosluğu ilginç…



Bir köprü şeklinde inşa edilmiş, şehrin en kutsal mekanı, Ausros Vartai Şapel’inde bir ayine denk gelmemiz de çok güzel oldu. Tamamı som altın Meryem Ana heykeli ve tıka basa dolu küçücük şapele biz de girdik, ayine katıldık. Ayine olmasa bile bu şapele mutlaka uğramalısınız yolunuz düşerse.. Her gün sabah 6 ila akşam 7 arası açık. Yeri de çok basit : Türk Konsolosluğunu sağınıza alıp yürüyün, büyük pembe kiliseden hemen sonra J 












Bir de o taraflara yolunuz düşerse sadece İskandinavya ve Baltık Ülkelerinde bulunan Norveç'li Nordic Choice otelini çok tavsiye ederim, ve her odada bulunan yeşil kitabı okumanızı …. 

















Kural : Özgün ol, kimseye benzemeye çalıma, kendin ol. Kimseyle yarışma, kendinle de yarışma hayat bir yarış değildir, yaşamana bak !

27 Mayıs 2015 Çarşamba

Hem İyi, Hem Kötü Haber : Niagara Buz Tuttu...


Toronto seyahatimize çıkmadan 1 hafta önce okuduk gazetelerde, Niagara Şelalesi 50 yıl sonra ilk kez donmuştu (http://www.pressmedya.com/amerika/19829/niagara-selaleleri-buz-tuttu) iyi haber; müthiş bir tecrübe donmuş bir şelale görmek, kötü haber; şelale donmuşsa biz de donacağız demektir…


Gerçekten de çok soğuk ama keyifliydi Toronto. Toronto’dan kiralık araçla yaklaşık 2 saatlik çok rahat bir yolculuğun ardından Niagara Şelalelerine gelince hissettik asıl soğuğu. Ben, berem olduğu halde kafamın üşüdüğünü çok net hissediyordum.


Niagara Şelaleleri, 3 şelaleden oluşuyor iki tane küçük : “American” ve “Bridal Veils Şelaleri” ki hala büyük oranda donuklardı. bir tane de büyük “At Nalı” şelalesi ise daha yeni çözülmüştü.  Gerçekten çok ilginç bir görüntüydü, suyun gücünü ve sabrını bir kez daha hayranlıkla gördük…( Konumuzla alakası yok ama şu özlü sözü de çok severim : Taşı delen suyun gücü değil, sabrıdır...)

( Fotoğraftaki, köprünün sol tarafı Kanada, sağ tarafı ABD )

Niagara ilginç bir şekilde tam ABD - Kanada sınırında yer alıyor ve her iki ülkenin de “Niagara Falls” adlı şehirleri ve gözlem parkları var. Ne şelaleler,  ne de su iki komşu ülke arasında bir sorun yaratmıyor. (Orta Doğu’da olsa her yıl başka bir savaş çıkardı)   


Bu arada şu da ilginçtir ki; şelaleler yaklaşık 10.000 yıl önce Kuzey Kutbundan gelen buz kütlelerinin yol açtığı çöküntülermiş... Coğrafya bilgilerini bir tarafa bırakırsak, Annem böyle durumlar için "ne oldu gördün de boyun mu uzadı" der bazen haklı da çıkar, büyük merakla gittiğin yer fiyaskodur, pazarlama harikasıdır ama Niagara Şelaleleri, boyunu uzatmasa bile ölmeden önce görülmesi gereken yerlerden biridir. Yazın şelalelerin döküldüğü yerde tekne turu da yapılabiliyor ve civarda da çok güzel etkinlikler, restoranlar, oteller mevcut. Benden söylemesi ... 



Kural : O özlü sözü tekrarlayayım : Taşı delen suyun gücü değil, sabrıdır. Sabırlı ol .

25 Mayıs 2015 Pazartesi

Buz gibi, Mis gibi Toronto


Neredeyse 20 yıl önceydi, gençler arası değişim programı ile Kanada’ya geldiğimde yıl 1995'ti ( bu kampı da bir ara yazmalıyım aslında ) günübirlik Toronto’ya gelmiştik, ben hayran kalmıştım ama bir günde hiçbir yerini gezememiştik, kursağımda kalmıştı, birçok seyahatte dediğim gibi burada da “bir gün mutlaka yeniden geleceğim” demiştim; o bir gün 2015’e kısmetmiş.


Dünyanın en büyük madencilik etkinliklerinden birini neden buz gibi Mart ayının başında yaptıklarını anlayamadan, hastalıktan yeni kalkmış bir şekilde, dereceler -14 ü gösterirken Toronto’ya geldik…  (Soğuktan köpeklerin bile bot giydiğini ilk kez burada gördüm, yoksa hijyenden mi giyiyorlar acaba? )


Toronto, Kanada’nın muhtemelen en yumuşak iklimli, dolayısıyla da en çok kültürlü ( bir rivayete göre 140 dil konuşuluyormuş ) en popüler şehri. Bir kısmı doğal bir kısmı yapay, adacıklar ve mendireklerle bir iç limanı olan, tabi ki marinası tekneleri olan ( Türkiye’nin aksine o kadar soğuk iklim o kadar az sahil imkanları oldukları halde !.. ) medeni insan ihtiyaçlarının tamamı çok iyi düşünülmüş ve planlanmış, bir lego şehri gibi, harika bir kent.














Dünyanın suç oranı en düşük kozmopolit şehri, bir çok Hollywood filminde de New York, Şikago, Detroit ve benzeri kirli Amerikan şehrine dublörlük yapmış…



O soğuğa rağmen sokaklar cıvıl, cıvıl, sahilde koşu yapanlar, bisiklete binenler, herkes güler yüzlü, konuşkan, şakacı… Ve en önemlisi, benim en çok özlem duyduğum, tanıdık tanımadık herkes selamlaşıyor…


Kanada doları  sayesinde hayat biraz daha ucuz, deniz mahsulleri, et yemekleri çok zengin ve başarılı. Birçok şubesi olan meşhur www.kegsteakhouse.com  “keg mansion” u şiddetle tavsiye ederim. Türk kafası ile Kuzey Amerika biraz da alışveriş demek olduğu için, güzel bir outlet alışveriş merkezi de var Niagara yolu üzerinde. Niagara da ayrı bir hikaye…
  
 ( Sol tarafta donmuş marina içinde mahsur kalan tekneler görünüyor )

Bir çok bina yer altından birbirine bağlı, soğukta hiç dışarı çıkmadan istediğin yere gidebilirsin, bize göre el kadar bir şehir (2,5 milyon nufüs )  ama müthiş bir metro ağı,  ve Dünyanın yaşanılacak en iyi şehirleri arasında her zaman ilk 20 de (http://www.milliyet.com.tr/fotogaleri/38125-yasam-dunyanin-yasanilacak-en-iyi-sehirleri/16) Dönüş uçağım kar fırtınası yüzünden iptal olup, havaalanında mahsur kalınca, insan pek böyle düşünmüyor ama sonra sakin kafayla düşününce gerçekten çok güzel bir şehir Toronto ve sıcak bir zamanında “mutlaka yeniden geleceğim” buraya…     


Maalesef ticari olarak Madencilik fuarımız “PDAC” tam fiyaskoydu, çok kötü geçti; dar vakit ve soğuk hava yüzünden çok gezemedik de ama çok eğlenceli bir arkadaş grubumuz vardı, her saniyesinden, her santimetrekaresinden çok keyif aldık…



Kural : Kötü seyahat diye bir şey yoktur, Kötü seyahat arkadaşı diye bir şey vardır...  Sadece seyahatlerinde değil her anlamda yola kiminle çıktığına dikkat et, arkadaş vardır seni yarı yolda bırakır, arkadaş vardır seni sırtında taşır…