21 Şubat 2011 Pazartesi

Bitsin Artık Bu Çile, Zambiya bile Vize istiyor

Şimdi de istikamet Zambiya...

Ve tabii yumurta kapıya dayanınca aklıma geldi, "Zambiya da bizden vize ister mi acaba" ?

İster elbet, ister, hem de Türkiye'de konsolosluğu olmadığı halde ...

Allahtan Fahri Konsoloslukları var, onlar da güzel bir web sitesi( http://www.zambiafk.com/ ) hazırlamışlar da, oradan öğreniyorum; pasaportumu bir sürü formalite evrakla ve 40 Euro ile birlikte Berlin'deki konsolosluğa göndereceğimi ...

Ve bir de yaklaşık 3 hafta beklemem gerektiğini ...

Tabi bu 3 hafta boyunca pasaportum olmadığına göre başka bir seyahat de yok !..

Neyseki o kadar sürmeden, kıymetli pasaportum şu değerli vize ile birlikte elime ulaştı :


Bir de Lusaka'ya, Dar Es Salaam üzerinden gidip bir kaç gün de Tanzanya'da gezer dolaşır, hint okyanusuna bir kaç kulaç atarım diyordum, meğer Tanzanya'da bizden vize istiyormuş !...

Şimdi mecburen Johannesburg aktarmalı gidiceğim, sağolsun Güney Afrika Cumhuriyeti vize istemiyor ...

Botswana için Sarı Humma aşısı yaptırmıştım, Zambiya için de Sıtma ( Malarya ) aşısı yaptırsam mı acaba diye düşünüyorum ama öğreniyorum ki oradaki sıtmaya buradaki aşılar fayda etmiyormuş, Zira sıtmaya hiç bir şey fayda etmiyormuş allah, göstermesin...

Sonra bir de böyle durumlarda karşılaşanlar için isterlerse aynı anda 2 pasaport verildiğini öğreniyorum ama artık çok geç ben planımı buna göre yaptım, artık darısı başka vize başvurularına...

Vizesiz, pasaportsuz bir Dünya görebilecekmiyiz acaba Dünya gözümüzle ... 

10 Ocak 2011 Pazartesi

En Meşhur, En Küçük, Vatikan


Papa dahil, toplam 550 nüfuslu, 0,5 kilometre kare yüzölçümlü, yazları sıcak ve kurak, kışları ılık ve yağışlı bir ülkecik, Vatikan ...


Roma şehir merkezinde, hemen Tevere nehrinin üstündeki muhteşem köprülerden geçer geçmez karşında ...


Benzetmek gibi olmasın, Diyanet İşleri Başkanını, Topkapı sarayına yerleştir, kapıdaki jandarmalara renkli pijamalar giydir, içerde fiyakalı bir iki dua, zikir, sema falan yap, hoop bir anda islam aleminin merkezi, turizm merkezi, kapıda 2 kat fiyatına bilet kes ...
Sadece şeklen tabii, içerik olarak epey farklı ...


Kapı dedim de, Vatikan Müsesinin kapısında, bilet almak için, 2 - 3 saat beklememek için biletinizi buradan alın mutlaka http://mv.vatican.va/3_EN/pages/MV_Home.html sıraya girmeden efendi gibi ve muhakkak bu müzeyi gezin. İlim irfan nereden geldi, Mağaradan çıkan insan evladı uzaya nasıl gitti görün ...


Hrıstiyanlık, resmi, heykeli yasaklamadığı, aksine teşvik ettiği için, özellikle de rönesans devrinde her santimetre kareye bir sanat eseri düşmüş ...


Oda dekorasyonlarını, kilise duvarlarını, hatta tavanlarını ressamlara, heykeltraşlara yaptırmış devrin Papaları ki, özellikle de Mikalenjelo'nun, etinden sütünden iyice faydalanmışlar ...

Çoğunluğu Mikalenjelo tarafından resimlerler dolu muhteşem Sistine Şapeli'nde, ve diğer bir çok ortamda fotoğraf çekmek yasak, ama Türk'e yasak olur mu, ben gizlice çekiyorum tabii... 


Müzeler, genelde hep bir birine benzeyen, ve senin güncel hayatında bir şey ifade etmeyen objeler sergilendiği için sıkıcı olur, itiraf edelim... Oysa Vatikan'da neredeyse her odadan başka bir şey çıkıyor, şaşırıyorsun ....

Ah bir de bu kadar kalabalık olmasaydı ....


Tabi bu kalabalığın nedeni Noel, ve yeni yıl ayini 1 Ocak sabah erkenden başlamış, biz geç kaldık tabii... Biz geldiğimizde Papa, dev ekranda, dünyanın dört bir yanından gelen temsilcileri kutsuyordu Aziz Piedro Bazilika'sında, içeri girebilmek mümkün müydü bilemiyorum ama dışarısı da çok çümbüştü...


Yılbaşında Roma, özellikle de Vatikan gerçekten ilginç bir deneyim ... 

6 Ocak 2011 Perşembe

Her Yol Roma'ya Çıkar mı ?


Her yolu bilmem ama herkesin yolu Roma’ya çıkmış söyliyim, ben böyle bir kalabalık görmedim … Her yer sıra, her yer kıyamet; 7 düvelden, 70 millet ...

Para dağıtsalar bu kadar beklenmez; Vatikan Müzesi için 2 saat, Collessium için 1 saat bekledik...
Yağmur altında, 3 saat bekleyemediğimiz için St. Piedro Bazilikasına giremedik !..
Bir yerde fotograf çektirmek için, hatta Panteon Tapınağı kapalıydı, anahtar deliğinden içeri 10 saniye bakmak için, bile sıra beklemek gerekti ….

Tabi bu kadar adam yanılıyor olamaz, 5 milyon nüfuslu şehre, yılda 50 milyon turist haybeye gelmez ! (Biz, Almancıları, Muhacirleri falan saysak bile toplam 10 milyon turist zor çıkarırız İstanbul’dan...)


İnanılmaz bir yer Roma, çok beylik bir laf ama cidden doğru, her yerden tarih fışkırıyor, kültür taşıyor, sanat akıyor, estetik dökülüyor …


Bilinen, 3 bin senedir, sanatla, mimariyle, müzikle, resimle, heykelle, tasarımla, sporla uğraşmışlar tabi boru değil !
Hatta batının endüstrisi, modası, sanatı, sporu bugün buraya, taa onların sayesinde gelmiştir desek yeridir …


Tabi biraz da popülizm gazı var “Da Vinci Şifresi” ve “Melekler ve Şeytanlar” dan sonra daha da patlamış Roma, özellikle de Vatikan …

Vatikan’ı sonra anlatırım fakat Roma içimizde kaldı, neredeyse her seyahatten sonra olduğu gibi “bi daha gelmek , bi Vespa kiralamak, adam gibi tekrar gezmek lazım” dedik, Zaten adam akıllı yemek yiyip, Est, Est, Est ve Chianti şarap içemedik…
Tavsiye edilen bütün Restoranlar ( Bafetto, Alfredo, Ricci, MonteCarlo yılbaşı dolayısıyla kapalıydı, tabii adamların tuzu kuru … )


Yılbaşı kutlaması ise... çok acayip... Venedik Meydanında dev bir sahne, sahnede Teoman'ın 50 yaş hali Claudio Baglioni, hiç bilmediğimiz şarkılarını, çatapatlar ( ki bazıları bildiğin el bombası gibi, nasıl çatapatsa ?!? ) eşliğinde icra etmeye çalışıyor...

Venedik Meydanın'dan Collessium'a kadar yaklaşık 1 kilometrelik cadde ana baba günü, çatapat atsan yere düşmez !...

Biz tabii, yılbaşında Taksim Meydanı görmüş çocuklar olarak, bu kalabalığın en sonunda, arkamızı 2bin 500 yıllık duvara yaslamış, yine tadını tutturamadığımız, şarabımızı yudumluyoruz, otelden arakladığımız kadehlerden ...


Geçen hafta 3 yaşına giren, Efe’siz, ilk seyahatimizde sağolsun, O da hiç arıza çıkarmamış, uslu uslu “annemler bana oyuncak almaya gitti, gelecekler” diye beklemiş, kuzum...



Kural : Sanat gerçekten lazım... kendin icra et, edemiyorsan, icra edenleri takip et.

15 Aralık 2010 Çarşamba

Barışa Hasret, Kudüs



"Uruguay'lıyım" dedi yanımdaki kız, Tel Aviv - Kudüs otobüsünde ... "Ne kadar küçük, ne kadar güzel dedim dünya, kız başına gelmiş taa Uruguay'dan Kudüs'ü gezmeye" Bir de şu otobüsün en önünde ve en arkasında oturan tüfek omuzda askerlere gerek olmasa ...


İsrail'de her yer asker, her yer arama, her yer güvenlik....
Askerlik'te kesin kuraldır tüfekle kapalı yere girilmez, boş bile olsa başkasına doğrultulmaz, şaka asla yapılmaz !
Burada tüfek cep telefonu gibi, gencecik asker kızların, erkeklerin elinde, otobüste, markette, sırada, evde her yerde tüfek, çok da normal ...

Çok zor olmalı "ne zaman, nerede, ne patlayacak ve acaba hangimiz öleceğiz" diye yaşamak....

Harita'ya bakınca ne güzel diyorsun Müslüman, Yahudi ve Hristiyan "quarter"lar içi içe, barış içinde duruyorlar, sen de elini kolunu sallaya sallaya, binlerce yıllık duvarların arasında, sokaklarda dolaşıyorsun ...


Kudüs'ü, Cuma gününe denk getirdim tabii, Mescid-i Aksa'da cuma namazı kılacağım. çok heyecanlıyım ...
Çok da üzgünüm çünkü Aslanlar Kapısında israilli polislerin kontrolünden geçerek girebiliyorum ancak kutsal Mescid-i Aksa'ya ...

Kuduslülerin ayrı bir kimlikleri var ve sadece bu kimliği olanlar "eski şehir'e" girebiliyor, bir de benim gibi Turistler, tabi o günlerde bir bahane üretip kapıları kapatmazsa İsrail polisi ... Ve henüz "Van Minüt" krizi olmadığı için Türk Pasaport'u hayatımda ilk kez işimi kolaylaştırıyor ...


Mescid-i Aksa'nın duvarının dibi hemen ağlama duvarı, aslında muhteşem bir manzara ama maalesef özellikle namaz saati ağlama duvarı boşalıyor...
Çünkü camiden aşağıya ne bulurlarsa atıyorlarmış... Zaten bütün cami ve bütün namaz İsrail'i lanetlemek ve Filistin Kurtuluş Örgütü için para toplamakla geçiyor ki haksız da sayılmazlar ...

Oysa sokaklarında kaybolmak, binlerce yıllık kiliselerin, sinagogların, dükkanların, evlerin arasında gezmek ne keyif, ne büyü anlatamam ...



Buralarda da, insanlar Osmanlı zamanında nispeten barış içinde yaşamış, ibadet etmişler, Osmanlı gittikten sonra bir daha iflah olmamış, herkes hasret kalmış barışa ... İnşallah bir gün gelir barış ve elimizi kolumuzu sallaya sallaya kayboluruz Kudüs sokaklarında, ne zaman nerede ne patlayacak diye korkmadan ... 


Kural : Silah'tan ve silahlı'dan uzak dur

1 Aralık 2010 Çarşamba

işte orada o eski bayramlar



Bayramın ikinci günüydü Efe dünyaya, beklediğimizden neredeyse 1 ay önce, geldiğinde...
Ve bütün birinci ve ikinci derece akrabalarımız tatildeydi !
Bu mucizevi anı kaçırmıştı herkes; ve biz de bir başımıza kalmıştık soğuk ve bomboş hastanede ...

Sonra hep şikayet ettiğimiz ama asla mücadele etmediğimiz hikayelerden biri olan "eski bayramlar", mücadelemize başlama kararı aldık.


"Bayramların 1. günü kimse bir yere gitmesin, sabah kahvaltısına annemlerde buluşalım, bayramlıklarımızı giyelim, bayramlaşalım, bayram harçlıklarımızı alalım sonra kim nereye isterse oraya gitsin" dedik ailecek !


3 yıl, 6 bayram geçti... her bayram, Efe'ye mutlaka bayramlık aldık... Bizler gibi, ayakkabılarına sarılarak uyumasa bile sevindi, giymek için sabırsızlandı, el öptü, harçlık aldı, şeker aldı, lunaparka gitti ....


Hatta geçen bayram, kar topu büyüdü, birinci gün kendi evlerinde bayramlaştıktan sonra, bayramın ikinci günü, en küçüğü 2 aylık, en büyüğü 80 yaşında, tam 35 akrabamızla, sıradan bir kaplıca otelinde buluştuk, 3 tam gün "o eski" bayramı yaşadık, ve gördük ki, bayram tatili değil, bayram sevinciymiş, hala hatıralamızda kalan ... Tatil yalanmış, bayram heyecan ...


Kural : Bayramı da yapan sensin, zindanı da ...

27 Ekim 2010 Çarşamba

Acıların Çocuğu, Varşova...

"Düşmanın dilini bileceksin" dedi Darek ( adı aslında Dariusz ama "ek" le kısaltma çok meşhur burada.. mesela arkadaşının adı da Yarek aslında Jaroslaw ... )
"O yüzden Rusça ve Almanca'yı biliriz çoğumuz...


Bir Almanya saldırmış batıdan, bir Rusya doğudan.. genelde hep savaş halinde, işgal altında geçmiş tarihleri "aslında çok dostane, sıcak, misafirperver insanlarızdır biz" dedi, ki bence de öyle..

Ve nasıl oluyorsa, bu hüznü hissediyorsun hemen atmosferde, ya izlediğimiz o kadar 1.Dünya savaşı - Hitler - filmi ve belgeseli yüzünden ya da gerçekten bazı şeyler asla yok olmuyor kainatta ...

Hele geçenlerde Rusya'da uçakları düştü de çok sevdikleri Cumhurbaşkanları ile birlikte 96 üst düzey yöneticileri ölünce, "nedir" dedim "bu Polonya'lıların Ruslardan çektiği, ne bahtsız bir millet bunlar?"


Sokakları ise Varşova'nın Kuzey Avrupa'lı diğer benzerlerine göre biraz daha güzel geldi benim gözüme, bilmem nedendir ... Savaşı çok olan milletin kahramanı da çok oluyor tabi, her yerde bi heykel, bol kilise, güzel meydanlar, kuleler, muhteşem parklar hemen şehrin göbeğinde...


Komünizm'in izleri devam ediyor tabi, her komünist başkentinde mutlaka olan bu Rus binası burada "Palac Kultury" Kültür Sarayı yani .... Sahi bizim AKM n'oldu ? Yıkılmaktan beter olacak galiba ...


Hakikaten de kültürlü bir millet, özellikle de Darek'in sekreteri Nazım Hikmet'i tanıyor olunca biraz daha kanım kaynadı Polonya'ya ... Ben de "biz Türkler de Chopin'e bayılırız zaten" diye gereken cevabı verdim kendisine ...

Kural : Savaş, kavga, tartışmayla asla bir yere varamazsın, Konfüçyüs'un sözünü unutma : Kavganın tek galiba, kavgaya katılmayandır ...

12 Ekim 2010 Salı

Hikayenin Başladığı Yer

İstifasını basıp çıktıktan neredeyse 20 yıl sonra, çocukluğundan beri söylediği gibi İstanbul'a gidip "fabrikatör" olarak, son model spor arabası, yanında oğlu ( ben ) "geçerken bir uğrayalım şu bizim meşhur Baştaş Çimento'ya" demişti.

Meşhurdu, çünkü ne annemin, ne de babamın Elmadağ Baştaş hatıraları bitmek bilmiyor, çoğunu artık biz ezbere biliyor, hatta biraz da bizi korkutuyor, ya da sükrettiriyordu halimize : "ya babamız istifa edip İstanbul'a gelmeseydi ve biz hayatımızı Elmadağ'da çimento fabrikasının lojmanında yaşayan dar gelirli bir aile olarak sürdürüyor alsaydık ?"

25 yaşında babam, elektrik ustabaşısı fabrikanın, neredeyse her gece, bazı geceler 2-3 kez acil arızaya çağrılır, kartını basmaya fabrikanın kapısına kadar gidip vakit kaybetmez, lojmanın tel örgülerinden atlayarak girermiş fabrikaya...

Hafta sonları trenle Ankara'ya tek akrabamız, Halamıza gidilir, gençlik parkında gezilir ve biriktiriyor oldukları para ile Anadol mu yoksa Murat 134 mü alalım diye saatlerce vitrinler ve yoldaki arabalar seyredilirmiş...

"şu gördüğün kuleye merdivenlerden koşarak çıkardım, acil bir arıza var diye...
herkes asansörü beklerken..." diye başladı anlatmaya benim zaten ezbere bildiğim bu hikayeyi

"Bak, burası da biz elektrikçilerin odasıydı, şurada, üstü sunta, çekmeceleri ve ayakları metal masalar vardır ya, öyle bir masam vardı ve çok geceler yorgunluktan eve gidememiş o masanın üstünden uyumuşumdur" dedi ve "Aaa bak hala resmim duvarda duruyor"


Buna ben de şaşırdım hakikaten bu kadar zaman o fotograf, çoğunlukla da babamın ( ayakta ortada süveterli olan ) hatırına o duvardan inmemiş...

Ve O resimde olan ve hala kuleye çıkmak için asansör bekleyenler vardı fabrikada çalışan...
Ve kimin aklına gelirdi istifasını bastıktan 35 sene sonra, bizzat kendi dişleriyle tırnaklarıyla kurduğu 3. fabrikasına gitmek için Elmadağ Baştaş Çimento'nun ve lojmanlarının önünden geçmesi gerecekeceğini ... Belki de o yüzden burayı seçmişti, fabrikayı kurmak için ...

Meşhur hikayeyi, yerinde bizzat gördük, diğer kahramanlarının da tanıklığıyla ve gördük ki bir kez daha, dünya da hiç bir şey tesadüfen olmuyor, oturduğun yere, beklediğin yere gelmiyor, başarı sana, sen tellerden atlayıp ona koşmazsan...

Kural : Hayal et, iste, sev, çalış, sabret... her şey olur ...

30 Ağustos 2010 Pazartesi

Kahraman Çöp Şiş, Grande Frappaçino'ya Karşı

Kahraman bakkallarımız, Süper Marketlere karşı ağır bir mağlubiyet aldıktan sonra şimdi de başka bir değerimizi yavaş yavaş kaybediyoruz, uyarayım !


Yolculukların en güzel yanıdır molalar; ve yol üstü lokantaları, yol yemekleri açısından da dünyanın en zengin ülkesidir, Türkiye...

Onlar bizim kadar kara yoluyla seyahat etmedikleri için mola keyfini, kamyoncu adabını, neden benzincilerde oyuncak beşik satıldığını, bazı yemeklerin yol üstü lokantalarda nasıl daha lezzetli olduğunu bilmezler ( gerçi bu son iki maddeyi biz de pek bilemiyoruz... )

Her il, hatta her ilçenin mutlaka meşhur bir yemeği vardır, nasıl oluyorsa...
Hiç olmadı köftesi vardır, ama benim favorim hep çöp şiş olmuştur nedense, ki sadece yolda aklıma gelir...


Denizli Hava alanı tadilat dolayısıyla kapalı olunca, yazın ortasında, babamla, arabayla gitme mecburiyetini, çöp şiş sayesinde, keyfe çevirmeye karar vermiştik ki, acı gerçekle Susurluk - Balıkesir arasında yüzleştik...

Eskiden kamyoncuların durduğu yerde durulurdu, en iyi yeri onlar bilirdi çünkü ...
Şimdi "outlet park" larda duruluyor..."memlekette az harcıyoruz, biraz da yolda harcayalım" diye herhalde ?

Eskiden çift kaşarlı tost yenir, ayran içilirdi; şimdi bigmek yenip frappaçino içiliyor ...



Korkarım, bir Türk ananesi daha kayboluyor...
Ben de bayılıyorum heriflerin Tai Chai Lattelerine, Oregon Tealerine falan ama hiç olmazsa yol üstünde, ayrana, çöpşişe, Akhisar köftesine, Tokat kebabına, canlı alabalığa, oğlak çevirmeye, Van kahvaltısına kralını değiştirmem!

Alışverişe de devam ama ahşap beşik olsun, outlet adidas yerine, ya da Kırkağaç kavunu, yol üstü köylü tezgahında, ya da Çanakkale domatesi, Aydın inciri, Bursa Şeftalisi, Ayvalık Zeytini ....
Bunu da çok ararız valla şimdiden söyliyim .... Laz Bakkal öldü bari İsmail'in Yeri yaşasın ...

Kural : Çok şey, aslında hiçbir şeydir !

9 Ağustos 2010 Pazartesi

Arabayla 4 saatte Yunan Adası, Thasos


Gökçeada, Bozcada'dan, hatta ve hatta Ankara'dan bile daha yakın...
İstanbul - İpsala gümrük : 210 km...
gümrük işlemleri, duty free alışveriş, ( denize karşı, uzo ya da yunan kahvesi eşliğinde tüttürmek için 1-2 paket ıslak puro şart !) : 20 - 30 dakika,
İpsala - Keramoti : 150 km ,
Keramoti - Thasos arabalı vapuru : 25 dakika...



Kabaca, sabah saat 7-8 gibi yola çıksan, en geç 1 gibi, deniz kızı Sirene'nin adası Thasos'tasın ...
derhal, bir yanın yemyeşil olur, zeytin ağaçlarını görürsün her yerde, kekik kokuları içinde; diğer yanın masmavi olur, bir bakarsın Ege, senin içinde ...


Hem deniz otobüsüne terfi ettiğimizden beri, hasret kaldığımız arabalı vapur sefası da yaparsın, serin serin, martılarla oynaya, oynaşa ...



Hava alanı olmadığı için adada, uzaklardan gelen turist pek yok, çoğunluk yerli ya da komşu...
Dolasıyla, kalabalık, harala gürele, sarhoş İngiliz, şezlong kapmaca, uyduruk turist tezgahları, kazıklanma falan da yok... Hala "bakire" yani ...


Ağustos ayında bile rezervasyonsuz, çat kapı, gayet uygun fiyata, çok güzel bir otel bulduk...

"Ultra Exclusive Her şey Dahil" de yok Allahtan, hatta "hiç bir şey dahil değil" var!
5 yıldızlı otelde bile şezlong paralı ama yine de tatil köyü işkencesinden, hem çok daha uygun, hem de çok daha konforlu... Her akşam başka bir "tavern" de envai çeşit yemekler, mezeler, balıklar...


Antik Yunan'ın altın, gümüş ve mermer madenleri burada, hatta mermer madenleri hala çalışıyor ve dünyanın en kıymetli, en beyaz mermeri üretiliyor... O meşhur antik heykellerin yapıldığı beyaz mermerler... Thassos White yani Türkçesi Taşöz Beyazı ...

Çok şeker de bir müzesi var, öğlen sıcağından kaçmak için harika bir fikirdi, hemen şehir merkezinde ...

Keyifli çarşısı, muhteşem yemekleri, muhabbetli halkı, tertemiz bir havası, harika bir denizi ve kumu olduğunu söylememe gerek yok zaten ...

Kural : Tatil, değişikliktir özgürlüktür. bir yere bağlanma! hep aynı yere gitme, yazlık ya da devre mülk sakın alma !

28 Temmuz 2010 Çarşamba

Bizzat Kendisi Hikaye, Yüksekova...


Askerlik anısı dinlemeyi sevmem hiç, anlatmayı da ... kısaca havamı atar geçerim "Hakkari Yüksekova'da yaptım Jandarma Komando Asteğmen, boru değil..." Aslında pek bi hikayem de yoktur açıkçası, ama zaten Hakkari'nin, Yüksekova'nın kendisi bizzat hikayedir ...


Kurada Hakkari il Jandarma çıkınca ( kahve falımda "H ile başlayan uzaaak bir yol" göründüğünde, hiç aklımda askerlik olmadığı için, "Hawaii mi acaba" diye sevinmiştim oysa! ) sorduk, soruşturduk, hiç Hakkari'yi gören, bilen çıkmadı...
Çukurca, Şemdinli, Köprülü ya da Yüksekova ilçelerinden birine gönderilecektim, "kısmet" aralarında en iyisi olan Yüksekova çıktı, hiç olmazsa cep telefonu çekiyordu, Ordu evi, bir cadde bile olsa "çarşı"sı, restoranı, oteli vardı; hatta eskiden sineması da varmış, ama sonra ilçenin büyükleri, küçüklere kötü örnek oluyor diye kapattırmış!..

Hem İran, hem de Irak'a sınırı dolayısıyla terörden çok kaçakçılık olan ( uyuşturucu, mazot ve canlı hayvan ) ya da rahat rahat kaçakçılık yapılabilsin diye terör olan, terör olduğu için de tabelasında nüfusu 50.000 yazan ama aslında köylerinden, mezralarından buraya göçmek zorunda kalanlarla birlikte 120.000 olduğu tahmin edilen, Türkiye'nin en büyük ilçelerinden biridir Yüksekova ...

Zaten her şeye ve her yere uzak, toprağı çorak, havası soğuk, düzeni bozuk olduğu için her şeyden mahrum olan çocuklar ve gençler bir de aşırı nüfus ve terör yüzünden iyice ümitsiz, çaresiz ...
Havanın eksi 37 derece olduğu, çalışan arabanın, ağaçların, tüfeklerin donduğu günlerde bile bir lacivert ceket , bir kösele ayakkabı, bir öndeki arkadaşının kardaki izinde, G-3 piyade tüfeği gölgesinde, yürüye yürüye okula gidiyor, okulu bitirince ne yapacak hiç bir fikri yok !


Kendilerinden değil sadece memleketten de ümidi kesmişler, "böyle bitmez bu terör, iki tarafta da ekmeğini yiyen var ve artık bu bir örgüt değil bir şirket, bir holding olmuş...
Enerji, Tarım, Hayvancılık, Ticaret gibi değişik sektörleri var, bölge bayileri var, yurtdışı temsilcilikleri var, hatta adı "kamp" ama onbinlerce kişinin yaşadığı, okulu, hastanesi olan Mahmur gibi Kandil gibi, resmen şehirleri var" diyorlar
Ve ekliyorlar "hani nasıl hiç zengin, ünlü bir aile şehit vermiyorsa teröre, aşiret reislerinden, toprak ağalarından da hiç çıkan olmaz dağa... yani olan hep garibana olur, terörden önce şu garibanlıktan kurtarmak lazım buraları..."
Kural : Yine de sabırla, anlayışla, demokrasiyle, barışla, konuşarak, paylaşarak çözülemeyecek hiç bir sorun yoktur, hiç bir yerde, hiç bir zaman...