27 Ekim 2010 Çarşamba

Acıların Çocuğu, Varşova...

"Düşmanın dilini bileceksin" dedi Darek ( adı aslında Dariusz ama "ek" le kısaltma çok meşhur burada.. mesela arkadaşının adı da Yarek aslında Jaroslaw ... )
"O yüzden Rusça ve Almanca'yı biliriz çoğumuz...


Bir Almanya saldırmış batıdan, bir Rusya doğudan.. genelde hep savaş halinde, işgal altında geçmiş tarihleri "aslında çok dostane, sıcak, misafirperver insanlarızdır biz" dedi, ki bence de öyle..

Ve nasıl oluyorsa, bu hüznü hissediyorsun hemen atmosferde, ya izlediğimiz o kadar 1.Dünya savaşı - Hitler - filmi ve belgeseli yüzünden ya da gerçekten bazı şeyler asla yok olmuyor kainatta ...

Hele geçenlerde Rusya'da uçakları düştü de çok sevdikleri Cumhurbaşkanları ile birlikte 96 üst düzey yöneticileri ölünce, "nedir" dedim "bu Polonya'lıların Ruslardan çektiği, ne bahtsız bir millet bunlar?"


Sokakları ise Varşova'nın Kuzey Avrupa'lı diğer benzerlerine göre biraz daha güzel geldi benim gözüme, bilmem nedendir ... Savaşı çok olan milletin kahramanı da çok oluyor tabi, her yerde bi heykel, bol kilise, güzel meydanlar, kuleler, muhteşem parklar hemen şehrin göbeğinde...


Komünizm'in izleri devam ediyor tabi, her komünist başkentinde mutlaka olan bu Rus binası burada "Palac Kultury" Kültür Sarayı yani .... Sahi bizim AKM n'oldu ? Yıkılmaktan beter olacak galiba ...


Hakikaten de kültürlü bir millet, özellikle de Darek'in sekreteri Nazım Hikmet'i tanıyor olunca biraz daha kanım kaynadı Polonya'ya ... Ben de "biz Türkler de Chopin'e bayılırız zaten" diye gereken cevabı verdim kendisine ...

Kural : Savaş, kavga, tartışmayla asla bir yere varamazsın, Konfüçyüs'un sözünü unutma : Kavganın tek galiba, kavgaya katılmayandır ...

12 Ekim 2010 Salı

Hikayenin Başladığı Yer

İstifasını basıp çıktıktan neredeyse 20 yıl sonra, çocukluğundan beri söylediği gibi İstanbul'a gidip "fabrikatör" olarak, son model spor arabası, yanında oğlu ( ben ) "geçerken bir uğrayalım şu bizim meşhur Baştaş Çimento'ya" demişti.

Meşhurdu, çünkü ne annemin, ne de babamın Elmadağ Baştaş hatıraları bitmek bilmiyor, çoğunu artık biz ezbere biliyor, hatta biraz da bizi korkutuyor, ya da sükrettiriyordu halimize : "ya babamız istifa edip İstanbul'a gelmeseydi ve biz hayatımızı Elmadağ'da çimento fabrikasının lojmanında yaşayan dar gelirli bir aile olarak sürdürüyor alsaydık ?"

25 yaşında babam, elektrik ustabaşısı fabrikanın, neredeyse her gece, bazı geceler 2-3 kez acil arızaya çağrılır, kartını basmaya fabrikanın kapısına kadar gidip vakit kaybetmez, lojmanın tel örgülerinden atlayarak girermiş fabrikaya...

Hafta sonları trenle Ankara'ya tek akrabamız, Halamıza gidilir, gençlik parkında gezilir ve biriktiriyor oldukları para ile Anadol mu yoksa Murat 134 mü alalım diye saatlerce vitrinler ve yoldaki arabalar seyredilirmiş...

"şu gördüğün kuleye merdivenlerden koşarak çıkardım, acil bir arıza var diye...
herkes asansörü beklerken..." diye başladı anlatmaya benim zaten ezbere bildiğim bu hikayeyi

"Bak, burası da biz elektrikçilerin odasıydı, şurada, üstü sunta, çekmeceleri ve ayakları metal masalar vardır ya, öyle bir masam vardı ve çok geceler yorgunluktan eve gidememiş o masanın üstünden uyumuşumdur" dedi ve "Aaa bak hala resmim duvarda duruyor"


Buna ben de şaşırdım hakikaten bu kadar zaman o fotograf, çoğunlukla da babamın ( ayakta ortada süveterli olan ) hatırına o duvardan inmemiş...

Ve O resimde olan ve hala kuleye çıkmak için asansör bekleyenler vardı fabrikada çalışan...
Ve kimin aklına gelirdi istifasını bastıktan 35 sene sonra, bizzat kendi dişleriyle tırnaklarıyla kurduğu 3. fabrikasına gitmek için Elmadağ Baştaş Çimento'nun ve lojmanlarının önünden geçmesi gerecekeceğini ... Belki de o yüzden burayı seçmişti, fabrikayı kurmak için ...

Meşhur hikayeyi, yerinde bizzat gördük, diğer kahramanlarının da tanıklığıyla ve gördük ki bir kez daha, dünya da hiç bir şey tesadüfen olmuyor, oturduğun yere, beklediğin yere gelmiyor, başarı sana, sen tellerden atlayıp ona koşmazsan...

Kural : Hayal et, iste, sev, çalış, sabret... her şey olur ...

30 Ağustos 2010 Pazartesi

Kahraman Çöp Şiş, Grande Frappaçino'ya Karşı

Kahraman bakkallarımız, Süper Marketlere karşı ağır bir mağlubiyet aldıktan sonra şimdi de başka bir değerimizi yavaş yavaş kaybediyoruz, uyarayım !


Yolculukların en güzel yanıdır molalar; ve yol üstü lokantaları, yol yemekleri açısından da dünyanın en zengin ülkesidir, Türkiye...

Onlar bizim kadar kara yoluyla seyahat etmedikleri için mola keyfini, kamyoncu adabını, neden benzincilerde oyuncak beşik satıldığını, bazı yemeklerin yol üstü lokantalarda nasıl daha lezzetli olduğunu bilmezler ( gerçi bu son iki maddeyi biz de pek bilemiyoruz... )

Her il, hatta her ilçenin mutlaka meşhur bir yemeği vardır, nasıl oluyorsa...
Hiç olmadı köftesi vardır, ama benim favorim hep çöp şiş olmuştur nedense, ki sadece yolda aklıma gelir...


Denizli Hava alanı tadilat dolayısıyla kapalı olunca, yazın ortasında, babamla, arabayla gitme mecburiyetini, çöp şiş sayesinde, keyfe çevirmeye karar vermiştik ki, acı gerçekle Susurluk - Balıkesir arasında yüzleştik...

Eskiden kamyoncuların durduğu yerde durulurdu, en iyi yeri onlar bilirdi çünkü ...
Şimdi "outlet park" larda duruluyor..."memlekette az harcıyoruz, biraz da yolda harcayalım" diye herhalde ?

Eskiden çift kaşarlı tost yenir, ayran içilirdi; şimdi bigmek yenip frappaçino içiliyor ...



Korkarım, bir Türk ananesi daha kayboluyor...
Ben de bayılıyorum heriflerin Tai Chai Lattelerine, Oregon Tealerine falan ama hiç olmazsa yol üstünde, ayrana, çöpşişe, Akhisar köftesine, Tokat kebabına, canlı alabalığa, oğlak çevirmeye, Van kahvaltısına kralını değiştirmem!

Alışverişe de devam ama ahşap beşik olsun, outlet adidas yerine, ya da Kırkağaç kavunu, yol üstü köylü tezgahında, ya da Çanakkale domatesi, Aydın inciri, Bursa Şeftalisi, Ayvalık Zeytini ....
Bunu da çok ararız valla şimdiden söyliyim .... Laz Bakkal öldü bari İsmail'in Yeri yaşasın ...

Kural : Çok şey, aslında hiçbir şeydir !

9 Ağustos 2010 Pazartesi

Arabayla 4 saatte Yunan Adası, Thasos


Gökçeada, Bozcada'dan, hatta ve hatta Ankara'dan bile daha yakın...
İstanbul - İpsala gümrük : 210 km...
gümrük işlemleri, duty free alışveriş, ( denize karşı, uzo ya da yunan kahvesi eşliğinde tüttürmek için 1-2 paket ıslak puro şart !) : 20 - 30 dakika,
İpsala - Keramoti : 150 km ,
Keramoti - Thasos arabalı vapuru : 25 dakika...



Kabaca, sabah saat 7-8 gibi yola çıksan, en geç 1 gibi, deniz kızı Sirene'nin adası Thasos'tasın ...
derhal, bir yanın yemyeşil olur, zeytin ağaçlarını görürsün her yerde, kekik kokuları içinde; diğer yanın masmavi olur, bir bakarsın Ege, senin içinde ...


Hem deniz otobüsüne terfi ettiğimizden beri, hasret kaldığımız arabalı vapur sefası da yaparsın, serin serin, martılarla oynaya, oynaşa ...



Hava alanı olmadığı için adada, uzaklardan gelen turist pek yok, çoğunluk yerli ya da komşu...
Dolasıyla, kalabalık, harala gürele, sarhoş İngiliz, şezlong kapmaca, uyduruk turist tezgahları, kazıklanma falan da yok... Hala "bakire" yani ...


Ağustos ayında bile rezervasyonsuz, çat kapı, gayet uygun fiyata, çok güzel bir otel bulduk...

"Ultra Exclusive Her şey Dahil" de yok Allahtan, hatta "hiç bir şey dahil değil" var!
5 yıldızlı otelde bile şezlong paralı ama yine de tatil köyü işkencesinden, hem çok daha uygun, hem de çok daha konforlu... Her akşam başka bir "tavern" de envai çeşit yemekler, mezeler, balıklar...


Antik Yunan'ın altın, gümüş ve mermer madenleri burada, hatta mermer madenleri hala çalışıyor ve dünyanın en kıymetli, en beyaz mermeri üretiliyor... O meşhur antik heykellerin yapıldığı beyaz mermerler... Thassos White yani Türkçesi Taşöz Beyazı ...

Çok şeker de bir müzesi var, öğlen sıcağından kaçmak için harika bir fikirdi, hemen şehir merkezinde ...

Keyifli çarşısı, muhteşem yemekleri, muhabbetli halkı, tertemiz bir havası, harika bir denizi ve kumu olduğunu söylememe gerek yok zaten ...

Kural : Tatil, değişikliktir özgürlüktür. bir yere bağlanma! hep aynı yere gitme, yazlık ya da devre mülk sakın alma !

28 Temmuz 2010 Çarşamba

Bizzat Kendisi Hikaye, Yüksekova...


Askerlik anısı dinlemeyi sevmem hiç, anlatmayı da ... kısaca havamı atar geçerim "Hakkari Yüksekova'da yaptım Jandarma Komando Asteğmen, boru değil..." Aslında pek bi hikayem de yoktur açıkçası, ama zaten Hakkari'nin, Yüksekova'nın kendisi bizzat hikayedir ...


Kurada Hakkari il Jandarma çıkınca ( kahve falımda "H ile başlayan uzaaak bir yol" göründüğünde, hiç aklımda askerlik olmadığı için, "Hawaii mi acaba" diye sevinmiştim oysa! ) sorduk, soruşturduk, hiç Hakkari'yi gören, bilen çıkmadı...
Çukurca, Şemdinli, Köprülü ya da Yüksekova ilçelerinden birine gönderilecektim, "kısmet" aralarında en iyisi olan Yüksekova çıktı, hiç olmazsa cep telefonu çekiyordu, Ordu evi, bir cadde bile olsa "çarşı"sı, restoranı, oteli vardı; hatta eskiden sineması da varmış, ama sonra ilçenin büyükleri, küçüklere kötü örnek oluyor diye kapattırmış!..

Hem İran, hem de Irak'a sınırı dolayısıyla terörden çok kaçakçılık olan ( uyuşturucu, mazot ve canlı hayvan ) ya da rahat rahat kaçakçılık yapılabilsin diye terör olan, terör olduğu için de tabelasında nüfusu 50.000 yazan ama aslında köylerinden, mezralarından buraya göçmek zorunda kalanlarla birlikte 120.000 olduğu tahmin edilen, Türkiye'nin en büyük ilçelerinden biridir Yüksekova ...

Zaten her şeye ve her yere uzak, toprağı çorak, havası soğuk, düzeni bozuk olduğu için her şeyden mahrum olan çocuklar ve gençler bir de aşırı nüfus ve terör yüzünden iyice ümitsiz, çaresiz ...
Havanın eksi 37 derece olduğu, çalışan arabanın, ağaçların, tüfeklerin donduğu günlerde bile bir lacivert ceket , bir kösele ayakkabı, bir öndeki arkadaşının kardaki izinde, G-3 piyade tüfeği gölgesinde, yürüye yürüye okula gidiyor, okulu bitirince ne yapacak hiç bir fikri yok !


Kendilerinden değil sadece memleketten de ümidi kesmişler, "böyle bitmez bu terör, iki tarafta da ekmeğini yiyen var ve artık bu bir örgüt değil bir şirket, bir holding olmuş...
Enerji, Tarım, Hayvancılık, Ticaret gibi değişik sektörleri var, bölge bayileri var, yurtdışı temsilcilikleri var, hatta adı "kamp" ama onbinlerce kişinin yaşadığı, okulu, hastanesi olan Mahmur gibi Kandil gibi, resmen şehirleri var" diyorlar
Ve ekliyorlar "hani nasıl hiç zengin, ünlü bir aile şehit vermiyorsa teröre, aşiret reislerinden, toprak ağalarından da hiç çıkan olmaz dağa... yani olan hep garibana olur, terörden önce şu garibanlıktan kurtarmak lazım buraları..."
Kural : Yine de sabırla, anlayışla, demokrasiyle, barışla, konuşarak, paylaşarak çözülemeyecek hiç bir sorun yoktur, hiç bir yerde, hiç bir zaman...

16 Temmuz 2010 Cuma

İstanbul'a benziyormuş ! hadi ordan, Kahire ...

Mısır Havayolları ile Johannesburg'tan dönüşte, Cape Town'dan Kahire'ye, işi gereği sık sık giden, İrlandalı, yaşlıca bi kadının yanına denk gelince, mevzuyu hemen İstanbul'a getirdim tabii ...

"Dünyanın bir çok yerini gezdim, en çok Cape Town'u sevdik eşimle oraya yerleştik...
İstanbul'a hiç gitmedim ama giden bazı arkadaşlarım Kahire'ye benzediğini söylediler" dedi,
ben atladım "şşşiiittt hoop, bi dakka, halt etmiş onlar" ( bunu nasıl ingilizce söyledim bilmiyorum !)

"Kahire ile İstanbul arasında en az bir yüzyıl, bir iki medeniyet, bir kaç milyon da kolibasili fark var !" dedim, hemen bilgisayarımı çıkardım, İstanbul fotograflarımı gösterdim ama farkettim, kadın benden nefret etti...

Hiç uzatmadı mevzuyu, "hmm, peki, mersi canım" dedi ve 8,5 saat uyuma taklidi yaptı, tuvalete bile gitmedi ki benle iletişim kurmak zorunda kalmasın .... Sanırım kadın asla İstanbul'a gelmeyecek .... Amd Kahire'ye gittim, mermer fuarı, müşteri ziyareti bahanesiyle, eşimle birlikte hesaplı bir Kahire- Sharm El Sheihk turu alarak...

Kahire, tabi bu boru değil, Dünyanın en büyük medeniyetinin beşiğiymiş ama bu medeniyetten geriye nasıl bunlar kalmış ?!


Antik Mısırlılar, astroloji, geometri, şehircilik konusunda filan inanılmaz ileriler;"Modern" Mısırlılar hala Nil'de eşekleriyle beraber yıkanıyorlar, evlerinin çatısı yok, hatta kendi lisanları bile yok Arapça konuşuyorlar !

Haziran ayı, doğal olarak acayip sıcak ve her yerde deli gibi klima, tir tir titriyosun, taksiler hariç, taksiler 1972 model pejo 406, biz de bir ara çok vardı, bırak klimayı, cam yok ama yine de bir tanesine atlayıp, Kahire Müze'sine gitmeye değer...

Piyasa mumyalar, Tutankamon ve Neferteti üzerine kurulu, ( biz de aldık o salak biblolardan nedense ?) mumyalar bölümü için ayrıca bilet satıyorlar ama hikaye, bi numara yok asıl numara taşlarda ...
Adamlar dünyanın en sert granitine, dünyanın en zor alfabesini nasıl yazmışlar, o granitlerden, mermerlerden neler yapmışlar, inanılmaz ...
Piramitler ise, o kadar bilindik, o kadar pazarlanmış ve o kadar çok tüketilmiş bir imaj ki önce "vay be" , sonra da "eeeee" oluyorsun ?...

Beni hiç sarmadı, hele bir de sanki içinde hayatın sırrı varmış gibi gazladılar ya bizi, içine de girdik, 3 kuruşluk biletle, herhangi bir sırra rastlayamadık !

Çakma Kapalıçarşı, El-Halil, keyifli ama o hanutçular adamı hakikaten hanutuyor ! Dokunuyor, koluna giriyor, hatta çekiştiriyorlar, çok sinir bozucu ama asıl sinir bozucu olan şey hepsinin papağan gibi "Hasan Şaş Yavaş Yavaş" demesi ... Bunu kim öğretti bu heriflere Allah aşkına ya ?!!


Kural : Evet temizlik imandan gelir, insandan gelir, her şeyden önce gelir ....

7 Temmuz 2010 Çarşamba

Baş Ağrısı, Ankara

Yok artık tesadüf olamaz bu , yine Ankara il sınırına girer girmez, Kızılcahamam dolaylarında inanılmaz bir ağrı saplandı başıma ... Akşama kadar çatladı şakaklarım, hiç sevmem, bir ağrı kesici bile aldım, bana mısın demedi!

Klimadan, arabadan olamaz, uçakla gelince de, hemen Mamak'ta başlar...
irtifadan, iklimden, bitki örtüsünden falan hiç olamaz, bu kadar seyahat ediyorum başka hiç bir şehirde neden olmuyor ?

Herşeyin ismi, cismi değil, bazı şeylerin rengi, bazı şeylerin kokusu baskın olur...
Mesela lisedeki matematik dersleri siyahtır benim hafızamda, istanbul lacivert...

Ankara sarıdır işte, hem de pislik sarısı ... Pis bir havası vardır, hep üzerinde bir pus, bir ağırlık... soğuğu da çekilmez, sıcağı da ... İnsanı biraz daha hoyrat sanki, trafik zaten rezalet... Hep bir sahte memur resmiyeti... Ve denizi yoktur en önemlisi... İstanbul'da her zaman görmesen bile bilirsin ki deniz orada bir yerdedir!

Çocukluğumda her tatilde giderdik, o zaman Kızılay'da dolaşmak, Hosta Piknik'te ( Ankara'da nedense büyük büfelerin isimleri Piknik'li olurdu hep ) döner yiyip, sinemaya gitmek büyük keyifti ama şimdi iş icabı 2 ayda bir Ostim - İvedik - Çukurambar üçgeni büyük işkence ...

Sadece ben de mi oluyor acaba ? Bilirim hiç bir İstanbul'lu ve İzmir'li sevmez Ankara'yı ve asla anlamaz sevenlerin nesini sevdiğini...

Ama benim ki bir başka... bünyem kaldırmıyor... dokunuyor bana Ankara, yaramıyor ....

29 Haziran 2010 Salı

Rüzgarın Oğlu, Şikago


"Chi Kaa Goo dan gelir aslında buranın ismi, Kızılderili dilinde, çok rüzgarlı yer demektir" dedi, Navy Pier den bindiğimiz tur teknesinin rehberi, gerçi, bu postu yazmak için araştırdım biraz hiç böyle bir bilgiye rastlayamadım, ama hakikaten de çok rüzgarlı ve çok soğuk bir şehir, Şikago...

Sırtını yasladığı, Mişigın gölünden esen sert rüzgarlar yüzünden kışın -30 u falan gördüğü olurmuş "hissedilen sıcaklığın" Eylül ayı olmasına rağmen, kazak giymemize rağmen, biz de içimizin titrediğini hissettik valla ...


Mimarların da kabesiymiş ayrıca, ki hakikaten doğru, binaların simetrisi, uyumu, sadeliği o kadar şık ki, ben normalde hiç sevmem gökdelen ama buradakiler bi sempatik geldi bana da... Aralarındaki kanallar da çok faklı bir hava veriyor ayrıca, bilim kurgu filmi girişi gibi sanki :

"Venedik 2099"


Hiç anlamam ama hep de yaparım, bu binaların tepesine çıkıp, dürbünle sağa sola bakmaktan falan ne anlarız acaba ... İnsan oğlunun genlerinde bir yükselme, her şeye yukarıdan bakma güdüsü var galiba dimi ?


Ayrıca "Chicago style deep dish pizza" ( kenar hamurları yüksek, malzemeler pizzanın üstünde değil, içindeymiş gibi duruyor ) yedik, ve bir kez daha gördük ki hakikaten dünyanın en güzel İtalyan pizzaları Amerika'da yapılıyor ....



Ve neden İstanbul'da medeni bir saatte başlayıp, çat kapı rezervasyonsuz girip, kazık yemeden, bir iki kadeh bişi içip, keyifli, anlaşılır, canlı jazz, blues falan dinleyeceğimiz mekanlar yok diye hayıflanmamak elde değil buradaki yerleri görünce ...

Ama olsun, burada da Türkü Bar yok !

Kural : Her şeyin en güzeli, en sadesidir... her şeyin ...

25 Haziran 2010 Cuma

En Güzel Hediye, Bolu

( Bu fotoğrafa da bayılıyorum, TRT nin 80'li yıllarda programın en güzel yerinde "teknik bir arıza dolayısıyla yayınımıza kısa bir ara veriyoruz" fotoğrafı ... )

“5 kardeşi, 50 yıl sonra, ilk kez bir araya getirmek, harika bir hediye olacak Babama” dedi Ablam... ki bizim aklımız evvelken hiç bişi almayıp, doğum günlerini unutup incitmişizdir Babamı, şimdi ise ne alsak bi türlü yaşatamayız o eski heyecanını ....

Babamlar, 2 anneden, 5 kardeştirler... En küçük kardeş ( Zeynep ) doğar doğmaz teyzesine verildiği için ve Anne 25 , Baba 47 yaşında vefat ettiği için, bütün kardeşler dağılmış, erkekler evden kaçmış, kızlar 15 inde evlendirilmiş, dağılmışlar ve hiç biraraya gelememişler... ( Babamın ve ailesinin hikayesinden 4 tane falan dizi film rahat çıkar... )

Çoluk, çocuk, torun, torba da işin içine girince 40 kişilik bi topluluktan bahsediyorduk ve nasıl, nerede toparlayacaktık bu kadar kişiyi ?

Çok sertti ablamın yanıtı ve aradığı herkese de bunu söyledi :

“Birinizin cenazesi yerine, doğum gününde buluşmayı tercih edersiniz herhalde!”

Herkes geldi, hatta en büyük kardeş olan amcamın, oğlu “meşhur fotoğrafçı” Serkan bile geldi ki, hiç ama hiçbir yere geldiği baki değildir… sürekli ya çekimi çıkar ya da çekimi uzar ….

( bu arada herif hala Nikon F1 le analog fotograf çekiyor )

Ankara ekibini de düşünerek, ortada, Bolu’da, mütevazi bir dağ otelinde buluştuk…

Aralarında hep “en çok acıyı ben çektim” soğuk savaşı olmuştur, görüşen kardeşlerin …

"bu sefer acıları yarıştırmak, hatırlamak, ağlamak değil birbirimize sımsıkı sarılarak acıları unutmak, gülmek zamanıdır"… dedik


Önce Ankara’dan 2 halam geldi, sonra İstanbul’dan amcam, sonra Babam… Babam gelir gelmez “keşke Zeynep de burada olsaydı” dedi ve Zeynep de geldi …

Zeynep’i çoğumuzun ilk görüşüydü hatta belki de son görüşü ama sanki hep görüşüyormuş gibi sarıldı herkes, hatırladı, unuttu, ağladı, güldü…

En çok ablam ağladı ve herhalde en çok da Dedem gülmüştür, yukarıdan, ilk kez 5 çocuğunu birarada gördü …


Tabi biz de ilk kez bütün kuzenler bir araya gelmiş olduk ve büyük keyif aldık, Bolu’nun havası suyu da, kısa bir köy yürüyüşü ve gölcük turu da üstüne kaymak oldu, ama tabi en büyük keyfi yine bizim sıpalar çıkardı …




Kural : Öncelik sıranı bir daha gözden geçir! En üst sırada kesinlikle ailen olmalı ...

21 Haziran 2010 Pazartesi

Adın Çıkacağına, Canın Çıksın, Kiev



Sovyetler Birliğinin, Rusya dışındaki en önemli kalesiymiş Kiev ... Klasik komünizm mimarisi burada da başrolde ... Caddeler ,kaldırımlar geniş, binalar heybetli, köprüler "heavy metal", parklar bahçeler, meydanlar bol bol ... ( Bir de doğal ortamında devasa mavi ladinler var ki bakmaya doyamazsın )


"Maydan" Kiev'in merkez meydanı, bu ismi herhalde Baltacı Mehmet Paşa koymuş :) ... Zira Paşa ile Katerina olayı burada da meşhur, ama asıl medar-ı iftiharları Hürrem Sultan yani Alexandra ...


(  görsel www.muslimheritage.com dan alınmıştır)


Yalan söyleyeni Allah çarpar, kabul edelim, bunların genetik kodları farklı ve bütün kızları Yunan heykeli gibi ama bir ırka komple hayat kadını, ve Ukrayna'ya giden herkese de "vaaayy çapkınnn" muamelesi yapmak büyük haksızlık ...

( Ukrayna'lı "Feministler" sık sık, "Kiev genelev değil, biz fahişe değiliz" diye protestolar düzenliyorlar (mış) http://www.milliyet.com/ )

Neyse biz sokaklara dönelim; her meydanda olduğu gibi bu "maydan"'da bir McDonald's var ve büyük bir önemi var; Gençlik, Maydan'da haftanın her günü günün her saati damacanayla bira içiyor ama tuvalet yok ! Doğru Mc'e ... Başa çıkamayınca tuvalet kapısına şifre koymuşlar, şifre de kasa fişlerinde yazıyor sadece müşteriler kullansın diye... Ama kuyruk olduğu için kapı hiç kapanamıyor ki kilit devreye girsin ...




Her büyük şehir gibi, bir de nehri var Kiev'in, Dinyeper; ama afedersin, bok götürüyor ... Ona rağmen güneşe ve plaja hasret halk, nehir kenarına yapılmış çakma, plajlara yayılıyor güneşi görür görmez ... Dandik bi tekne turu ama çok güzel tekne restoranlar var iskelelere demirlemiş. Bu bölgedeki diğer milletlere göre Ukraynalıların yemekleri süper, özellikle Borsh çorbası harika ....



Meşhur yeraltı kilisesi Lavra, daha doğrusu Lavra Kilisesinin altındaki sığınaklar, şapeller, tabutlar, dini motifler tüyler ürpetici ... Malkoçoğlu bize nasıl bi gaz verdiyse hala, ortodoks kiliseleri ve sembolleri bize itici, hatta korkunç geliyor... sanki, birazdan beni, zincire vurup kırbaçlamaya başlayacak siyah maskeli bi kahpe Bizanslı ...



Kiev aklıma çılgın bir fikir getirdi : Buranın ana bulvarı Kirişatik Caddesi her hafta sonu trafiğe kapalı, millet koca caddede, yürüyor, bisiklete biniyor, lastik oynuyor, ip atlıyor falan....


Bağdat Caddesinin ve Boğazın atıyorum Ortaköy - Bebek arasının trafiğe kapalı olduğunu düşünsene hafta sonları, müthiş olmaz mı ?!?

Kural : "Gerçek keşif, yeni yerler aramak değil, yeni gözlerle bakmaktır." Marcel Proust

7 Haziran 2010 Pazartesi

Essen bi dert, esmesen bi dert ...

(Çocukluğumdan beri bayılırım şöyle kelime oyunlarına, ve bu oyunlara müsaade eden muhteşem Türkçemize … )

1 Hazirandı Essen’e geldiğimizde, Düseldorf üzerinden, hala yaz gelmemişti, kasvetli hava, soğuk ve yağmurluydu, muhtemelen bütün Kuzey Avrupa’da...


Ve çok güzel özetledi Zonguldaklı taksi şoförümüz “ bıktık usandık artık … aylardır her gün her gün yağmur … içimiz daraldı, yah şayze …”

Eskiden buralarda demir, çelik ve kömür işi çok olduğu için hep Ereğli ve Zonguldaktan kalifiye elemanları getirmişler. Tabi sonra her gelen de kendi sülalesini getirip kolonisini kurmuş. Mesela Münih'te Yozgatlılar, Hamburg dolaylarında ise Afyon Emirdağlılar çoğunluktadır...


Çok açıktır zaten iklimin insan ve ülke üzerindeki etkisi… soğuk ülkeler zengin olur, sıcak ülkeler mutlu …
Hatta aynı ülkenin sıcak bölgeleri ile soğuk bölgelerinde bile büyük fark olur … mesela İtalya’nın kuzeyi çok varlıklıdır, güneyi çok keyifli …

“bi gün alıp başımı gidecem güneye” hayali bütün dünyada vardır ama maalesef iş ve para hep kuzeydedir …
Soğukla baş etmek için, insanoğlu, hep çalışmak zorunda, başını sokacak bi çatı kurmak, yakacak, yiyecek bulmak zorundadır; oysa sıcakta bi ağaç gölgesi, iki yudum su yeter …

Sonuç : biri yorgun olur, biri miskin; biri gergin olur, biri rahat, biri bilgili olur, birine bilgi lazım olmaz, birinin teknolojisi yüksek olur, birinin teknoloji umurunda olmaz ve dedim ya bir zengin olur, diğeri mutlu ….


Essen’e dönersek, bir merkez istasyon ( “hauptbahnhof” bayılıyorum bu kelimeye de ) bi tane trafiğe kapalı cadde, bi meydan, bi kilise, bol bol kafe, bar ve Karstadt, Kaufhof, H&M falan … Şehir büyüdükçe bu formül de büyüyor… Aşağı yukarı bütün Alman şehirleri bundan ibaret …


Essen de bu arada İstanbul ve Pecs ( Macaristan ) ile birlikte 2010 Avrupa Kültür Başkenti "Kulturhauptstadt" yani ...

Kural : Anneni ara.