10 Ocak 2021 Pazar

Mermer, Şarap ve Garda Gölü …


İtalya’nın en güzel şehirlerinden biri olan Verona’ya daha önce hep iş için gelmiş, çevresini gezme fırsatı, dünyanın en güzel göllerinden biri olan Garda’yı görme imkanı bulamamıştım. Bu kez de yine iş için, mermer fuarına katılmak için gidiyorduk ama, biraz da yaşım gereği, artık kendime, keyfime vakit ayırmayı öğrenmiştim. Son iki günü kendimize ayıracak bağ bozumu ve Garda turu yapacaktık …. 


Mermer, dünyanın en eski, en sağlam, en sağlıklı, en estetik yapı malzemesidir ve bu işin üstadı İtalyanlardır…. Ocaktan çıkarma aşamasından, işlenmesine; pazarlama tekniklerinden mimari uygulamalarına kadar her aşamasında bütün dünyada açık ara öndedirler… Gayet iyi durumda olan Türk mermer sanayisi her ne kadar bunu, daha çok pazarlama farkı olarak görse de, fuarda bir kez daha gördük ki hiç haksız bir ün değil bu … Doğal olarak çok güzel renkleri, desenleri, malzemeyi öyle güzel tasarımlarla birleştirmişler ki insan gerçekten hayran kalıyor … 


Ama benim asıl hayran kaldığım, Mezzane bölgesindeki asırlardır hiç bozulmadan, çoğu hala aynı aileler tarafından işletilmeye devam eden bağ evleri oldu. Biz Massimago adlı bir tanesinde kaldık, büyük dedelerinin yaptığı taştan bahçe duvarını bile bozmadan, son derece şık, sade ve keyifli bir otel - restoran - şarap evi yapmış kim bilir kaçıncı nesil … Bu bölgenin meşhur üzümü ( ve şarabı ) Valpolicella’yı gölgede 2-3 ay bekleterek kurutup yapılan şarapları Amarone dünyanın en ünlü şaraplarından biri. Bu bekletme depoları ise uzaktan fark bile edilemeyecek şekilde doğal malzemelerden yapılmış, bağların içinde kaybolmuş … 


Ben de bir sabah erkenden bağların arasında kaybolup kendi kendime “İtalya’da bağ bozumu adlı” romantik/sosyetik sahnemi yaşıyordum ki vahşi kapitalizm ile bir kez daha yüzleştim… Yüzyıllardır değişmeyen bir şey de bu maalesef, Evlerinden kilometrelerce uzakta bir yere gelmiş/getirilmiş Afrikalılar, üzümleri topluyor, İtalyanlar şarap yapıyor, bütün dünyaya satıyor … Güçlü, zayıfın sırtından geçiniyor … Çok sosyalist bir betimleme oldu bu farkındayım ama İtalya kırsalındaki bağlarda, Afrikalıların karın tokluğuna çalışması da başka şekilde açıklanamaz sanırım … 



Eylül sonunda neredeyse Temmuz havasında gittik Garda gölüne… İnanılmaz kalabalık çok da ticari olan merkeze arabayla girmeyip makul bir uzaklıktan, bu harika parkuru yürüyerek gittik çok da iyi ettik. Bisiklet ya da motosiklet için de çok keyifli rotalar mevcut. Bir de adanın etrafında kısa bir tekne tur yaptık ki bunu çok tavsiye ederim, Scaligero kalesinin sudan görüntüsü muhteşemdi … Bu kale, tüm İtalya’nın en iyi korunmuş, en güzel kalelerinden birisiymiş … Yeme, içme, atıştırma konusuna bir şey söylemeye gerek yok zaten, İtalya’nın geri kalanı gibi burada da kötü bir sürprizle karşılaşmak neredeyse imkansız… 


Bu yazıyı Korona virüs salgını, Büyük Roma İmparatorluğunun varisi, Koca İtalya’yı tarumar ettiği bir dönemde yazmak biraz ironik olmakla birlikte, tarihte nice felaketler yaşayan dünyamızın bunu da tez zamanda, az hasarla atlatacağını ümit ediyorum …


Kural : Her şeyin başı sağlık ... 

27 Haziran 2020 Cumartesi

Sürgün Yeri, Yekaterinburg


Rusya’nın en büyük ve en zengin şehirlerinden biri olmasına rağmen Yekaterinburg (ya da Ekaterinburg) daha çok soğuğu ve sürgün yeri olması ile meşhurmuş. Bunu biz de “Son Çar” dizisinin hazin sonunda öğrendik. Malum artık tarih; kitaplardan değil, dizilerden öğrenilir oldu ki bence hiç mahsuru yok…



Yekaterinburglu, Rusya bayimizin bizi uzun süreden beri davet etmesine dizi merakımızda eklenince eşimle birlikte Moskova aktarmalı kısa bir seyahat yaptık. Moskova Metrosu ile hızlı bir şehir turu, Bolşoy balesinde şampanyalı çilerki bir Pazar temsili, Kızıl Meydan ve Aziz Basil Katedrali ziyaretinden sonra kendimizi Moskova’dan daha da soğuk, Yekaterinburg’un sonbaharına attık… Bolşoy kadar olmasa bile burada da devasa bir bale salonunda, modern bir gösteri izledik ve sahnede Çinli baleti görünce önce şaşırdık, sonra alıştık bu yeni dünya düzenine …


Son Çar’ın hazin sonunu yaşadığı meşhur “Özel Amaçlı Ev” (Special Purpose House) yıkılmış tabi onun yerine “Church on Blood” Kilisesi ve müzesi yapılmış. Bunu “Kanlı Kilise” mi yoksa “Kan Üstündeki Kilise” mi diye tercüme etmek lazım bilemiyorum ama mekanın hüzün dolu enerjisi çok net hissediliyor. Rus tarihini tartışacak durumda değiliz tabi ama biliyoruz Türk tarihi dahil Dünya Tarihi böyle acı hikayelerle dolu…  Aslında kimin suçlu, kimin masum, kimin hain, kimin kahraman olduğu yıllar sonra ortaya çıkacak ama merhametsiz insanların telafisi imkansız olan şeyler yaptığı vakalar, bugün bile vuku buluyor ve daha da bulacak gibi görünüyor …
  

Madenciliğin çok geliştiği uçsuz bucaksız ormanlara sahip bu verimli bölgede, ziyaret ettiğimiz bir müşterimizin yer altındaki altın madeni, dünyadaki diğer benzerlerinden çok farklı olarak, ağaçların arasında kalmış, çevreye çok az zarar vermiş gibi görünüyordu, artık günahları boyunlarına… Galeri ya da şaft denen maden tünellerinin girişi ağaçlarına arasından girilen doğal bir mağara girişini andırıyordu.


Bu madenin sahibi olan UGMK şirketi şahane bir de müze kurmuş Yekaterinburg’a. Çoğunluğu askeri araçlar ve taşıtlar olan müzede, tercümanımızın söylediği kadarıyla Rus ordusunun envanterine girmiş tüm araçlardan bir tane mevcut. Ayrıca Rus otomotiv sektörünün de Amerikan ve Alman otomotiv sanayini kopyalamaktaki başarısı gerçekten görmeye değer. Ben tabi ki Motosiklet katına hayran oldum ve babamın 70 li yıllarda Elazığ’da kullandığı sepetli IZH Planeta motorunun tıpatıp aynısını görünce mest oldum … Konuya ilgi duyanların sadece bu müze için bile Yekaterinburg’a giderse pişman olmayacağını düşüyorum.

















Kural : Kimin hain, kimin kahraman olduğuna zaman karar verir sen acele etme ... 

18 Şubat 2020 Salı

Saklı Köy, Simena

-->

Geçen Yaz (2019) 2 uzun bayram tatili sayesinde Türkiye yollarında yaklaşık 4 bin km, kıyılarında ise 4 yüz mil yol yaptık ve bir kez daha hayran olduk bu cennet vatana … Çok klişe artık, söylene söylene anlamını yitiriyor ya da bazı yanlışlar, bazı doğruları götürüyor ama Türkiye gerçekten altı ayrı, üstü ayrı güzel bir cennet ülke …


Şöyle ki yol boyu İzmir’den sonra zeytin ağaçları, Muğla’dan itibaren devasa fıstık çamları eşlik ediyor bize… Manisa’dan kavun, Aydın’dan incir, Gökova’dan limon, Kekova’dan kekik balı alıyoruz… Adım başı bir kahverengi tabelada bir turistik belde, Fethiye’den Burdur’a kadar 14 tane antik kent saydım sonra yoruldum bıraktım … Bir bu kadar da bilinmeyen, hiç kazıya başlanmamış olduğu tahmin ediliyor …


Üstünde bu kadar güzellik yetmiyormuş gibi altından da şifalı su çıkıyor bir çok yerde  Kaplıcalarımız var…. Rengarenk mermerimiz var; rengini Burdur bej mermerinden alan Salda gölümüz var… 3 yanımız deniz, koylar gez gez bitmiyor Dominik’ten Avustralya’dan gelen yelkenciler var …  Var oğlu var … Ama ben en çok Kekova’dan etkilendim, Simena (Kaleköy) ve Üçağız’ı görünce şaşırdım ve utandım “böyle bir yerin varlığından nasıl haberdar olmayız, daha önce neden hiç gelmedik” diye …


Aslında hepimiz biliyoruz, Türkiye’nin muhtemelen Kız Kulesi ve Ölüdeniz ile birlikte en meşhur tanıtım fotoğrafı buranındır ama buranın neresi olduğunu bilen ve gelen giden pek yoktur, belki de güzelliğini buna borçludur.


Biz denizci bir arkadaşın tavsiyesi ile tekneyle gidip Kekova adasındaki, Türkiye’nin en güzel koyu olduğunu iddia ettiği Karaloz koyunda demirledik. ( Kekova adasındaki, Deniz atı şeklindeki koy ) Botla gezerken Kaleköy olduğunu sonradan öğrendiğimiz köye doğru ilerlerken gerçekten şaşkına döndüm … Zaten çok güzel bir yer, bir de masmavi denizden hayal alemi gibi, tarihi bir film platosu gibi göründü gözüme … kat kat kerpiç evler, rengarenk çiçekler, begonviller, tepede bir kale, bir amfi tiyatro, her yerden fışkıran lahitler …


  
Yanaştık bir iskeleye, hayatımın en utanç verici sorularında birini sordum kıyıdaki teyzeye : “Burası neresi ? ” birkaç küçük restoran, birkaç küçük pansiyon o kadar, bir bakkal, 2 dondurmacı … Sabit nüfusu 150 kişi, karadan bağlantısı yok, her şey tekne ile Üçağız köyünden ya da Demre ilçesinden geliyor … Bayram tatili olmasına rağmen son derece sakin, huzurlu … Yaşlı Alman Turistler olur ya hani “görür görmez aşık oldum, hemen yerleşmeye karar verdim” falan derler aynen öyle hissettim.



Ertesi gün dönmemiz lazım “keşke daha uzun kalabilsek” diye içimden nasıl geçirdiysem bir mucize oldu ve bir gece daha konaklamak zorunda kaldık. Mucize derken aslında önce kötü bir şey oldu dingi botumuzu açık denizde kaybettik akşama kadar bulamayınca o gece Kaleköy’de konaklamak zorunda kaldık. Sonra artık umudu kesince sabah erkenden demir alıp geri dönüyorduk, aynı gün daha 780 km de karayolumuz vardı ki, bot karşımıza çıktı. Anlattığımız kimse inanamadı koca Akdeniz’de minnacık botu kaybettik, 24 saat sonra yolumuzun üstünde, tam karşımızda bulduk. Kaleköy bize önce eşşeğimizi kaybettirdi, üzdü sonra karşımıza çıkardı sevindirdi … Ama yine de kalbimiz Kaleköy’de, Simena’da kaldı …

8 Ekim 2019 Salı

Bugün Var, Yarın Yok, Katar




Göçebe kabilelerin uğrak yeri olan, 1913’e kadar Osmanlı İmparatorluğuna bağlı bir kaza, 1971 yılına kadar da Britanya işgalinde yaşayan bir emirlik … Kuruluş tarihi 1971 yani benden birkaç yaş büyük... Dünya kültürüne, medeniyetlerine en ufak bir katkıları olmamış, petrol ve doğalgaz kaynakları bulunana dek ( Kesin batılı dış güçler bulmuştur )  balıkçılık ve inci avcılığı ile geçinen daha doğrusu sürünen bir millet … Bugün 2 buçuk milyon vatandaşı ile dünyanın kişi başına geliri en yüksek ülkesi, yarın muhtemelen haritadan silinir gider ….



Çölün ortasına kurulu Doha’da fiyakalı binalar, lüks oteller, geniş caddelerde, havalı arabalar… Tüm ünlü markalar, restoranlar gelmiş post modern sömürüyor adamları… Ultra zengin Doha’nın hemen dışı ıssız, kurak, çöl … He bir de kapalı çarşıları var işte adet yerini bulsun …


Müze var, müzede sergilenecek eserleri yok! Türkiye, İran, Suriye gibi kadim ülkelerden satın aldıkları ya da kiraladıkları eserleri sergiliyorlar …  
Kendi nüfusu 2,5 milyon, yabanı işçi sayısı 1,8 milyon … Her yer Hindu, Filipinli, Nepalli ve tabi ki Türk kaynıyor … 
Yöneticilerimizin “iyi” ilişkileri sayesinde Türklere ve Türk şirketlerine çok sıcaklar … 
Gerçi özellikle dünya kupası yatırımları ile birlikte herkesin bir vurgun yapmaya gitmesiyle biraz darlanmışlar, epey bi kazıklanmışlar, bir çok ürüne çok yüksek standartlar koymuşlar ama yine de dost ve kardeş ülke Türkiye’den giden herkese, her mala bir yer var Katar’da … 



Ülke o kadar kurak ve sıcak ki, bütün stadyumları full klimalı yapmışlar 2022 Dünya Kupası için … Bu arada Dünya Kupası esnasında içki ve eşcinsellik yasakları ne olacak tartışma konusu …



Hiçbir katma değer yaratmadıklarını ve er ya da geç doğal kaynakların bir sonu olduğunu bildikleri için şimdi hem içerde hem dışarda çeşitli yatırımlara, üretimlere başlamışlar ama zor bu işler, oturduğun yerden, paranın gücüyle olacak şeyler değil sanki. Yani İngiltere’den futbol kulübü satın alarak sporda başarı sağlanmıyor ya da Türkiye’den tank fabrikası satın alarak savunma sanayisi gelişmiyor işte … Her şeyin önce bir temelinin, bir alt yapısının olması lazım …