19 Temmuz 2016 Salı

Creme de la Creme, San Diego


Amerika, daha doğrusu Kaliforniya Rüyasını Los Angeles’ta yaşadıktan sonra, Fransızların tabiriyle Creme de la Creme , bizim tabirimizle, kadayıfın kaymağını da San Diego’da gördük…

Mission Beach
Üniversite hazırlık döneminde, Elazığ’dan gelip, bir süre bizde kalan Kuzenim, “İstanbul ne telaşeli bir yer, sokak köpekleri bile koşturuyor” demişti … Burada da tam tersi, hayat resmen yavaş akıyor, insanlar, arabalar ağır çekim sanki, kimsenin acelesi yok… Bir de biz 4 Temmuz, tatillerine denk geldik ki tam tatil modundaydı herkes..

San Diego Hayvanat Bahçesi 
Herkes birbirine yol veriyor, koşa koşa yardım ediyor, sabırla saatlerce bekliyor. Trafikte bazen doğru şeritte olup olmadığımızı anlamak için bekliyoruz arkamızdaki korna çalsın, ama ne mümkün, kesinlikle korna çalmıyorlar dakikalarca bekliyorlar … Garsona, kasiyere, sırada önünüzdekine acele ettirmek çok ayıp, hemen fırça atıyorlar …

Down Town San Diego
Şehrin göbeğinde, gök delenlerinin,  arasında yürürken, ya da asansörde karşına bir anda bikinili bir kız, mayolu bir erkek ya da elele bir çift gay çıkabiliyor, kimse dönüp bakmıyor… Burada da 12 ay yaz, 12 ay parmak arası…Pasifik okyanusunun geniş plajlarında voleybol da oynayabilirsin; eğlenceli dalgalarında surf de yapabilirsin… Ya da bir iç deniz gibi olan Mission Beach koyunun sakin sularında keyif de yapabilirsin. Ben hiçbir yerde metrekareye bu kadar çok tekne, yelkenli, kano, jet ski ve ayakta sürülen kano var ya “paddle board” düştüğünü görmedim ( bana da çok saçma görünüyor ayakta Gondol kullanır gibi ama yapanlar çok iyi bir egzersiz olduğunu söylüyor)    

Seaport Village
Çocuklu bir tatil için de müthiş bir belde San Diego, Bu yıl 100 yaşına giren Hayvanat Bahçesi meşhur zaten, sineması, teleferiği, oyunları ile çok eğlenceli ve eğitici bir gün geçirilebilir ailecek. Balboa park ise tam bir cennet … içinde tam 17 tane müze var. Müze derken arkeoloji müzesi falan değil; havacılık ve uzay müzesi, şampiyonlar müzesi, otomobil müzesi, fotografik sanatlar müzesi gibi eğlenceli ilgi çekici müzeler… Biraz kovboy, biraz Meksika esintili Old Town’a da çocuklar bayılır…

Balboa Park

Ben de yeni öğrendim, “Bir gün San Diego’ya yerleşip yelken yapmak”, bizim “Güneyde bir sahil kasabasına yerleşip balık tutmak” gibi bütün Amerikalıların emeklilik hayaliymiş… Telaşeden kaçıp, biraz yavaşlamak, hayatı yakalamak yerine, yaşamak; geleceğe kaygılanmak, yerine bugüne odaklanmak; başkaları ile uğraşmak yerine kendiyle barışmak,  bütün insanlığın ortak ve acil ihtiyacı günümüzde…

Old Village

Milan Kundera’nın genelinde son derece sıkıcı romanı “Yavaşlık” da söylediği gibi düşünsene çok ilginç değil mi : “… Bir şey anımsamak isteyen kimse yürüyüşünü yavaşlatır, buna karşılık, az önce yaşadığı kötü bir olayı unutmak isteyen kimse, elinde olmadan yürüyüşünü hızlandırır…” Yıllar ne çabuk geçti, geçen yaz ne yapmıştık, ütünün fişini çekmiş miydim, yeni tanıştığım adamın adı neydi” gibi unutkanlıklarımızın temelinde de bu telaşe, bu hız var galiba …. Biz bile, İstanbul'da 2 yıldır plan yaptığımız halde bir türlü buluşamadığımız arkadaşlarımız Başak ve Oytun ile burada rahat rahat buluştuk, saatlerce konuştuk, söyleştik ... 

San Diego Hemen Meksika Tijuana Sınırında

Kural : Yavaşla! Hayatın, yaşadığının, çevrenin, kendinin farkına var …    

Not : Bir hayal kırıklığını da söylemeden edemeyeceğim, Meşhur 4 Temmuz kutlamaları, Disneyland’ta her akşam yapılan ve İstanbul’da (bir bahane ile iptal edilmezse ) 29 Ekim'de yapılan kutlamaların yanında kamp ateşi gibi kaldı, bize de Otopark’a verdiğimiz 25 dolar yadigar kaldı …  

Coronado Adasından 4 Temmuz Kutlamaları

Fotograflar için arkadaşım, Oytun Egemen'e teşekkürler, 

12 Temmuz 2016 Salı

Eyyyy Los Encılız, Hayat Sana Güzel …

Santa Monika Ocean Drive

Aslında eski bir Türk Şehri olan ve sadece En Cılız insanların yaşadığı, Los Angeles ( Çok kötü bir espri olduğunun farkındayım ama Büyük Türk Düşünürü, Fesli Abinin “Şeyh Piri” çıkışına bir gönderme de ben yapmadan edemedim ! ) merkezli Kaliforniya eyaleti, İspanya, İtalya gibi ülkelerin bile üstünde, Dünyanın en büyük 8. ekonomisi… Ortalama bir Kaliforniyalı,  ortalama bir Türk vatandaşından kabaca 4 kat daha zengin…   
Eski bir Kaliforniya atasözü der ki “Dünya’nın dinlediği ve izlediği şeylerin çoğu Kaliforniya’da üretilmiştir.” Şimdi bir de buna “konuştuğu şey” ya da “elinden düşürmediği şey” de eklendi …

Hermosa Beach Halk Pazarı

O kadar çok paraları var ki nereye harcayacaklarını bilemiyorlar… Yolda yürürken, tansiyonun düşüp kaldırıma otursan, hemen 2 Ambulans, 2 İtfaiye aracı, 3 Asayiş, 5 Trafik polisi geliyor tansiyonunu ölçmeye… En basit dükkanın kasasında, kahveci de, benzinci de, bazı popüler restoranların kapısında sıra var, sanki bedava dağıtıyorlar... Hatta bir dövmecinin önünde bile uzun bir kuyruk gördük…  
Aşiret düğünü sahibi gibi ellerinde deste, taksiciden, garsona, belboydan, oda temizlikçisine, market torbacısına, bir hizmet aldıkları herkese bahşiş dağıta dağıta geziyorlar… 
Ne kadar bahşiş verilmesi gerektiği konusunda ikilem yaşama diye bütün hesapların altında en az %15 en çok %30 diye ipucu da veriyorlar… Bize biraz ters ...

Kilometrelerce uzun plajda adım başı bir can kurtaran

Los Angeles’ a daha önce de gelmiş, Japon Turist edasıyla gezmiş, neden bu kadar popüler olduğunu anlayamamıştık… Turistik bir şehir değil,  gezilecek görülecek pek bir şey yok, doğru ama bu sefer biraz daha uzun kalıp, biraz daha yerlisi gibi yaşayınca anladık neden “melekler şehri” olduğunu… Bir kaç örnekle anlatayım :  

Redondo Beach Surf Yaz Kampı

Bir türlü ışıksız kavşakta, nasıl sola dönüleceğini anlayamadığımız için, yanlışlıkla kırmızı ışıkta geçince, nereden çıktığını anlayamadığımız Trafik polisi, filmlerdeki gibi takıldı peşimize, tabi hemen çektik kenara.  Yan aynadan bakarak bekledik, karizmatik Abinin, filmlerdeki gibi, yanımıza salına salına gelişini ve ne yalan söyleyelim ödümüz patladı...
Çocuklar arkada, kemersiz koltuksuz, yayıla yayıla uyumuşlardı ve bende de birazcık alkol vardı… Alkol, kırmızı ışık ve koltuksuz  çocuk, demek ABD’de direkt mahkeme demektir!
Polis, “kırmızı ışıkta, yaya geçidinden geçtin, tam 6 tane yaya vardı onların hayatlarını tehlikeye attın, ehliyetini göreyim”  dedi.
Ben “Bana bak sen benim kim olduğumu biliyor musun, Efendi ol, sürdürmeyeyim seni Alaska’ya” deeeermişim….  ( Türkiye’de böyle esip gürleyen kırolar, orada daha pasaport polisinin karşısında nasıl titriyor ama ? )   “ne ışığı, ne yayası, kim geçti, ne zaman geçti” gibi abuk sabuk, o korkuyla, hem de İngilizce gevelerken, “Tatilde misiniz, yabancı mısınız, Kuralları öğrenin lütfen, hadi iyi tatiller” diye anlayışla bizi gönderince,  “evet” dedim “işte Melek gibi insan bunlar …”    

Disneyland Hediye Çeki

Sonra da internetten yanlışlıkla yaptığımız kredi kartı ödemesini 10 saniyede geri aldığımızda; satın aldıktan sonra vazgeçtiğimiz ürünleri anında iade ettiğimizde ve Disneyland’ta bindiğimiz oyun botu, arızalanıp içinde 7 dakika rehin kaldığımız için çıkışta bize hediye çeki verdiklerinde anladık “adam yerine konmak” ne demekmiş … Trafik kurallarını, selamlaşmayı, güler yüzü hiç saymıyorum bile. 8 yaşındaki oğlum Efe ve yaşıt kuzeni Yasemin bile dedi ki “Burada herkes ne kadar eğlenceli, ne kadar arkadaşça …”

Venice Beach'te Basketbol

Ve herkes ne kadar sportmen … 4 yaşında yaz kampında spor yapan da vardı, 60 yaş ve üzeri plaj voleybol turnuvası da… Pusetle çocuk gezdirerek koşu yapan anne de gördüm, kitap okuyarak yürüyüş yapan teyze de…  Sahil de yoga yapan da var, park da ağaçlar arasına çektiği ip üstünde yürüme çalışması yapan da … Venice Beach’te kum torbasında boks, vucüt geliştirme, aletli jimnastik zaten bir Los Angeles klasiği. Basketbol, beach-volley,  bisiklet ve koşu da ata sporları … yapmayan yok !
Yolunuz düşerse bisiklet kiralayıp, Redondo, Hermosa, Manhattan ya da Huntington Beach’te dolaşmanızı çok tavsiye ederim…

Santa Monica Beach'te Pazar Günü...
Yaz kış muhteşem bir hava, asla bunaltmıyor, hatta akşamları ve sabahları epey bir serin oluyor, Temmuz da bile … herkeste, her yerde, her daim bir tatil havası… Her arabanın bagajında bir kaykay, bir mayo, bir top, katlanır bir sandalye, ayaklarda parmak arası terlik, kafada bir kulaklık, 12 ay yıllık izin modu… Tek problem “beach club” yok ! kendi şezlongunu, şemsiyeni, yiyeceğini, içeceğini kendin getireceksin. Tuvalet konusunu ise hiç açmayalım, dedim ya dövmeci de bile sıra vardı, hafta sonları Santa Monica Pier tuvaletindeki sırayı hayal dahi edemezsin…

Rancho Palos Verdes'in Asıl Yerlileri

Tertemiz her yer, kurak bir bölge olmasına rağmen yemyeşil, her yerde upuzun palmiyeler..  Sokakta kedi köpek yok; sincap, tavus kuşu hatta rakun var.. Evet 2 tane rakunu Arkadaşım Yıldıray’ın bahçesinde akşam yemeği yerken kendi gözlerimle görmesem  inanmazdım … 
Hatırı sayılır süreler Türkiye’de,  İsveç’te (Eşi İsveçli )  ve ABD'de yaşayan Yıldıray’ın çok güzel özetlediği gibi bu 3 ülke arasındaki temel fark şu : Türkiye’de öncelik Devlet, İsveç’te Öncelik Toplum, ABD’de öncelik Birey, yani : Sen ….


Santa Monica Beach'te Gün Batımı

Kural : Başta ABD olmak üzere yurt dışında okuma ya da çalışma fırsatı bulursan kaçırma, bulamazsan yarat …           


17 Haziran 2016 Cuma

Şatosu Bile Mütevazi, Schwarzenfeld, Bavyera, Almanya


Münih’in kuzeyinde, Çek Cumhuriyeti sınırına yakın, küçük tipik bir Alman kasabası Schwarzenfeld…  Otelimize ulaşmak için balta girmemiş orman yollarından geçerken kuzenim ve ortağım Mehmet (Barım) ile buraya gelen ilk Türk biz olmalıyız diye düşünüyoruz, - ta ki kasabanın tek restoranı, fiyakalı bir İtalyan Restoranının sahibi Trabzonlu İsmail Abiyle tanışana kadar ! -


Bu arada Mehmet’le bir Şangay Havalimanı maceramız vardır ki, tam bir efsanedir, dillerden dillere dolaşır, onu da bir ara anlatmalıyım…
Bizim geliş amacımız aslında Roding adlı biraz daha büyükçe bir kasabadaki, uygulamalı ormancılık fuarı. Ormanın içinde, makineleri çalıştırarak sergiledikleri çok ilginç ve kalabalık bir fuar KWF… Roding’te yer bulamayınca en yakın yerleşim birimi diye Schwarzenfeld'in tek oteli, eski bir Şatoda yer ayırtmış bayimiz…


Şato deyince biz de heyecanlandık biraz tabi, malum milletçe, şatoları, sarayları, yalıları, köşkleri severiz…  Ama o da ne, tam bir hayal kırıklığı… Tamam bahçesi büyük, önünden bir nehir akıyor, nehrin kenarında yemyeşil koru ama o kadar ! Ne bir heybetli kapı, ne şekilli bir havuz, ne güvenlik görevlileri, belboylar,  ne şöyle genişçe cam balkonlu kış bahçesi, nehir kenarında sosyetik bir nargile kafe, çay bahçesi, restoran  hiçbir şey yok… Üstüne üstlük parkın, nehrin ve bahçenin kullanımı da herkese açık, olacak iş değil ! Bisiklete binen amcalar, köpek gezdiren teyzeler, koşu yapan gençler, herkes şatomuzun bahçesinde !


Münih Havalimanından, Schwarzenfeld'e  kadar 2 saat süren araba yolculuğumuz esnasında bir çok şehir ve kasabanın  içinden, yüzlerce evin önünden geçiyoruz ve bir şey dikkatimizi çekiyor… Evler o kadar sade, bahçeler o kadar tertipli ki, içinde yaşayan yok sanki. Kapının önünde bir steyşın araba – biz Türkler hiç sevmeyiz nedense – bir masa-sandalye, girişte küçük bir heykel, süs; bir de çocuk varsa bahçede trambolin o kadar ! Kapının önünde ayakkabı, terlik, şemsiye, bisiklet, çöp kutusu, saksı, olmaz mı canım ? hadi hepsini geçtim bir mangal da mı olmaz artık pes yani ! 


Şaka bir yana, genetik olarak, Avrupa halklarının çoğunluğu öyle yalın, öyle sade, mütevazi yaşıyorlar ki, işleri, aileleri ve hobilerinden başka hiçbir dertleri, tasaları yok… En büyük dertleri “bu yaz tatile nereye gitsek ?”  Türkiye mi, Yunanistan mı yoksa İspanya mı ? Tabi ki Türkiye !


Kural : Bir şey karmaşıksa kötüdür, en iyisi sade olanı, yalın olanıdır, özellikle de yaşamın …


6 Haziran 2016 Pazartesi

Assos'ta 40 Vespa..

Uzun zamandır motosiklet kullanırım ama bir motorcu olduğum söylenemez, sadece yazları ve sadece kısa mesafeler… Maceracı olduğum hiç söylenemez, adrenalini, heyecanı, tehlikeyi hiç sevmem… Çocukken dahi lunaparkları sevmez, dönme dolaba bile binemezdim …


Leke bırakmasın diye motorunu filtre edilmiş suyla yıkayacak kadar Vespa aşığı, arkadaşım Ünal’ın Vespask grubu ile Assos’a gitme teklifini bir kere kabul etmiş bulundum. Zira Ünal öyle detaylı planlar, öyle iyi hazırlanır ki genelde, hiç bir teklifini reddedemezsin!

Son haftalar hava bozunca, yağmur dolayısıyla iptal edilsin diye içten içe de dua etmedim değil hani ama maalesef hava açtı ve çok güzel bir havada İstanbul’dan 20 ;  İzmirVespa’dan gelecek 20 Vespa ile Assos’ta buluşmak üzere yola çıktık.


Daha doğrusu herkes çıktı ben çıkamadım! Daha hemen, Bandırma’da feribottan iner inmez, herkesin toplanmasını beklerken, aküyü bitirince, marşım basmadı ve tam anlamıyla dakika bir gol bir oldu. Neyse ki gruptaki diğer Vespacıların yardımı ve Bandırma İDO taksi durağındaki “yardımsever” “misafirperver” taksici Abimizin, "otomobil 30, motosiklet 20 TL standart akü takviye tarifesi" sayesinde, sorunu hemen çözdük ve ben de yola koyuldum… ( Sahi ne oldu yardımsever, misafirperver, yolda kalmışa yardım eden Türk Milletine ? Bu fırsatçı, kolaycı, beleşçi, köşe dönmeci, üçkağıtçı, rüşvetçi nesil nerden çıktı ? ) 


İlk uzun yolculuğumdu hem de arkamda 2 yolcu ile, zavallı Eşim Betül ve kendisinden daha ağır motor montu ile… İtiraf edeyim, hız göstergesi 90km/saati aşınca, rüzgar artıp, görüş azalınca korktum, hatta bayağı bir tırstım… Korkumu çaktırmadan grup lideri Yusuf’a “biraz yavaşlasak mı,  arka taraf çok rüzgar alıyor, cereyan yapıyor” falan dedim ama bu zaten onların yavaş temposuymuş, zamanla alıştım …

Sık sık ve uzun uzun molalar vererek, molalarda bol bol fotoğraf çektirerek, çok da fazla yorulmadan 240 km yolu, 5 saatte alarak Otelimize geldik…


Milattan Önce 6 bin yıl önce, Volkanik bir tepenin üzerine kurulmuş Assos, nam-ı diğer Behramkale muhteşem bir yer…  Yol boyu, motorla daha iyi hissedilen, zeytin ağaçları, fıstık çamları, kiraz, şeftali bahçeleri, nefis deniz manzarası ve nispeten iyi korunmuş tarihi dokusu ile İstanbul’a bu yakınlıktaki en güzel yer diyebilirim. Tam bir Ege özeti, yine şükrettiriyor bize bu Dünyanın en güzel denizine kıyımız olduğuna…

Otelimiz Kadırga koyundaydı, denizi ve sahili harika, havası şerbet,  tertemiz suyu buz gibi.. Çok güzel tesisler de var, ama tesisin dışına çıkınca meridyen değişiyor sanki. Neden bir türlü olmuyor, anlamıyorum, her şey derme çatma… Naylonlarla çevrili uyduruk restoranlar, sağdan soldan bir şeyler eklenmiş marketler, büfeler, kablolar, prizler dışarıda, çanak antenler tepede,  çöpler, izmaritler her yerde, çakıl yol tozdan göz gözü görmüyor, en ufak bir peyzaj, düzenleme yok… Salaş desen değil, yerel desen değil, doğal desen hele hiç değil… Hadi görüntüden vazgeçtik hijyen de şüpheli … Nesiller değişti artık ama alışkanlıklar değişmiyor, bazı şeyler düzelmiyor, turizmi bir türlü öğrenemiyoruz…


Dönüşte çok daha rahatım, tecrübeli motorcu sayılırım artık, yolu uzatıp Küçükkuyu sahilinden geçiyoruz, bu daha da güzel bir rota, önümde “fermuar” düzeni, zik zak dizilmiş rengarenk Vespa’lar daha da güzelleştiriyor manzaramı, çok farklı, çok keyifli bir hafta soru “sürüşü” yapıyoruz, hemen “çılgın motorcu gençlik, Vespa’lı çiçek çocuklar” moduna giriyoruz, bir de gruptakiler bize sürekli “Ünal Abi, Fatih Abi” demiyeydi iyiydi …  

Kural : Sadece seyahatlerin değil her işin başı planlama ve hazırlıktır. Unutma iyi bir pilav bile iyi bir plansız yapılamaz. ( Bir Çin atasözü değil, ben uydurdum…) 

  

11 Mayıs 2016 Çarşamba

Blog Kitap Oldu ...

2009 yılında başladığım, 40 küsür ülke, 90 küsür şehir ve 10 küsür yazıya tercüman olan bu blog serüveni, 40. doğum günüm bahanesiyle ete kemiğe,  cilde kağıda büründü, kitap oldu, raflardaki ve tarihteki yerini aldı ...

Gök kubbede hoş bir seda bırakmak  ve oğula, kıza, eşe, dosta bir tatlı hatıra nakletmek için çıktığımız bu yola beni çıkaran, okuyan, okutan, her hangi bir şekilde, her hangi bir şeyi paylaştığımız her kese teşekkürlerimle ...  

22 Şubat 2016 Pazartesi

Yaşayan Efsane Parios, Can Çekişen Efsane Atina

Yaşayan Efsane Yannis Parios...

Bilenler bilir, ben bilmiyordum Yannis Parios; Asli Erzurum, Fahri Atina'lı arkadaşım Ünal tanıştırdı, Yunan müziğinin yaşayan efsanesi, bu yıl tam 70 yaşında; okurken harçlık çıkarmak için çalıştığı otelin karşısındaki Buzikia'da (Müzikhol) tesadüfen çıkmış sahneye ve yaklaşık 50 yıldır sahnelerde…

Yunan müzik tarihinin en yüksek plak satış rekoru 1976’dan beri kırılamamış… Avustralya’dan, Kanada’ya, Dünya'nın her yerinde binlerce konser vermiş, bir çok sanatçıya onlarca beste vermiş…
 Türkiye hariç… Bir rivayete göre 70’li 80’li yılların hengamesinde çok sayıda bestesi Türk sanatçılar tarafından araklandığı için Türkiye’ye kızgın… Belki biraz da Yunan milliyetçiliği vardır, günahı boynuna…

Türkiye’deki ilk ve tek konseri 2013 yılında Rum Yardım Vakıfları yararına, direkt Patrik Bartholomeos’un ricası ile gerçekleşmiş. Tesadüf mü yoksa Ünal’ın kumpasımı bilmiyorum, bize de kısacık Atina gezimizde bir Yannis Parios Gecesi denk geldi, meşhur Atina Gazi Mahallesi (!), Iera Odos caddesiyle aynı isimdeki Buzikiasında …


3 bin 500 kişilik salon, tıklım tıklım dolu, iki kişi bir şişe içki almak zorunda en az, bir şişe 75 Euro… ( Türk kafası : hemen  3500/2 x 75 = bir gecelik hasılat.. temiz iş valla İstanbul’a açsak iş yapar mı acaba ? )  Program 12’de başlıyor, önce üvertür sanatçılar biraz gaz verip sonra sahneyi saat 01:30 gibi baba’ya bırakıyorlar… Baba 20 dakikalık bir ara ile saat 05:30'a kadar devam ediyor programa, şarkıların çoğu tanıdık, ( arak meselesi yalan değil galiba…) Biz bütün gün Atina sokaklarını arşınladığımız için saat 3’e kadar dayanabiliyoruz ancak, Ünal, Parios’la 2 göbek, bir fotoğraf yapıp ( kesinlikle bir koruma güvenlik, protokol, kompleks yok !) saat 5 gibi kalkmışlar ve o saatte salon hala doluymuş… Bu salondan, aynı caddede 4-5 tane daha var ve onlar da epey hareketliydi sabahın 3'ünde… Tabi bu kadar eğlenceye, harcamaya can mı dayanır, memleketmi dayanır ?  Cevap : 

Can Çekişen Efsane Atina ...

Benim Atina’ya ilk ve tek gelişim 1997 yılıydı, Avrupa birliğinin ve Yunanistan’ın altın yıllarıydı, Birlikten para akıyor, Yunanistan’ın her yerine, otoyol, tünel, köprü, hava limanı, büyük şehirlere metro yapılıyordu.. Soğuk Kuzey Avrupa’nın zengin turistleri, düşük Drahmi kuruyla, sıcak Yunanistan’da krallar gibi tatil yapıyor hatta, akın akın Yunanistan’a yerleşiyordu;  Atina, 2004 Olimpiyatlarını almıştı, harıl harıl çalışıyor, ama  harıl harıl da harcıyorlardı… Barlar, kafeler, restoranlar (taverna) 24 saat tıklım tıklım, gündüz yaşlılar, gece gençler saatlerce oturup, frape, uzo, reçina ( bir çeşit beyaz şarap ) içip komboloi ( tespih ) sallayıp duruyordu… Bizim bayimizin olduğu sık sık gidip geldiğimiz küçücük Drama’da bile vur patlasın çal oynasın, sabaha kadar içelim güzelleşelim devam ediyordu… ( Bu arada Kardak Krizi devam ediyordu, Türk düşmanlığı zirvedeydi. İpsala'dan Atina'ya arabayla korku içinde gelmiştik, bir çok yerde Türkiye ve Kuzey Kıbrıs aleyhine posterler vardı, ne saçma sapan mevzulardı ... )     


2009 küresel krizinde balonlar patlayınca Yunan rüyası bitti tabi, bi baktılar elde yok avuçta yok… Yıl 2016 oldu, 7 yıldır çözemediler düğümü, neredeyse her hafta bir eylem, bir protesto. Biz ordayken de çiftçiler eylemdeydi. Traktörlerle yolları kapatmış, Sintagma meydanına çadır kurmuş hükümetin ekonomi politasını protesto ediyorlardı… Kafalar aynı tabi, meydana eylemcilerden önce köfteciler ve bayrakçılar gelmişti… Her eylemden bir zarar görmüş şehir, ilk günlerdeki yakma yıkma kalmamış ama her yerde iğrenç grafitiler, yırtık pırtık posterler, sloganlar, güzelim şehir pislik içinde… Para yok tabi, belediye bunlarla baş edemiyor. Turistler kaçmış, neredeyse her 3 dükkan’dan biri kapalı.. Önceleri kalabalıktan yürünemeyen eğlence merkezi Psiri’nin de tadı kaçmış, eski popüler mekanlar kepenkleri indirmiş, sokaklar boş…


Evrensel kural işlemiş, keskin sirke küpüne zarar vermiş yani… Eylemler, yakmalar, yıkmalar olmasa herkes enerjisini çözüme verse, altın yumurtlayan tavuk, turizme sarılsa, Türk düşmanlığını bıraksa belki de bu kadar ağır olmayacaktı bilanço…

Acropolis'teki Restorasyona ayıracak para da yok ! 

Bu arada, can çekişir ama ölmez efsaneler kolay kolay, Atina ( Athena ) Yunan mitolojisinde zeka, sanat, strateji, ilham ve barış tanrıçasıdır ve bu badireyi de atlatır bir gün mutlaka… Doğudan bakınca batı medeniyetinin başlangıcıdır, batıdan bakınca dopu medeniyetinin… 3 asırdan fazla Osmanlı Egemenliğinde kalmıştır, ve çok etkisi vardır hala; mesela Manastır-Monastraki Meydan’ındaki Bayraktaroğlu-Bayraktaris Esnaf Lokantasında, çok tanıdık yemekler yiyip, Yeşilköy’lü Nico ile sohbet edebilirsiniz… Eski’ye meraklıysanız, Pazar günleri, Monastraki meydanın hemen altında açılan bit pazarında daha iyi anlarsınız Yunanistan’ın, Atina’nın çalkantılı hayat hikayesini…
   

Yine de her şeye rağmen, Acropolis’in heybeti, Platon’un, Socrates’in havası, Portakal ağaçlarının büyüsü, anason kokusu, buzuki sesi ve sıcak ülke insanın samimiyeti, rahatlığı Atina’yı sevdirir size, çok tanıdık gelir çünkü ... 


Kural : Unutma Keskin Sirke önce küpüne zarar verir, Öfkeyle kalkarsan mutlaka bir gün zararla oturursun... Başkalarına zarar vererek, kendin fayda sağlayamazsın, Sakin ol, yapıcı ol...
   

1 Şubat 2016 Pazartesi

Heidi’nin memleketi, Flümserberg …


Ben de daha önce hiç duymamıştım, “Flümserberg” şehrini ama gerçekten de resmi kayıtlarda Heidiland olarak geçen bir bölgesinde İsviçre’nin… Eşimin akrabası, uzun yıllardır burada yaşayan Tufan Abi’nin daveti üzerine 13 yıl sonra nihayet gidebildik İsviçre’ye, bir sömestre tatilinde maaile, kayak yapmaya…


Sağolsun Tufan Abi son derece hesaplı bir dağ evi ayarlamış St. Gallen Kantonunun, Heidiland Bölgesinin, Flümserberg Şehrininin, Tanneboden köyünde… İlginç bir yer İsviçre, el kadar ülke 26 tane kanton var, 4 dil konuşuluyor ( Almanca, Fransızca ve İtalyanca’yı biliyorduk bir de “Romansça” varmış…) Başkenti yok, bir sürü şehri var, bir sürü kayak merkezi... Her yer göl, gölet, orman ve dağ… 


Ve varolsun Tufan Abi, bize Türkiye’de unuttuğumuz, Türk misafirperverliği dersi verdi, İsviçre’de; 1 buçuk saatlik yolu, oğlu, eşi, kayın validesi, yiğeni, yiğenin eşi ile birlikte tam 3 sefer gitti geldi, her seferinde elleri kolları dolu dolu, işini gücünü bırakıp, sırf bizi yalnız bırakmamak için… Yol boyu düşündük, hangimiz yapar bunu İstanbul’da, ve biz ne zaman, nerede, nasıl  kaybettik bu değerlerimizi ?


Havaalanından itibaren sessiz, sakin, telaşsız; daimi bir huzur havası memlekette…Bizim, telaş, koşuşturma, gerginlik, karamsarlık iliklerimize kadar işlemişken bugünlerde, çok garip geliyor tabi bu hasret kaldığımız, “bir tatlı huzur…”
Şansımıza kışın ortasında harika bir hava 7-8 derece civarında sürekli güneşli, yumuşacık rüzgarsız, tertemiz dağ havası… Ne tarafa baksan uçsuz bucaksız, koyu rengiyle daha da bir heybetli duran Alpler…


Yıllar önce İsviçre’de başka bir kayak beldesi olan Engelberg’e Ağustos ayında gitme saçmalığından sonraki ilk gelişim bu ve hemen hissediyorum haklı ününü. Doğa ile iç içe harika bir yaşam tarzı… Teleferik’le Tanneboden’den Unterterzen’e inerken, kapısında son model bir araba olan evin bahçesinden tezek kokuları geliyor burnuma ve otobanın hemen kenarından akan derede 3 tane karaca görüyorum su içerken…


Pimapen kuşağı, Oğlum Efe bile hemen fark ediyor ve soruyor “ Baba, neden bu kadar çok tahta var burada,  kapılar, pencereler, çerçeveler, yataklar, kızaklar, oyuncaklar her şey tahta?..”  Ve tabi asıl çocuklara güzel hayat burada… Kayak tesisi onlar için düşünülmüş bir sürü detayla dolu..
Teleferikte sohbet ettiğimiz yakın köylü bir orta okul öğrencisine soruyoruz “”tatil mi bugün” diye hayır diyor “bugün okul kayak günü”, bir nevi beden eğitimi dersi yani… Bir kez daha üzülüyoruz Türk eğitim sisteminin haline… Bizim çocuklarımızın suçu ne ?


Her gün otobüslerle, trenlerle, teleferikle çoğu öğrenci yüzlerce kişi sabah erkenden geliyor, kayıyor, akşam erkenden gidiyor… Akşam saat 6’dan itibaren sokaklarda kimse yok, market 17:45’te kapanıyor. Bir tane bar var o da sadece Cuma – Cumartesi açık… Gün erken başlıyor, erken bitiyor…

Asıl bizim bu telaşımızla, hayat geç başlıyor, erken bitiyor haberimiz yok …


Kural : Telaş etme, hızlı yaşama, yavaşlığın, huzurun tadını çıkar, ömür zaten çok hızlı geçiyor, sen yaşamı yavaşlat hiç olmazsa biraz. Şu şiiri sık sık oku, hatta ezberle :


Yaşamak değil bizi bu telaş öldürecek, 
Bırakın Paris'te ılık rüzgârlarla 
Taratmayı saçlarımızı, 
Sevgilimizle doyasıya sohbet bile edemedik biz, 
Gözümüz saatte söyleştik hep, 
Koşuşur gibi seviştik, yarışır gibi çalıştık. 
Hep yetişilecek bir yerler vardı, 
Aranacak adamlar, yapılacak işler, 
Bir sonraki günün telaşı, 
Bir öncekinin terine bulaştı, 
Başkalarının hayatı bizimkini aştı, 
Kör karanlıkta çalar saat sesi, 
Kuşluk vakti kızarmış ekmek kokusu, 
Veya yavuklu öpücüğü ile uyanma düşlerini, 
Hababam erteledik, 
20 li yaşlardan 30 lara kurduk saatin alarmını. 
30 lardan 40 lara, sonra 50 lere 
Öyle yanlış kurgulanmış ki hayat, 
Kuşlukta uyuma imkanı sunduğunda size, 
Artık uyku girmez oluyor gözlerinize, 
Doyasıya söyleşmek, telaşsız sevişmek 
İmkânına kavuştuğunuzda, 
Söyleşecek sevişecek kimse kalmıyor yanınızda 
Özenle yarına sakladığınız 
Bir sarı lira gibi ömrünüz, 
Vakti gelip te sandıktan çıkarttığınızda, 
Birde bakıyorsunuz ki 
Tedavülden kalkmış,,,, 

( Can Dündar'ın ÖDÜNÇ HAYATLAR yazısından şiirleştiren: 
Erel BLEDA )     

12 Kasım 2015 Perşembe

Küba, Havana 1. Bölüm : Hayaller Gerçek Oluyor…



Çoğu birbirine benzeyen 150’nin üzerinde şehir gördükten sonra, Fidel Castro ölmeden, Sosyalizmin son kalelerinden, tropik Küba’ya gitmek uzun zamandır hayalimdi…39 yıllık firma tarihimizde ilk kez Küba'dan bir talep alınca ve 33. Uluslararası Havana Ticaret fuarına Türkiye Milli Katılımı olduğunu duyunca,  Moskova üzerinden uzun ve zorlu bir yolculukla attık kendimizi Havana’ya, ( tam teşekküllü, süper seyahat arkadaşı Nezih Abi ile birlikte… Bavulumu hazırlarken kendi kendime eğer bir şey unuttuysam “mühim değil nasıl olsa Nezih Abi almıştır” diyorum)


Yılın en güzel zamanlarından biri Kasım ayı hava 28-32 derece bandında… ki aslında bütün yıl bu civarlarda zaten… Aralık - Ocak biraz daha serin, Temmuz - Ağustos biraz daha sıcak o kadar…
Epey nemli, (Tütün ve Puro kalitesi biraz da bu nemden kaynaklanıyor)  arada sırada, aniden, inanılmaz bir yağmur bastırıyor, 5 dakika sonra her yer günlük güneşlik… Tabi böyle olunca her yer yem yeşil, palmiyeler, muz ağaçları, mango ağaçları, rengarenk çiçekli tropikal ağaçlar… Ağaçların dallarında çeşit çeşit, cıvıl cıvıl tropikal kuşlar, hatta şehrin semalarında akbabalar, flamingolar, turnalar…

Kimisi bakımlı gıcır gıcır, kimisi kırık dökük ama hepsi rengarenk, eski Amerikan arabaları… Kimisi bakımlı, kimisi harabe ama hepsi sanat eseri, estetik, ruhu olan binalar … Bu binalar da ne hikayeler, ne tarih …

(Çim Biçme Makinesine Dikkat ! )

Kristof Kolomb 1492 de adaya ayak basıyor ve İspanyol Kolonisi, yerlileri kesmeye başlıyor, 100 bin olan nüfus 5 bine kadar düşüyor…  Özellikle şeker kamışı ve tütün çok stratejik mallar o zaman, bugünün petrolü gibi… İspanya sömürdükçe sömürüyor, 1898 yılında ABD “yeter artık biraz da biz sömürelim” diyip, İspanya ‘ya  savaş açıyor… 1902 yılında Küba’ya “özgürlük” kazandırıyor ABD sağ olsun… Başta Batista olmak üzere kendi taraftarı diktatörleri iş başına getirip, el altından sömürüyor bu güzelim Karayipler adasını, zaten, arka bahçesi gibi Miami’ye 80 mil uzaklıkta…



 1950’lerde Fidel Castro önderliğinde sosyalist hareket başlıyor ve Che Guevara’nın da katılımıyla 1959 yılında Fidel, bin kişilik bir birlikle Havana’ya girip yönetime el koyuyor. Meşhur Küba Devrimini gerçekleştiriyor..

 ( Castro'nun 8 saat süren yüzbinlerce kişinin dinlediği meşhur devrim konuşmasını yaptığı :                                           Plaza de la Revolucion - Devrim Meydanı)

Batista ve yandaşları apar topar ABD’ye kaçıyor.  Kaçamayanları Havana’da yargılayıp asıyorlar… Bunlardan biri olan Batista’nın Avukatı  Mena Gomez’in evi şu an Türkiye Büyükelçiliği binası… Ayrıca Fuara katılan Türk heyeti de Aynı 1961 yılında Nazım Hikmet’in kaldığı gibi, Habana Libre (Özgür Havana – Eski Hilton) Otelinin 24 üncü katında kaldılar. Otelin lobisinde Nazım’ın 24. Kattan Havana’ya bakan fotoğrafı duruyor.. ( aslında Nazım, Abidin Dino’ya “mutluğun resmini yapabilirmisin diye sorduktan sonra” 1961 yazı ortaların Küba’nın resmini yapabilirmisin” diye de sormuş… )


Her yer hikaye dolu diye bu tesadüfleri, Türkiye Ticaret Ateşesi (muhtemelen Türkiye tarihinin en güler yüzlü ve enerjik diplomatı) Belma Hanım’dan dinledikten sonra biz de öğreniyoruz ki, Che Guevara’nın büyük kızı Aleida Guevara da bizim karşı komşumuzmuş ! Hemen bizim kaldığımız bahçeli evin karşısındaki mütevazi bir evde oturan Aleida, görüşme talebimizi, haklı olarak, kibarca reddetti, Kadıncağız 3,5 milyon turistin hangi biriyle görüşsün… Ama öğrendik ki Che Guevara’nın 2 torunu da dedeleri gibi Doktor olmuşlar…  (İletişim Fakültesinde öğrendiğimiz, ama maalesef ülkemizde asla uygulanmayan basın meslek ilkelerinden, özel hayatın gizliliğine saygımızdan Aleida'nın evinin fotografını yayınlamıyoruz...)


Tıp çok ileri zaten Küba’da,  çok başarılı doktorları ve kendi üretimi, çok etkili ilaçları var. Bir çok bina ve iş yeri düzensiz, tertipsiz, raflar bomboş olduğu halde bir eczaneye girdiğimizde, düzene, tertibe ve temizliğe inanamadık… Zira sağlık bir “sektör” olarak, “ticaret” olarak görünmüyor bir kamu hizmeti,  gönüllü bir sosyal yardım gibi, istekle ve inançla yapılıyor… Başkasının sağlığından nasıl para kazanırız diye hesaplar yapılmıyor yani… devamı