11 Mayıs 2016 Çarşamba

Blog Kitap Oldu ...

2009 yılında başladığım, 40 küsür ülke, 90 küsür şehir ve 10 küsür yazıya tercüman olan bu blog serüveni, 40. doğum günüm bahanesiyle ete kemiğe,  cilde kağıda büründü, kitap oldu, raflardaki ve tarihteki yerini aldı ...

Gök kubbede hoş bir seda bırakmak  ve oğula, kıza, eşe, dosta bir tatlı hatıra nakletmek için çıktığımız bu yola beni çıkaran, okuyan, okutan, her hangi bir şekilde, her hangi bir şeyi paylaştığımız her kese teşekkürlerimle ...  

22 Şubat 2016 Pazartesi

Yaşayan Efsane Parios, Can Çekişen Efsane Atina

Yaşayan Efsane Yannis Parios...

Bilenler bilir, ben bilmiyordum Yannis Parios; Asli Erzurum, Fahri Atina'lı arkadaşım Ünal tanıştırdı, Yunan müziğinin yaşayan efsanesi, bu yıl tam 70 yaşında; okurken harçlık çıkarmak için çalıştığı otelin karşısındaki Buzikia'da (Müzikhol) tesadüfen çıkmış sahneye ve yaklaşık 50 yıldır sahnelerde…

Yunan müzik tarihinin en yüksek plak satış rekoru 1976’dan beri kırılamamış… Avustralya’dan, Kanada’ya, Dünya'nın her yerinde binlerce konser vermiş, bir çok sanatçıya onlarca beste vermiş…
 Türkiye hariç… Bir rivayete göre 70’li 80’li yılların hengamesinde çok sayıda bestesi Türk sanatçılar tarafından araklandığı için Türkiye’ye kızgın… Belki biraz da Yunan milliyetçiliği vardır, günahı boynuna…

Türkiye’deki ilk ve tek konseri 2013 yılında Rum Yardım Vakıfları yararına, direkt Patrik Bartholomeos’un ricası ile gerçekleşmiş. Tesadüf mü yoksa Ünal’ın kumpasımı bilmiyorum, bize de kısacık Atina gezimizde bir Yannis Parios Gecesi denk geldi, meşhur Atina Gazi Mahallesi (!), Iera Odos caddesiyle aynı isimdeki Buzikiasında …


3 bin 500 kişilik salon, tıklım tıklım dolu, iki kişi bir şişe içki almak zorunda en az, bir şişe 75 Euro… ( Türk kafası : hemen  3500/2 x 75 = bir gecelik hasılat.. temiz iş valla İstanbul’a açsak iş yapar mı acaba ? )  Program 12’de başlıyor, önce üvertür sanatçılar biraz gaz verip sonra sahneyi saat 01:30 gibi baba’ya bırakıyorlar… Baba 20 dakikalık bir ara ile saat 05:30'a kadar devam ediyor programa, şarkıların çoğu tanıdık, ( arak meselesi yalan değil galiba…) Biz bütün gün Atina sokaklarını arşınladığımız için saat 3’e kadar dayanabiliyoruz ancak, Ünal, Parios’la 2 göbek, bir fotoğraf yapıp ( kesinlikle bir koruma güvenlik, protokol, kompleks yok !) saat 5 gibi kalkmışlar ve o saatte salon hala doluymuş… Bu salondan, aynı caddede 4-5 tane daha var ve onlar da epey hareketliydi sabahın 3'ünde… Tabi bu kadar eğlenceye, harcamaya can mı dayanır, memleketmi dayanır ?  Cevap : 

Can Çekişen Efsane Atina ...

Benim Atina’ya ilk ve tek gelişim 1997 yılıydı, Avrupa birliğinin ve Yunanistan’ın altın yıllarıydı, Birlikten para akıyor, Yunanistan’ın her yerine, otoyol, tünel, köprü, hava limanı, büyük şehirlere metro yapılıyordu.. Soğuk Kuzey Avrupa’nın zengin turistleri, düşük Drahmi kuruyla, sıcak Yunanistan’da krallar gibi tatil yapıyor hatta, akın akın Yunanistan’a yerleşiyordu;  Atina, 2004 Olimpiyatlarını almıştı, harıl harıl çalışıyor, ama  harıl harıl da harcıyorlardı… Barlar, kafeler, restoranlar (taverna) 24 saat tıklım tıklım, gündüz yaşlılar, gece gençler saatlerce oturup, frape, uzo, reçina ( bir çeşit beyaz şarap ) içip komboloi ( tespih ) sallayıp duruyordu… Bizim bayimizin olduğu sık sık gidip geldiğimiz küçücük Drama’da bile vur patlasın çal oynasın, sabaha kadar içelim güzelleşelim devam ediyordu… ( Bu arada Kardak Krizi devam ediyordu, Türk düşmanlığı zirvedeydi. İpsala'dan Atina'ya arabayla korku içinde gelmiştik, bir çok yerde Türkiye ve Kuzey Kıbrıs aleyhine posterler vardı, ne saçma sapan mevzulardı ... )     


2009 küresel krizinde balonlar patlayınca Yunan rüyası bitti tabi, bi baktılar elde yok avuçta yok… Yıl 2016 oldu, 7 yıldır çözemediler düğümü, neredeyse her hafta bir eylem, bir protesto. Biz ordayken de çiftçiler eylemdeydi. Traktörlerle yolları kapatmış, Sintagma meydanına çadır kurmuş hükümetin ekonomi politasını protesto ediyorlardı… Kafalar aynı tabi, meydana eylemcilerden önce köfteciler ve bayrakçılar gelmişti… Her eylemden bir zarar görmüş şehir, ilk günlerdeki yakma yıkma kalmamış ama her yerde iğrenç grafitiler, yırtık pırtık posterler, sloganlar, güzelim şehir pislik içinde… Para yok tabi, belediye bunlarla baş edemiyor. Turistler kaçmış, neredeyse her 3 dükkan’dan biri kapalı.. Önceleri kalabalıktan yürünemeyen eğlence merkezi Psiri’nin de tadı kaçmış, eski popüler mekanlar kepenkleri indirmiş, sokaklar boş…


Evrensel kural işlemiş, keskin sirke küpüne zarar vermiş yani… Eylemler, yakmalar, yıkmalar olmasa herkes enerjisini çözüme verse, altın yumurtlayan tavuk, turizme sarılsa, Türk düşmanlığını bıraksa belki de bu kadar ağır olmayacaktı bilanço…

Acropolis'teki Restorasyona ayıracak para da yok ! 

Bu arada, can çekişir ama ölmez efsaneler kolay kolay, Atina ( Athena ) Yunan mitolojisinde zeka, sanat, strateji, ilham ve barış tanrıçasıdır ve bu badireyi de atlatır bir gün mutlaka… Doğudan bakınca batı medeniyetinin başlangıcıdır, batıdan bakınca dopu medeniyetinin… 3 asırdan fazla Osmanlı Egemenliğinde kalmıştır, ve çok etkisi vardır hala; mesela Manastır-Monastraki Meydan’ındaki Bayraktaroğlu-Bayraktaris Esnaf Lokantasında, çok tanıdık yemekler yiyip, Yeşilköy’lü Nico ile sohbet edebilirsiniz… Eski’ye meraklıysanız, Pazar günleri, Monastraki meydanın hemen altında açılan bit pazarında daha iyi anlarsınız Yunanistan’ın, Atina’nın çalkantılı hayat hikayesini…
   

Yine de her şeye rağmen, Acropolis’in heybeti, Platon’un, Socrates’in havası, Portakal ağaçlarının büyüsü, anason kokusu, buzuki sesi ve sıcak ülke insanın samimiyeti, rahatlığı Atina’yı sevdirir size, çok tanıdık gelir çünkü ... 


Kural : Unutma Keskin Sirke önce küpüne zarar verir, Öfkeyle kalkarsan mutlaka bir gün zararla oturursun... Başkalarına zarar vererek, kendin fayda sağlayamazsın, Sakin ol, yapıcı ol...
   

1 Şubat 2016 Pazartesi

Heidi’nin memleketi, Flümserberg …


Ben de daha önce hiç duymamıştım, “Flümserberg” şehrini ama gerçekten de resmi kayıtlarda Heidiland olarak geçen bir bölgesinde İsviçre’nin… Eşimin akrabası, uzun yıllardır burada yaşayan Tufan Abi’nin daveti üzerine 13 yıl sonra nihayet gidebildik İsviçre’ye, bir sömestre tatilinde maaile, kayak yapmaya…


Sağolsun Tufan Abi son derece hesaplı bir dağ evi ayarlamış St. Gallen Kantonunun, Heidiland Bölgesinin, Flümserberg Şehrininin, Tanneboden köyünde… İlginç bir yer İsviçre, el kadar ülke 26 tane kanton var, 4 dil konuşuluyor ( Almanca, Fransızca ve İtalyanca’yı biliyorduk bir de “Romansça” varmış…) Başkenti yok, bir sürü şehri var, bir sürü kayak merkezi... Her yer göl, gölet, orman ve dağ… 


Ve varolsun Tufan Abi, bize Türkiye’de unuttuğumuz, Türk misafirperverliği dersi verdi, İsviçre’de; 1 buçuk saatlik yolu, oğlu, eşi, kayın validesi, yiğeni, yiğenin eşi ile birlikte tam 3 sefer gitti geldi, her seferinde elleri kolları dolu dolu, işini gücünü bırakıp, sırf bizi yalnız bırakmamak için… Yol boyu düşündük, hangimiz yapar bunu İstanbul’da, ve biz ne zaman, nerede, nasıl  kaybettik bu değerlerimizi ?


Havaalanından itibaren sessiz, sakin, telaşsız; daimi bir huzur havası memlekette…Bizim, telaş, koşuşturma, gerginlik, karamsarlık iliklerimize kadar işlemişken bugünlerde, çok garip geliyor tabi bu hasret kaldığımız, “bir tatlı huzur…”
Şansımıza kışın ortasında harika bir hava 7-8 derece civarında sürekli güneşli, yumuşacık rüzgarsız, tertemiz dağ havası… Ne tarafa baksan uçsuz bucaksız, koyu rengiyle daha da bir heybetli duran Alpler…


Yıllar önce İsviçre’de başka bir kayak beldesi olan Engelberg’e Ağustos ayında gitme saçmalığından sonraki ilk gelişim bu ve hemen hissediyorum haklı ününü. Doğa ile iç içe harika bir yaşam tarzı… Teleferik’le Tanneboden’den Unterterzen’e inerken, kapısında son model bir araba olan evin bahçesinden tezek kokuları geliyor burnuma ve otobanın hemen kenarından akan derede 3 tane karaca görüyorum su içerken…


Pimapen kuşağı, Oğlum Efe bile hemen fark ediyor ve soruyor “ Baba, neden bu kadar çok tahta var burada,  kapılar, pencereler, çerçeveler, yataklar, kızaklar, oyuncaklar her şey tahta?..”  Ve tabi asıl çocuklara güzel hayat burada… Kayak tesisi onlar için düşünülmüş bir sürü detayla dolu..
Teleferikte sohbet ettiğimiz yakın köylü bir orta okul öğrencisine soruyoruz “”tatil mi bugün” diye hayır diyor “bugün okul kayak günü”, bir nevi beden eğitimi dersi yani… Bir kez daha üzülüyoruz Türk eğitim sisteminin haline… Bizim çocuklarımızın suçu ne ?


Her gün otobüslerle, trenlerle, teleferikle çoğu öğrenci yüzlerce kişi sabah erkenden geliyor, kayıyor, akşam erkenden gidiyor… Akşam saat 6’dan itibaren sokaklarda kimse yok, market 17:45’te kapanıyor. Bir tane bar var o da sadece Cuma – Cumartesi açık… Gün erken başlıyor, erken bitiyor…

Asıl bizim bu telaşımızla, hayat geç başlıyor, erken bitiyor haberimiz yok …


Kural : Telaş etme, hızlı yaşama, yavaşlığın, huzurun tadını çıkar, ömür zaten çok hızlı geçiyor, sen yaşamı yavaşlat hiç olmazsa biraz. Şu şiiri sık sık oku, hatta ezberle :


Yaşamak değil bizi bu telaş öldürecek, 
Bırakın Paris'te ılık rüzgârlarla 
Taratmayı saçlarımızı, 
Sevgilimizle doyasıya sohbet bile edemedik biz, 
Gözümüz saatte söyleştik hep, 
Koşuşur gibi seviştik, yarışır gibi çalıştık. 
Hep yetişilecek bir yerler vardı, 
Aranacak adamlar, yapılacak işler, 
Bir sonraki günün telaşı, 
Bir öncekinin terine bulaştı, 
Başkalarının hayatı bizimkini aştı, 
Kör karanlıkta çalar saat sesi, 
Kuşluk vakti kızarmış ekmek kokusu, 
Veya yavuklu öpücüğü ile uyanma düşlerini, 
Hababam erteledik, 
20 li yaşlardan 30 lara kurduk saatin alarmını. 
30 lardan 40 lara, sonra 50 lere 
Öyle yanlış kurgulanmış ki hayat, 
Kuşlukta uyuma imkanı sunduğunda size, 
Artık uyku girmez oluyor gözlerinize, 
Doyasıya söyleşmek, telaşsız sevişmek 
İmkânına kavuştuğunuzda, 
Söyleşecek sevişecek kimse kalmıyor yanınızda 
Özenle yarına sakladığınız 
Bir sarı lira gibi ömrünüz, 
Vakti gelip te sandıktan çıkarttığınızda, 
Birde bakıyorsunuz ki 
Tedavülden kalkmış,,,, 

( Can Dündar'ın ÖDÜNÇ HAYATLAR yazısından şiirleştiren: 
Erel BLEDA )     

12 Kasım 2015 Perşembe

Küba, Havana 1. Bölüm : Hayaller Gerçek Oluyor…



Çoğu birbirine benzeyen 150’nin üzerinde şehir gördükten sonra, Fidel Castro ölmeden, Sosyalizmin son kalelerinden, tropik Küba’ya gitmek uzun zamandır hayalimdi…39 yıllık firma tarihimizde ilk kez Küba'dan bir talep alınca ve 33. Uluslararası Havana Ticaret fuarına Türkiye Milli Katılımı olduğunu duyunca,  Moskova üzerinden uzun ve zorlu bir yolculukla attık kendimizi Havana’ya, ( tam teşekküllü, süper seyahat arkadaşı Nezih Abi ile birlikte… Bavulumu hazırlarken kendi kendime eğer bir şey unuttuysam “mühim değil nasıl olsa Nezih Abi almıştır” diyorum)


Yılın en güzel zamanlarından biri Kasım ayı hava 28-32 derece bandında… ki aslında bütün yıl bu civarlarda zaten… Aralık - Ocak biraz daha serin, Temmuz - Ağustos biraz daha sıcak o kadar…
Epey nemli, (Tütün ve Puro kalitesi biraz da bu nemden kaynaklanıyor)  arada sırada, aniden, inanılmaz bir yağmur bastırıyor, 5 dakika sonra her yer günlük güneşlik… Tabi böyle olunca her yer yem yeşil, palmiyeler, muz ağaçları, mango ağaçları, rengarenk çiçekli tropikal ağaçlar… Ağaçların dallarında çeşit çeşit, cıvıl cıvıl tropikal kuşlar, hatta şehrin semalarında akbabalar, flamingolar, turnalar…

Kimisi bakımlı gıcır gıcır, kimisi kırık dökük ama hepsi rengarenk, eski Amerikan arabaları… Kimisi bakımlı, kimisi harabe ama hepsi sanat eseri, estetik, ruhu olan binalar … Bu binalar da ne hikayeler, ne tarih …

(Çim Biçme Makinesine Dikkat ! )

Kristof Kolomb 1492 de adaya ayak basıyor ve İspanyol Kolonisi, yerlileri kesmeye başlıyor, 100 bin olan nüfus 5 bine kadar düşüyor…  Özellikle şeker kamışı ve tütün çok stratejik mallar o zaman, bugünün petrolü gibi… İspanya sömürdükçe sömürüyor, 1898 yılında ABD “yeter artık biraz da biz sömürelim” diyip, İspanya ‘ya  savaş açıyor… 1902 yılında Küba’ya “özgürlük” kazandırıyor ABD sağ olsun… Başta Batista olmak üzere kendi taraftarı diktatörleri iş başına getirip, el altından sömürüyor bu güzelim Karayipler adasını, zaten, arka bahçesi gibi Miami’ye 80 mil uzaklıkta…



 1950’lerde Fidel Castro önderliğinde sosyalist hareket başlıyor ve Che Guevara’nın da katılımıyla 1959 yılında Fidel, bin kişilik bir birlikle Havana’ya girip yönetime el koyuyor. Meşhur Küba Devrimini gerçekleştiriyor..

 ( Castro'nun 8 saat süren yüzbinlerce kişinin dinlediği meşhur devrim konuşmasını yaptığı :                                           Plaza de la Revolucion - Devrim Meydanı)

Batista ve yandaşları apar topar ABD’ye kaçıyor.  Kaçamayanları Havana’da yargılayıp asıyorlar… Bunlardan biri olan Batista’nın Avukatı  Mena Gomez’in evi şu an Türkiye Büyükelçiliği binası… Ayrıca Fuara katılan Türk heyeti de Aynı 1961 yılında Nazım Hikmet’in kaldığı gibi, Habana Libre (Özgür Havana – Eski Hilton) Otelinin 24 üncü katında kaldılar. Otelin lobisinde Nazım’ın 24. Kattan Havana’ya bakan fotoğrafı duruyor.. ( aslında Nazım, Abidin Dino’ya “mutluğun resmini yapabilirmisin diye sorduktan sonra” 1961 yazı ortaların Küba’nın resmini yapabilirmisin” diye de sormuş… )


Her yer hikaye dolu diye bu tesadüfleri, Türkiye Ticaret Ateşesi (muhtemelen Türkiye tarihinin en güler yüzlü ve enerjik diplomatı) Belma Hanım’dan dinledikten sonra biz de öğreniyoruz ki, Che Guevara’nın büyük kızı Aleida Guevara da bizim karşı komşumuzmuş ! Hemen bizim kaldığımız bahçeli evin karşısındaki mütevazi bir evde oturan Aleida, görüşme talebimizi, haklı olarak, kibarca reddetti, Kadıncağız 3,5 milyon turistin hangi biriyle görüşsün… Ama öğrendik ki Che Guevara’nın 2 torunu da dedeleri gibi Doktor olmuşlar…  (İletişim Fakültesinde öğrendiğimiz, ama maalesef ülkemizde asla uygulanmayan basın meslek ilkelerinden, özel hayatın gizliliğine saygımızdan Aleida'nın evinin fotografını yayınlamıyoruz...)


Tıp çok ileri zaten Küba’da,  çok başarılı doktorları ve kendi üretimi, çok etkili ilaçları var. Bir çok bina ve iş yeri düzensiz, tertipsiz, raflar bomboş olduğu halde bir eczaneye girdiğimizde, düzene, tertibe ve temizliğe inanamadık… Zira sağlık bir “sektör” olarak, “ticaret” olarak görünmüyor bir kamu hizmeti,  gönüllü bir sosyal yardım gibi, istekle ve inançla yapılıyor… Başkasının sağlığından nasıl para kazanırız diye hesaplar yapılmıyor yani… devamı




Küba, Havana 2. Bölüm : Hayaller Suya Düşüyor


Sovyetler Birliği dağılıp, yardımlar kesilince ekonomik kriz ve fakirlikten kurtuluş yolu Turizm olmuş, bireylere pansiyon işletme, taksicilik, rehberlik vb. izinler verilmiş. Çok güzel oteller ve restoranlar var, bir çok yerde kredi kartı geçmiyor, ATM’den para çekmek zor, ve hiç de ucuz bir yer değil… ( Ayrıca burada fark ettik, kredi kartına o kadar alışmışız ki, artık nakit yönetimini unutmuşuz, hiçbirimiz hesabımızı bilemedik, bütçeleri tutturamadık...)

(Arkadaki ucube, Rusya Konsolosluğu, çok yakından tanıdığımız "büyük bina büyük ülke kompleksi")

Küba, Komünizmin son kalesi değil artık, Turizm’in yeni gözdesi.  Gezerken artık bir sosyalist ülkede olduğumuzu hiç hissetmiyoruz..  Fidel hayatta olsa da, ABD, “Vatan yahut Ölüm” meydanın karşısına Konsolosluk açmış olmasaydı  da,  Nazım’ın  1961 yazı ortalarındaki Küba’yı görmek artık imkansız, Özellikle de Havana’da…


Biraz da iklimin etkisi tabi hiç kimsede bir stres, gerginlik yok, herkes çok sakin ve yumuşak hiç kimsenin acelesi yok. Araç o kadar az ki, trafik hiç yok, ( Allah’tan az araç var, yoksa eski araçların egzost dumanı, yağ ve benzin yanığından geçilmezdi ) Her yer otopark. Her seferinde en turistik yerin en merkezine arabamızı koyabiliyoruz, tabi değnekçilere bir sakal karşılığında… 


Para tatlı gelmiş sonuç olarak, tüketim zehri bünyelerine zerk olmuş, artık geri dönüş yok… Herkesin elinde bir akıllı telefon, wifi çeken bir restoran ya da otel duvarının dibinde kümelenmiş, Miami’deki akrabaları ile konuşuyor,  sosyal medyayı kurcalıyor ya da oyun oynuyor… “Ne yapalım diyor”, rehberimiz “internet bizim için çok yeni bir şey, şimdilik en büyük keyfimiz … “ Biz de uyarıyoruz, “geçmiş olsun, internetsiz, TV siz, parasız günleri çok arayacaksınız…”


Boylu boyunca sahil, kayalık biraz denize girmek zor ama zıpkınla dalmak için ideal… Gençler kordonda ( Malecon )  özellikle de akşamları cıvıl cıvıl, kimi enstrüman çalıyor, kimi dans ediyor, kimi balık tutuyor…  Ada ülkesi ama balıkçılık çok zayıf, sahilden oltayla balık tamam ama tekneyle açılıp balık tutmak yasak, çünkü tekneye atlayan soluğu Miami’de alıyor… Restoranlarda Balık çeşidi az, ama lezzetli, böcekler de lezzetli ve hesaplı ama et kötü ve hijyenik değil… Halk genelde tavuğa talim…


Müzik ise her köşe başında, en küçük kafeden en büyük otel lobisine kadar her yerde canlı müzik.. hem turistik hem de genlerde var… Kaçak puro almak için ara sokaklarda bir eve giderken gördüm,  ( sıcaktan bütün evlerin kapı ve pencereleri sonuna kadar açık, ve dünyanın en güvenli şehirlerinden biri, hırsızlık yan kesicilik diye bir şey yok! )  son derece küçük ve fakir bir ev ama içeride bir sürü müzik aleti vardı.. Biz de az oynak sayılmayız, aldık birer marakas ve klave daldık her gördüğümüz ekibin içine..  Buena Vista Social Club ( Cafe Taberna )  dahil en az 10 gruba katıldık, çaldık iyi kötü, bir tanesi kötü bir tepki vermedi… Benim özellikle Türkiye’de çok fırça yemişliğim vardır, yiyeceğiz sanki enstrümanlarını…


Bu arada Ülkeye bağımsızlık getiren ve neredeyse 50 yıldır ülkeyi tek başına yöneten, tüm halkın kahramanı Fidel Castro’nun ülkede heykeli, posteri  yok denilecek kadar az. İsmine bir cadde, üniversite, havaalanı falan hiç yok. Ne mütevazilik. Aramızda şakalaşıyoruz “ bizim bu taraflarda olsa adam komple ülkenin adını değiştirirdi : Castroistan.   Bunu sorduğumuz rehberimiz diyor ki : “o daha ölmedi ki,  ölünce hatırlamak için ismini, heykelini yaşatırız diyor…” Bence de kesinlikle yaşayan bir şahsın ismi herhangi bir şeye verilmemeli, insanlık hali sonra o ismi oradan silmek gerekebilir…



Kural : Hikayelerin kıymetini bil… dinle, anlat, öğren, yaşa… unutma insanlar gider, hikayeleri kalır…



26 Ekim 2015 Pazartesi

Milano 2. Bölüm


Milano’nun kalabalığı, trafiği, otopark çılgınlığı ve trafiğindeki korna gürültüsü şaşırtıyor önce bizi ama hemen alışıyoruz tabii, şonuçta biz de İstanbul çocuğuyuz. Ayrıca şaka da değil Milano, yaklaşık 8 milyon nüfusu ile Avrupa’nın en büyük kentlerinden biri, Moda, Otomotiv ve Gastronomi merkezi. 25 yıl önce ilk geldiğimde Duomo meydanında sıkıntıdan top oynadığımı hatırlıyorum ( O zamanlar buralar hep dutluktu ! ) Şimdi fotoğraf zor çekiyoruz, iğne atsak yere düşmeyecek…
Çünkü Duomo Avrupa'nın en büyük mabetlerinden biri, komple mermer ve yüzlerce heykelle süslenmiş muhteşem bir anıt ( İtalyan işi ama, tam olarak inşaatın bitmesi 500 yıl sürmüş )


Otelimizin önünden geçen tramvaya biniyoruz, gözlerimize inanamıyoruz; tramvayın yapım tarihi 1930. Zemin, kapılar, oturaklar, tavan masif ahşap., kumanda sistemi mekanik… 1960’dan beri yeraltı metrosu da var, elektrikli modern tramvayları, trenleri de var ama eski nostaljik tramvaylar da göreve, hizmete devam… Ne güzel çalışıyor neden söküp atsınlar ki ?  Hızlıca tüketmek,  hem doğru kullanmayıp hasar vermek, hem de “hasarlı artık” diye çöpe atmak bize mahsus… Sadece tramvay değil, raylar, yollar, parke taşları, Arnavut kaldırımları da 1900’lerden kalma, öyle her seçim arefesinde kaldırım sökmek, asfalt döşemek, güzelim doğal granitleri söküp atıp yerine beton dökmek yok ….  ( Bu arada çok ironik, bu yazı da bir seçim arefesinde yazılmaktadır ve şu an sitemizdeki tonlarca, güzelim kaldırım taşları sökülüp atılıp yerine yenileri yapılıyor… Boş durmuyor yani belediye çalışıyor !!! )


Tramvayla Santa Maria Delle Grazie Basilikasına geldik, Leonardo Da Vinci’nin Milano'da yaptığı, meşhur Son Akşam Yemeği tablosunu göreceğiz, gişedeki kızdan bilet isteyince, dalga geçti bizimle : “tabi, en yakın bilet önümüzdeki ayın 15’ine, ister misiniz?” Expo dolayısıyla her gün akşam saat 10'a kadar açık olmasına rağmen her gün kapalı gişe… Mutlaka önceden, internetten alınmalıymış bilet… Bize de bu bi ders olsun …. Biz de Basilika'nın duvarına dayanıp bir fotograf çekelim bari....



Oradan yürüye yürüye,  Via Madonnina ile Via Fiori Chiari arasında Pazar günleri kurulan bit pazarına geldik ki eğer vaktiniz olursa çok tavsiye ederim, hem bit pazarı, hem çevresi,  hem de çevredeki restoranlar cafeler çok başarılı… Tezgahların birinde kutulu orijinal “matchbox”  oyuncak arabaları görünce dayanamayıp bir tane alıyorum koleksiyonuma ve hikayesini hatırlıyorum hemen : 2. Dünya Savaşının ardından Avrupa’da yaşanan büyük yoklukta, İngiltere’de çocukların okula, kibrit kutusundan büyük, oyuncak götürmesine izin verilmez. Uyanık girişimci kardeşler Leslie ve Rodney Smith, kibrit kutusu büyüklüğünde ve 1 Sterlin fiyatında arabalar üretmeye başlar ve ”Matchbox” markasını tescil ettirirler…  Ve çok ilginç yaptıkları ilk arabalar Ferrari, Porsche falan değil, Asfalt Silindiri, Damperli Kamyon ve  Beton Mikseri olur… Yani o zamandan beri çocukları tüketime değil üretime özendirmek adamların adeti ….  







Kural : Tarihte hep üreten toplumlar, tüketen toplumları sömürmüştür. Unutma üretim güçtür, tüketimden kaçamazsın artık devir değişti ama olabildiğin kadar da üretici ol ...  

Milano 1. Bölüm



Tam 25 yıl önceydi, soğuk puslu tipik bir orta Avrupa havasıydı, 1990 yılı Mart ayıydı. çok net hatırlıyorum çünkü en büyük hayalim, bir yurt dışı seyahatinin, ilk durağı Milano’ydu. 
Heyecandan gece uyku uyuyamıyordum, Milan futbol takımına bayılıyor, ilk 11’ini ezbere biliyordum ( çoğunu hala hatırlarım ) 
Sadece 2 TV kanalımızdan biri olan TRT 2’de her Perşembe yayınlanan “Avrupa’dan Futbol” programını kaçırmıyordum. Milano’ya gelir gelmez, kırmızı siyah çubuklu Milan forması ve düz açık mavi İtalya Milli Forması almış bunları büyük bir hava ile yıllarca giymiştim. 


Sonra bir daha hiç Milano’ya gitmek kısmet olmamıştı, çok sevdiğim Arkadaşım Nicoletta’nın ısrarlı davetleri ve Expo bahanesiyle bir hafta sonu kaçalım, buna bir de Nicoletta’nın hiç kaçırmadığı İnter Maçı ekleyelim dedik.



Onlarca fuara katılımcı ya da ziyaretçi olarak gitmişimdir ama ilk kez bir Expo görmek Milano’da nasip oldu. Muhteşem bir organizasyon, inanılmaz standlar, daha doğrusu ülke pavyonları… Uyanık İtalyanlar tema olarak da hem bütün dünyayı ilgilendiren hem de kendi uzman oldukları bir konuyu da patlatmışlar : Gırtlak… Yeme - İçme yani… 
Tabi dolayısıyla da inanılmaz bir kalabalık, biz nispeten daha sakindir diye akşam gittik ama bir çok pavyona giremeden, çok şükür ezilmeden, keyifli bir yürüyüş yapıp döndük…

 ( fotoğraf www.finedininglovers.com adresinden alınmıştır ) 

Ertesi akşam İnter - Juventus maçı da çok heyecanlıydı, biz fanatiklerin olduğu “Ultra” tribününde kale arkasındaydık. Koltuğumuzun üstünde mavi ve beyaz bir bayrak bir de bunları ne zaman nerede kullanacağımızı anlatan İtalyanca bir talimatname vardı. Sonra karşıdan çekilen fotoğrafı görünce anladım nasıl bir koreografi içinde olduğumuzu.. Biz sağ üst kenardaki mavi kalabalığın içindeyiz.



Biletli toplam 79.850 kişi varmış maçta yani ortalama bir Türk Derbisinin 2 katı kadar. Toplanma bölgesi  Piazzale Lotto’ya geldik oradan ücretsiz otobüslerle San Siro, Guiseppe Meazza Stadına… Hemen stadın girişindi “Baretto” adlı barda diğer arkadaşlarla buluşup birkaç kadeh punch ya da bira içip sessiz sakin efendi gibi gittik oturduk koltuğumuza… İçki serbest, hatta hava da kesif bir marihuana kokusu ama bir kavga, gürültü, patırtı yok…  Zamanında olmuş tabi, ama artık aşmışlar o günleri, darısı bizim başımıza…



Kural : İzleyici olarak gaza gelme, Futbol büyük bir endüstridir, eğlence aracıdır... Oyuncu olarak da gaza gelme Spor kardeşliktir, önemli olan kazanmak değil mücadele etmektir ...