7 Temmuz 2014 Pazartesi

Hayatın Anlamı, Almanya

İddialı bir başlık oldu ama bugünlerde daha sık duyduğum “Gençliğinin kıymetini bil” diyen tüm “yaşlı”lara “ne demek bu ? sen tekrar genç olsan ne yapardın ? ” diye sordum, herkes başka bir şey söyledi. Gördüm ki herkes hayatın anlamını (çoğu yanlış olan) başka şeylere yüklemiş. Kimi daha çok çalışırdım dedi kimi daha az; kimi daha çok harcardım dedi; kimi daha çok biriktirirdim; kimi daha iyi bir kul olurdum dedi; kimi daha günahkar… Oysa bence çok basittir, hayat, tek kelimeyle özetlenir : “Keyif”

 
Her neden keyif alıyorsan o dur en güzeli ve ne kadar küçük şeylerden keyif alıyorsan o kadar zenginsindir. Ne kadar kolay kaçıyorsa keyfin o kadar mutsuzsundur, ne kadar çok keyif veriyorsan çevrene o kadar mutlu… “hayatını yaşamak”, “gençliğin kıymetini bilmek” yaşamdan keyif almayı bilmektir yani. Peki ama nasıl ve Bunun 22 saatlik Almanya seyehati ile ne ilgisi var derseniz buyrun :

                                        (bu fotoğraf www.meschede.de den alınmıştır)
Düsseldorf havaalanına sıradan bir Nisan günü saat 13:00 sularında indim ve ertesi gün müşterim Max, aynı havaalanına beni geri bıraktığında saat 12:00 sularıydı. Hayatımın en kısa ama en verimli seyehatlarinden biriydi. Düsseldorf’a 2 saat uzaklıktaki Halbeswig bölgesine, Max’lerin taş ocaklarına gittik, ( burada iyi bildiğim ama ilk kez bu kadar yakından izlediğim patlatmayı, konuyla alakası olmadığı halde, ilginç olduğunu düşünerek paylaşmak istedim )  Taş ocağı dünyanın en büyük Noel ağacı yetiştirme bölgesinin ortasında, her taraf yem yeşil çam ağaçlar. Tüm çevre izinleri tam, çevreci madencilik yapılabileceğine çok  güzel bir örnek...

Neyse, mesai bitince hemen yakında Hennesee adlı küçük bir gölün kenarındaki otele gittik, bu kadar taşra bir yerde, bu kadar güzel bir otel olduğunu görünce yaşadığım şaşkınlık, otelin lüks restoranındaki müthiş yemekleri, servisi görünce iyice arttı. Ama asıl şaşkınlığı ertesi sabah yürüyüşümde yaşadım. Küçücük gölde kocaman bir gezinti teknesi, biraz ileride bir yelken kulübü, içinde harika bir restoran, ileride bir plaj voleybolu sahası, kürek kulübü, çocuk parkları, biraz daha ileride belli sonradan getirilmiş kumdan harika bir plaj, gölün etrafında bisiklet yolları, ağaçların arasında yürüyüş ve koşu parkuru, gölün üstünde uçuşan yaban kazları   
(çocukluğumun en güzel çizgi filmlerinden biri “uçan kaz” aklıma geldi) İşte dedim "yaşam kalitesi, kültür, görgü, keyif budur". Küçücük bir gölden böyle bir hazine çıkarılır.



Bu kadar basittir aslında keyifli yaşam, bu kadar yakın, yalın… Biz hep keyif uzakta sanırız, çok yüksektir mutluluk çıtamız, bir türlü ulaşamayız, ulaşsak da, ya bir üst çıtaya takılır aklımız ya da başkasına göstereceğiz ne kadar mutluyuz diye, o anı kaçırırız. Bizim lügatımızda bir şey hem basit, hem de kaliteli; hem yalın, hem de keyifli olamaz. Gözümüz hep başka evlerde, başka arabalarda, başka şeylerdedir.  Elimizdekinin keyfini çıkaramayız, kıymetini bilemeyiz;  sonra da başkasına “sen elindekinin kıymetini bil” deriz… Elin adamı küçücük bir gölde bulur hayatın tadını, biz okyanus geçeriz, derede boğuluruz, ne okyanusun tadını çıkarırız ne derenin…

 
Max’in aile şirketi 1913 yılında kurulmuş, 101 yıldır aynı binadalar, biraz büyütmüşler, çok güzel, şık, sade, kaliteli restore edip, çok keyifli bir hale getirmişler. 101 yıl önce büyük dedesi nasıl sapa sağlam yapmışsa, şimdiki eklemeler de öyle olmuş. Oysa biz “idare eder” deriz günü kurtarırız, Sonrası Allah kerim, benden sonra tufan … 10-15 yıllık bina artık eskimiştir, yenilenmesi gerekir, hazır elimiz değmişken balkonu camla kapatırız, şu duvarı yıkar odayı birleştiririz, garajı yıkar, hatta mümkünse kaçak kat çıkarız, mutluluk evin içinde değil dışında aranır. 3 yaşına gelen araç artık eskidir, yeni araçlara bakılır, bir yazlık olsa fena olmaz ama hep aynı yere de gidilmez ki bir de tatil köyüne gidilir… 
Ama ne hikmetse hep gidilmeyen yer, daha güzel; yapılmayan aktivite daha keyiflidir, biz bir türlü mutlu olamayız…   dedim ya hep yanlış yerde ararız mutluluğu oysa keyif, camla kapatılmamış bir balkonda küfür küfür bir yaz esintisindedir çoğu zaman, ya da başımızın üstünden uçup gecen bir yaban kazının kanatlarında… tabi görmesini ve bundan keyif almasını bilene …

29 Nisan 2014 Salı

Vespa'yla Roma Keyfi



2010 senesi yılbaşıydı, Roma’ya ilk gelişimiz. Vatikan’a yakın şehre uzak bir otelde kalmış, yürümekten helak olmuştuk, otelden çıkış yaparken, “Rent  A Vespa” ilanı görüp hay allah neden daha once aklımıza gelmedi diye içimizde kalmıştı. Hatta sonra ben o gazla Cape Town’da soldan trafikte Vespa kiralayıp ciddi bir macera yaşamıştım…


Sevgililer gününde 1 Euro’ya Londra bileti alma hevesimiz, biraz da benim İngiltere Vizesi alerjim dolayısıyla kursağımızda kalınca, 4 yıllık hayalimizi gerçekleştirelim Vespa ile Roma Keyfi yapalım dedik.


Gerçekten de Roma’yı çok sevmiş, her köşe başından, her taşın altından fışkıran tarihe ve o kadar hengamenin içindeki huzuruna, dinginliğine hayran kalmıştık. Çok şey görmüş, geçirmiş, yaşamış, yaşanmış havasını her an her yerde hissetmiştik. Yılbaşı dolayısıyla çok kalabalık olduğu için keyfini çıkaramadığımızı sanıyorduk ki Mart ayının sıradan bir hafta içi döneminde bile ne kadar kalabalık olduğunu görünce anladık Turizmin nasıl bir endüstri olduğunu…


O sefer, eşimin İstanbul’da hiç görmediğim kuzeni ile karşılaşmıştık, bu sefer de bir komşumuzun İskenderun da yaşayan Annesi ile karşılaştık, Dünya küçük, Roma ise çok kalabalıktı …

Siyah karizmatik Vespa’mıza atladık biraz harita, biraz tarif, biraz tahmin bütün Romayı 3-5 tur daha gezdik, başta Colosseo – Piazza Venezia arasındaki tarihi yol olmak üzere, Roma sokaklarında bir Vespa ile gezmek tahmin ettiğimizden çok daha keyifliydi.


Geçen gelişimizde yılbaşı kalabalığından giremediğimiz San Pietro Basilikasına ( Vatikan ) bu kez, yarım saatlik kuyrukta 2 sefer bekleyerek girebildik ( ilkinde yanlışlıkla 3 adım sağa yürüyerek güvenlik sınırı dışındaki tuvalete gitmişiz, geri dönmemize izin vermeyip tekrar aynı kuyruğa soktu bizi güvenlik) Ama 3 denemeye değdi, hem daracık tünellerden tepesine çıkıp Romayı ve Basilikayı yukarından izlemek hem de içine girip ihtişamı, mimariyi, insanoğlunun ne eserler üretebileceğini görmek gerçekten çok etkileyiciydi.


Ben normalde pek bina, eser meraklısı değil, insan ve yaşam meraklısıyımdır, seyahatlerimde Turistlerden çok yerel halkın neler yaptığı ilgimi çeker ama Roma başka… Roma’da başta San Pietro, olmak üzere Vatikan Müzesi, Pantheon, aşk çeşmesi gibi meşhur yerler, ya da herhangi bir ara sokakta rast gele girdiğin Saint Bilmemne kilisesi bile insanın aklını alıyor …


İlk seferde giremediğimiz San Pietro ve Pantheon’a girdik ama meşhur, Alfredo Fettucine’ye yine gidemedik ! Hangisinin original olduğunu anlayamadığımız 2 taneden Del Corso caddesine yakın olan yine kapalıydı. Novano Meydanına yakın olan ise sadece akşamları açılıyordu, 2 kez rezervasyon yaptırdığımız halde bir türlü programımıza denk getiremedik ama sonra öğrendik ki Türklerden başka burayı fazla sallayan yokmuş zaten, ne zaman gitsen yer var ama onun yerine mesela “Ad Hoc” Mart ayı komple doluydu, haftalar öncesinden rezervasyon yapman lazım. Tabi bu arada Roma’da zaten iyi yemek bulmak için zorlanmayacağın kesin ….


Bir de boş günümüzde Castel Romano Outlet Center’a gitme farizasını da yerine getirdik tabi ve açıkçası keyif de aldık hani, hem fiyatlar hem markalar fena değildi.

Sözün özü, Orhan Veli’den ilhamla; Vespa’yi Severim, Roma’yı da Severim, Vespa’yla Romayı daha çok severim, herkese şu yalan dünyada bir kez olsun tavsiye ederim …. 

24 Mart 2014 Pazartesi

Yolun Düşerse, Lille

Bonheiden’da duygu dolu saatler geçirdikten sonra asıl işimize dönmek üzere Fasta yaşayan, Amerikan Şirketinde çalışan Fransız arkadaşım ( Dünya ne kadar küçük !) Sebastien ile Brüksel’e 12 km. mesafedeki Waterloo’da buluştuk. Beni, sabah erkenden buraya getiren “Babam” Johan söyleyince hatırladım burası Napolyon’un 1815’te İngilizler ve Prusyalılar karşısında büyük yenilgiye uğradığı, hayatının son cephesiydi. Burada neredeyse tüm askerlerini kaybedince madara olup, tarihin tozlu sayfalarına gömülmüştü. Tepenin üzerine yapılan Aslan bu zaferi simgeliyordu…


Belçika’nın Fransız bölgesinde bulunan “Stambruges” şehrindeki görüşmemizden sonra, geceyi geçirmek için Sebastien’in kuzenin yaşadığı Fransa'nın Belçika sınırındaki Lille’e geçtik. Burada hem lisan, hem kültür, hem mimari, her şey o kadar iç içe ki, neresi Belçika, neresi Fransa anlamak mümkün değil.


Ve çok ilginç, Dünyanın belki de en huzurlu memleketi olan Belçika’da bile “bir kısım medya, ve kimi iç ve dış mihraklar” Fransız bölgesi ile Flaman bölgenin ayrılmasını istiyormuş.


Hatta benimle aynı gün Çin’den gelen Panda, Fransız tarafındaki hayvanat bahçesine mi; yoksa Flaman tarafındakine mi konulacak diye ufak bir kriz çıkmış… Bugünlerde bizim tüm kimyamızı bozan, rüşvet, yolsuzluk, ihaleye fesat, ayakkabı kutusu, Gezi parkı, paralel devlet, İran bağlantılarını falan düşününce,  adamların taktığı şeye bak!


Bir başka “ büyük sorun” ise komşular arası klasik hangi yemek kimin sorunsalı ? Patates kızartmasına her ne kadar “French Fries” dense de Belçikalılar “o bizimdir” diyor. Belçika usulü midyeye ise Fransızlar sahip çıkıyor… Ben her ikisini de her iki tarafta da denedim, bence kesinlikle ikisi de Belçika’da daha iyi. Ayrıca ilginç ama dünyanın en iyi çikolataları da bence Belçika malı dolgulu olanlar…


Yolu düşenler dışında kolay kolay hiç kimsenin gezmeye gelmeyeceği, sıradan bir şehir Lille. Tipik bir Fransız tabii… 1993 yılında, isteseler modernin kralını yapabilecekken, kentin dokusuna ve eski tarz klasik Fransız mimarisine uygun bir merkez istasyon yapmışlar, hızlı trenle Fransa’yı Belçika ve Hollanda’ya, hatta Manş Denizi’nin altından Londra’ya bağlayan… 


İstasyona çıkan trafiğe kapalı ana cadde üzerinde hala vitrinde şapka beğenen yaşlı bir teyze görmek mümkün! Ve sıradan bir hafta içi benim de çok sevdiğim Müzik-Kitap Market FNAC, tıklım tıklım. Çoğunlukla da de gençler ve çocuklar, özellikle dikkat ettim çoğunlukla, DVD, Oyun gibi teknolojik şeyler mi alıyorlar diye, hayır çoğunluk kitap alıyor. Biz her ne kadar Avrupa bitti, yaşlandı, krizde, devran döndü, artık devir bizim devrimiz desek de, böyle şeyler söylemekle olmuyor. Okumakla, öğrenmekle, üretmekle, ilimle, bilimle, irfanla oluyor…



Kural : Oku 

18 Mart 2014 Salı

Duyan Gelmiş, Bansko …

Aslında ben uzun zamandır ismini duyuyordum. Bizim yıllardır gidip geldiğimiz, en eski, en iyi bayimiz Babis’in şehri Drama’ya çok yakın olduğunu, yaz kış gittiklerini çok keyif aldıklarını biliyordum. Bansko Yunanistan sınırında hemen, ve Yunanistan’ın yolları daha iyi olduğu için Türkiye’den karayoluyla gidenler Drama üzerinden gidiyor. Biz bir de tabi Drama’da mola verip Tren istasyonun karşısında meşhur Yunan usulü bir akşam yemeği yiyoruz ki değmeyin keyfimize… Yemekleri bize çok yakın olmakla birlikte özellikle deniz mahsüllerini nasıl yapıyorlarsa, çok farklı ve çok lezzetli oluyor… E tabi tevekkeli değil adamlar binlerce yıldır denizle iç içe yaşıyorlar …


Bir kayak tutkunu olmasam da uzun zamandır büyük bir keyifle kayak ( son yıllarda da snow board ) yaparım. Uludağ ve Kartalkaya dışında hiç bir yerde kaymak kısmet olmamıştı. Uludağ’ın kalabalığından,  karmaşasından, lift sırasında uzun beklemelerinden; Kartalkaya’nın ise sert havasından ve saçma pahalılığından hep şikayet etmiş ama başka bir yere de gitmeyi hiç denememiştik…


Nihayet bu yıl gittik ve bugüne kadar harcadığımız onca paraya, lift sıralarındaki onca vakite, burnunun dibine Drama’ya kadar gelip buraya nasıl gelmediğimize çok hayıflandık. Her bütçeye uygun oteller ( internette arama yaptığın zaman 300 tane tesis çıkıyor) doğanın bağrına, kayağın göbeğine değil, pistin en sonundaki şehir merkezine dağılmış. 8 kişilik komple kapalı “gondola” ile kayak merkezine çıkıp oradan istediğin piste ayrılıyorsun. Sabah saatleri Gondol biraz kalabalık olabiliyor tabi ama onun için de 3 yöntem var :

1.      Bulgar Yöntemi : 08:00 de hazır oluyorsun
2.      Rus Yöntemi : VIP kart alıyorsun
3.      Türk Yöntemi : çok makul fiyatla toplu ders kuponu alıyorsun ve derse gidiyorum ayağıyla sıra beklemiyorsun.

Biz hem 2 çocuklu olduğumuz hem de gerçekten Efe’ye ders aldırdığımız için 3. Yöntemi uyguladık tabi…

Ders ve kiralama sistemi de çok başarılı; hemen Gondola’nın yanında çok makul fiyatlarla malzemelerini kiralıyorsun, ders için ödemeni yapıp kuponunu alıyorsun sonra da yukarıda Bulgarca, İngilizce, Rusça, Yunanca dil ve yaş grubunu bulup çocuğu teslim ediyorsun.  4 yaş üzeri için bir de kreş var yukarıda, inanılmaz bir şey… Ama tabi bu kadar sistem de bizim bünyemize ters, Efe’yi grup dersine verirken, hocasına, “bizim sıpa sana emanet, iyi bak emi” diyerek, kuponun yanına bir de 50 Leva sıkıştırdıktan sonra çok utandım, “burada bile rüşvet verdik” diye


Kar kalitesi, tertemiz doğası, dev çam ağaçları, yumuşacık havası, istediğin zorlukta, gayet geniş ve uzun 16 tane pist,  beklentileri çok yüksek olmayan kayakçılar için son derece doyurucu. Tamamı yenilenmiş, çok teknolojik ve son model liftler ve tesisler de gerçekten etkileyici, ben açıkçası Bulgaristan’da böyle bir alt yapı hiç beklemiyordum …


Yarıyıl tatilinde gidince, Bulgar’dan çok Türk vardı tabi, inanılmaz kalabalıktı İngiliz, Ukraynalılar, Ruslar ve Yunanlılar da çoktu. Yukarıda öğle yemeği yemek için yer bulmak biraz mücadele gerektiriyor ama liftlerde kesinlikle sıra olmuyor… Akşam yemekleri için ise inanılmaz çok alternatif var hepsi de çok kaliteli ve çok hesaplı..


O kadar çok Türk vardı ki, bırak bizi, Efe bile bir tanıdığıyla karşılaştı; Ana okulundan ve siteden kankası Bora !
Yıllar önce bir magazin programında seyretmiştim, muhabirimiz Fransız Alplerinde yerel halkla röportaj yapıyor, “Türkleri nasıl ayırdediyorsunuz” diye soruyordu, cevapların çoğu şöyleydi : “Sigara içiyorlar ve sürekli cep telefonları ellerinde”  Bansko’da ben de bir şey farkettim; Biz Türklerde sürekli bir gerginlik, sürekli bir kavga gürültü var! nerede eşine bağıran ya da çocuğunu azarlayan biri varsa bakıyorum : Türk !   



Kural : Gevşe, rahatla, sakin ol takma kafana bırak aslında her şey olacağına varır ve hiç birşey tatlı canını üzmeye değmez. Unutma en az üzülen, en uzun yaşar… 

28 Şubat 2014 Cuma

Duygu Dolu Bonheiden,



Tabi büyüdük artık hepimiz unuttuk çocukluk heyecanlarını, çocukluk masumiyetini… İçimize yalan, aklımıza hesap , gönlümüze fesat’ın henüz düşmemiş olduğu zamanlarımızın ne kadar kıymetli, ne kadar huzurlu ve mutlu olduğunu, henüz bir çocukken gittiğim Bonheiden’a, 14 yıl aradan sonra tekrar gittiğimde hatırladım…

Daha önce hayatımın en güzel günlerinde de yazmıştım Bonheiden, Belçika’da küçük, tipik bir kuzey Avrupa kasabasıdır, bir folklör ekipleri vardır “de krekels” meşhur bir folklör festivali düzenlerler yaklaşık 40 senedir, her yıl..

                                                                                              
















                                                                                          

23 sene önceydi, ilk gittiğimde yıl 1991’di, 15 yaşlarında bir çocuktum. O kadar çok sevmiş, o kadar çok eğlenmiş ve “aile”mizle o kadar iyi anlaşmıştıkki sonra 3 kez daha gidip aynı aile yanında kalmıştım. Onlar da bizi çok sevmiş 2-3 kez İstanbul’a gelmiş, gittikleri her yerden kart atmış, “Annem” Marleen ile yaklışık 10 yıl boyunca, askerde, Hakkari’de bile aralıksız devam eden mektuplaşmalarımız sayesinde, ingilizcemi ilerletmiştim.   

                          ( 10 yıl boyunca zarfa yazdığım, ezbere bildiğim adres : Pastorijstraat X 2820 Bonheiden )

Bu kadar sık gidip gelince tabi bir çok arkadaşımız olmuş, neredeyse Bonheiden’ın fahri hemşehrisi olmuştuk ve fakat yıllar içinde bir çok ülkeden, bir çok grup bu festivale geldiği halde, Bahçelievler Folklör Derneğinin, buradaki algısı her açıdan çok farklıydı, hem oyunlarımızı hem de oyuncularımızı gerçekten çok sevmişlerdi…

Aradan geçen 14 yıl boyunca, Belçika’ya gitmek hiç kısmet olmamış, eski seyahatlerin hepsini birlikte yaptığım arkadaşım Bora’nın neredeyse her yıl geliştirdiği “Bonheiden’a gitme projeleri”ne bir türlü katılamamıştım, zaten O da bu projelerin hiç birini gerçekleştirememişti !




























Derken bir iş görüşmesi için Brüksel’de bir gece geçirme fırsatını yakalar yakalamaz “annemi” aradım. Cevabı çocukluk heyecanıma geri götürdü beni : “odan hazır, istediğin zaman gelip evinde kalabilirsin”

Alışılmadık sıcaklıkta bir Belçika Şubat’ı, günlerden Pazar, kuş sesleri, çocuk sesleri, yeşil, huzur, keyif hakim Bonheiden’a ama benim içimde tarifsiz bir heyecan… Duvarında uzun eşşek oynadığımız, içinde Baba Orhan’ın Ezan okuduğu, benim bayrak taşıdığım, kendimi dünyanın en önemli insanı hissettiğim ve önünde pozlar verdiğimiz Kiliseyi görünce daha da arttı heyecanım. Biraz değişmiş tabi burası da, Kilisenin hemen karşısındaki “Betty’nin Barı” da; festivalin resmi barı “De Vip” de kapanmış ama yerine TOKİ apartman yapmamış tabi aynı estetik, aynı kalite devam… Ne kadar ekonomik kriz desek de, Avrupa yaşlandı desek de, medeniyet, kültür, sistem, asalet aynen devam….



Kilisenin arkasındaki boş araziye AVM yapmamışlar tabi çok modern bir kütüphane ve kültür merkezi yapmışlar, Pazar günü cıvıl cıvıl çocuklar kitap ve aktivite peşinde, yaşlılar yürüyüş yapıyor ya da bisiklete biniyor. Mutlaka bir tanıdık görürüm diyorum ama zaten her gören selam veriyor, gülümsüyor. Kimsenin acelesi yok, hava da acele yok, şehir de acele yok 23 yıldır aynı bir çok şey… Sonra Marleen’le konuşurken mutabık kalıyoruz : “many things change, but main things never change” bir çok şey değişir ama aslolan şey, işin özü değişmez, mesela dostluk…





“ Evimiz” tipik bir Belçika evi, 14 yılda çok az değişiklik olmuş, az ama kaliteli eşya, sade şık bir dekorasyon, ayakkabıyla girildiği halde tertemiz her yer; yazarlarına göre kitaplar, yıllara göre albümler, yönetmenlerine gore DVD’ler ip gibi, küçük şık bahçe tertemiz, yemyeşil…




İlk tanıdığımda 2,5 yaşında olan, şimdi 21 yaşında Lieze, pek hatırlayamadığı “Fatih” diye biri hayatında bir sürü fotografı ve hatırası olan. Şimdi zihinsel engelliler için özel bir eğitim merkezinde rehber öğretmen, Annesi Marleen orta okulda hayatbilgisi öğretmeni, Babası Johan emekli bir bankacı… Yılda 4 yurtdışı tatili yapıyorlar, 2 kayak, 2 güneş tatili tüm planlar 1 yıl öncesinden hazır. Bu yıl Bisikletle Güney Fransa Turu yapacaklar yaşları 60 !


Akşam yemeğine komşular Carine- Chris ve Paul – Chris çifti ve onların çocukları da katılıyor, menu de tabii benim en sevdiğim yemekleri yapmış “annem” önemli günlerde yapılan et yemeği : stoofvlees ve belçika çöreği koffiekoeken yanında meşhur Belçika birası “Duvell” yani Devil, Şeytan ! bir de dolaptan yıllar öncesinden kalma bir yeni rakı çıkmazmı ?


Tabi sonra da albümler…Her yıl ayrı ayrı, ülkeler, davetiyeler, biletler, notlar inanılmaz bir arşiv..Benden çok benim fotografım var burada.. Tabi Hasan Amcayı ve Sedat Abiyi de rahmet ve minnetle andık …  Küçücük şeylerin ne kadar büyük mutluluk verdiğini; hesap, kitap, karşılık olmadan da çok güzel ve uzun dostlukların kurulabileceğini, bazı şeylerin hiç eskimediğini, açabilirse insan gönlünün ne kadar büyük olduğunu bu küçük kasaba bir kez daha hatırlattı bize …


Kural : Eski dostluklarının kıymetini bil, vefalı ol, ara, sor, git, gör, konuş, dertleş unutma en büyük zenginlik gönül zenginliğidir... 


















28 Ağustos 2013 Çarşamba

Paris'te bir tur ...

Daha önce de yazmıştım Paris'i,  eski tadı hiç yoktur artık; hayal kırıklığıdır, Paris romantizminin yerini alan duygu bence…
Ama hazır Disneyland'a kadar gelmişken, tam 10 sene önce buz gibi bir Şubat gününden sonra ( Aslında daha da romantik olsun diye 14 Şubatta gelecektik ama o yıl o kadar çok kar yağmıştı ki İstanbul’a; uçağımız ertelenmiş, biz 21 Şubatta gelebilmiştik ) şimdi bir de Ağustos sıcağında turlamadan olmazdı tabi…


Daha önce geldiğimizde göremediğimiz Notre Dame’dan başlayıp Şanzelize’ye ( orijinali : Champs-Elysees… bayılıyorum şu Fransızca’ya Mersi’nin “Boku” nasıl yazılır bilirmisiniz :  “beaucoup” !) kadar yaptığımız yürüyüşten çok keyif aldığımı itiraf etmeliyim..  özellikle Louvre’un bahçesindeki çimlere çoluk çocuk yayılmak nedense çok hoşuma gitti… İnsanoğlu işte bazen dünyalar vermez keyif, bazen de bir santim çimde bulur mutluluğu...


Şaka değil tabi, Dünyanın en meşhur kentidir Paris, çok ticarileşmiştir, çok yabancılaşmıştır ( çoğu zaman tren kompartımanındaki tek "Avrupalı" biz oluyorduk )  ama bir asaleti de vardır hala... Tarihi merkezdeki dokusu hiç bozulmamıştır, yeni çivilerin hepsi başka bölgelere çakılmıştır ve caddeler, meydanlar, parklar heybetlidir, sokakları, kafeleri, şekerlemeleri, peynirleri ( bazısı ayak koksa da ... ) dillere destandır hala...






















Bu arada yaklaşık 20 yıl önce folklör ekibiyle geldiğimizde, saatlerimizi geçirdiğimiz, Türkiye’de olmayan bir çok ürünü bulduğumuz, hayatımda farklı bir yeri olan Şanzelize'deki Virgin Mega Store’un teknolojiye, internete özellikle Apple’a dayanamayıp kapandığını görmek gerçekten de burktu biraz içimi…


Ve sokaklarda özellikle de alış verişte bu kadar çok Arap gördüğüme da şaşırdığımı söylemeliyim, sadece Türkiye’de değil bütün Dünya’da para el değiştiriyor demek... Aslına bakarsanız her şey değişiyor, mesela bir gün dillere destan Paris metrosunun, tadilatı için ( ki acilen yapılması gerekiyor ) İstanbul Büyükşehir Belediyesi finansal ve teknik destek verirse hiç şaşırmam !


Kural : Değişime karşı koyamazsın, ayak uydur, ama bu söylemekle olmaz bunun için oku, öğren, takip et, kovala, yakala hatta öne geç, unutma her şey çok hızlı… Ama yavaşlığın da keyfini çıkarmayı unutma, çim görünce yayıl, gökyüzünü seyret, yaşadığını fark et !     

27 Ağustos 2013 Salı

Bi daha da Disneyland’a gelmem, Paris



Aslında Orlando (1995) ve Los Angeles’tan (2003) tecrübeliydim, büyüklerim de uyarmıştı ama insanız işte hepimiz hata yapabiliyoruz … Ağustos’ta, Kutuplar hariç bütün Dünya okulları tatildeyken Disneyland’a gitmek gerçekten kötü bir fikirdi. Kalabalık olacağını tahmin ediyorduk,” fastpass* alırız, birazcık bekleriz,  zaten çocuklar çok küçük mekanı görmek, havasını solumak bile yeter" dedik ama itiraf edeyim bu kadar kalabalık ve bu kadar hengameyi tahmin edemedik.
*Fastpass, hepsinde değil, bazı oyunlarda, daha sonraki belli bir saatte gelip, beklemeden girmen için sana özel  bilet veren otomatik bir sistem ama saatini ayarlaman, hangisinde var hangisinde yok takip etmen kolay değil iki çocukla… Hatta bazen fastpass almak için bile sıra beklemen gerekiyor.


Karşılaştırma yapmayı sevmem ama Amerika’dakilerden sonra burada organizasyon da zayıf. Yönlendirme, personel, havalandırma, zamanlama gerçekten kötü. Buzz Light Year Laser Blast isimli 6 dakika süren oyun için bekleme süresi 15 dakika yazıyor diye girdik ekranda, abartmıyorum özellikle saat tuttum 75 dakika yani 1 saat 15 dakika bekledik ! Çıkınca tekrar baktım yanlış mı gördüm diye, hayır doğru görmüşüm …


Yemekler ise tam bir fiyasko… Öğlen yemeğinde iğrenç bir hamburger ya da çıtır tavuk için 40 dakika falan beklemen ve en az 10 Euro vermen lazım. Akşam yemeklerinde ise eğer rezervasyonun yoksa hiç şansın yok o iğrenç hamburgerci de kapalı ….


Tabi bu bardağın bir de dolu tarafı var, milyonlarca insan yanılıyor olamaz kurgu muhteşem, tasarım, yerleşim, bahçeler, binalar, caddeler, mağazalar, müzikler, gösteriler harika, gidip de keyif almamak, mutlu olmamak, çocuk olmamak mümkün değil… İmkan varsa her çocuk görmeli ama şunları unutmamalı :

1.       Çocuk en az 8 yaşında olmalı
2.       Mayıs, Haziran, Eylül ya da Ekim’de gidilmeli
3.       Yiyecek, içeceğiniz yanınızda olmalı
4.       3 günden uzun olmamalı (Paris’teki için söylüyorum)
5.       Tura gerek yok çevrede bir sürü otel var, her otelin de servisi var


Çocuk en az 8 yaşında olmalı diyorum çünkü, bizimkiler beklediğimiz kadar, bizim bu yaşımızda aldığımız kadar keyif almadı. Bunun sebebi bizimkilerin biraz küçük olması da ( 6 ve 2 ) olabilir; çağımızın hastalığı tatminsizlik de !

Sıpalar doğdukları günden beri o kadar yüksek standartlarda yaşıyorlar ki, HD Çizgi Filmler, 3D oyunlar, Süper teknolojik oyuncaklar, akülü motorlar, arabalar, vb… Disneyland bile artık bu nesli kesmiyor da olabilir… Eğer sebep buysa, asıl bu nesil büyüyünce vay halimize …


Kural : Karşındakinin uğraşmadan, çalışmadan, mücadele etmeden hatta talep dahi etmeden vereceğin şeylerin, kıymetini hiç bilmeyeceğini unutma !