24 Mart 2014 Pazartesi

Yolun Düşerse, Lille

Bonheiden’da duygu dolu saatler geçirdikten sonra asıl işimize dönmek üzere Fasta yaşayan, Amerikan Şirketinde çalışan Fransız arkadaşım ( Dünya ne kadar küçük !) Sebastien ile Brüksel’e 12 km. mesafedeki Waterloo’da buluştuk. Beni, sabah erkenden buraya getiren “Babam” Johan söyleyince hatırladım burası Napolyon’un 1815’te İngilizler ve Prusyalılar karşısında büyük yenilgiye uğradığı, hayatının son cephesiydi. Burada neredeyse tüm askerlerini kaybedince madara olup, tarihin tozlu sayfalarına gömülmüştü. Tepenin üzerine yapılan Aslan bu zaferi simgeliyordu…


Belçika’nın Fransız bölgesinde bulunan “Stambruges” şehrindeki görüşmemizden sonra, geceyi geçirmek için Sebastien’in kuzenin yaşadığı Fransa'nın Belçika sınırındaki Lille’e geçtik. Burada hem lisan, hem kültür, hem mimari, her şey o kadar iç içe ki, neresi Belçika, neresi Fransa anlamak mümkün değil.


Ve çok ilginç, Dünyanın belki de en huzurlu memleketi olan Belçika’da bile “bir kısım medya, ve kimi iç ve dış mihraklar” Fransız bölgesi ile Flaman bölgenin ayrılmasını istiyormuş.


Hatta benimle aynı gün Çin’den gelen Panda, Fransız tarafındaki hayvanat bahçesine mi; yoksa Flaman tarafındakine mi konulacak diye ufak bir kriz çıkmış… Bugünlerde bizim tüm kimyamızı bozan, rüşvet, yolsuzluk, ihaleye fesat, ayakkabı kutusu, Gezi parkı, paralel devlet, İran bağlantılarını falan düşününce,  adamların taktığı şeye bak!


Bir başka “ büyük sorun” ise komşular arası klasik hangi yemek kimin sorunsalı ? Patates kızartmasına her ne kadar “French Fries” dense de Belçikalılar “o bizimdir” diyor. Belçika usulü midyeye ise Fransızlar sahip çıkıyor… Ben her ikisini de her iki tarafta da denedim, bence kesinlikle ikisi de Belçika’da daha iyi. Ayrıca ilginç ama dünyanın en iyi çikolataları da bence Belçika malı dolgulu olanlar…


Yolu düşenler dışında kolay kolay hiç kimsenin gezmeye gelmeyeceği, sıradan bir şehir Lille. Tipik bir Fransız tabii… 1993 yılında, isteseler modernin kralını yapabilecekken, kentin dokusuna ve eski tarz klasik Fransız mimarisine uygun bir merkez istasyon yapmışlar, hızlı trenle Fransa’yı Belçika ve Hollanda’ya, hatta Manş Denizi’nin altından Londra’ya bağlayan… 


İstasyona çıkan trafiğe kapalı ana cadde üzerinde hala vitrinde şapka beğenen yaşlı bir teyze görmek mümkün! Ve sıradan bir hafta içi benim de çok sevdiğim Müzik-Kitap Market FNAC, tıklım tıklım. Çoğunlukla da de gençler ve çocuklar, özellikle dikkat ettim çoğunlukla, DVD, Oyun gibi teknolojik şeyler mi alıyorlar diye, hayır çoğunluk kitap alıyor. Biz her ne kadar Avrupa bitti, yaşlandı, krizde, devran döndü, artık devir bizim devrimiz desek de, böyle şeyler söylemekle olmuyor. Okumakla, öğrenmekle, üretmekle, ilimle, bilimle, irfanla oluyor…



Kural : Oku 

18 Mart 2014 Salı

Duyan Gelmiş, Bansko …

Aslında ben uzun zamandır ismini duyuyordum. Bizim yıllardır gidip geldiğimiz, en eski, en iyi bayimiz Babis’in şehri Drama’ya çok yakın olduğunu, yaz kış gittiklerini çok keyif aldıklarını biliyordum. Bansko Yunanistan sınırında hemen, ve Yunanistan’ın yolları daha iyi olduğu için Türkiye’den karayoluyla gidenler Drama üzerinden gidiyor. Biz bir de tabi Drama’da mola verip Tren istasyonun karşısında meşhur Yunan usulü bir akşam yemeği yiyoruz ki değmeyin keyfimize… Yemekleri bize çok yakın olmakla birlikte özellikle deniz mahsüllerini nasıl yapıyorlarsa, çok farklı ve çok lezzetli oluyor… E tabi tevekkeli değil adamlar binlerce yıldır denizle iç içe yaşıyorlar …


Bir kayak tutkunu olmasam da uzun zamandır büyük bir keyifle kayak ( son yıllarda da snow board ) yaparım. Uludağ ve Kartalkaya dışında hiç bir yerde kaymak kısmet olmamıştı. Uludağ’ın kalabalığından,  karmaşasından, lift sırasında uzun beklemelerinden; Kartalkaya’nın ise sert havasından ve saçma pahalılığından hep şikayet etmiş ama başka bir yere de gitmeyi hiç denememiştik…


Nihayet bu yıl gittik ve bugüne kadar harcadığımız onca paraya, lift sıralarındaki onca vakite, burnunun dibine Drama’ya kadar gelip buraya nasıl gelmediğimize çok hayıflandık. Her bütçeye uygun oteller ( internette arama yaptığın zaman 300 tane tesis çıkıyor) doğanın bağrına, kayağın göbeğine değil, pistin en sonundaki şehir merkezine dağılmış. 8 kişilik komple kapalı “gondola” ile kayak merkezine çıkıp oradan istediğin piste ayrılıyorsun. Sabah saatleri Gondol biraz kalabalık olabiliyor tabi ama onun için de 3 yöntem var :

1.      Bulgar Yöntemi : 08:00 de hazır oluyorsun
2.      Rus Yöntemi : VIP kart alıyorsun
3.      Türk Yöntemi : çok makul fiyatla toplu ders kuponu alıyorsun ve derse gidiyorum ayağıyla sıra beklemiyorsun.

Biz hem 2 çocuklu olduğumuz hem de gerçekten Efe’ye ders aldırdığımız için 3. Yöntemi uyguladık tabi…

Ders ve kiralama sistemi de çok başarılı; hemen Gondola’nın yanında çok makul fiyatlarla malzemelerini kiralıyorsun, ders için ödemeni yapıp kuponunu alıyorsun sonra da yukarıda Bulgarca, İngilizce, Rusça, Yunanca dil ve yaş grubunu bulup çocuğu teslim ediyorsun.  4 yaş üzeri için bir de kreş var yukarıda, inanılmaz bir şey… Ama tabi bu kadar sistem de bizim bünyemize ters, Efe’yi grup dersine verirken, hocasına, “bizim sıpa sana emanet, iyi bak emi” diyerek, kuponun yanına bir de 50 Leva sıkıştırdıktan sonra çok utandım, “burada bile rüşvet verdik” diye


Kar kalitesi, tertemiz doğası, dev çam ağaçları, yumuşacık havası, istediğin zorlukta, gayet geniş ve uzun 16 tane pist,  beklentileri çok yüksek olmayan kayakçılar için son derece doyurucu. Tamamı yenilenmiş, çok teknolojik ve son model liftler ve tesisler de gerçekten etkileyici, ben açıkçası Bulgaristan’da böyle bir alt yapı hiç beklemiyordum …


Yarıyıl tatilinde gidince, Bulgar’dan çok Türk vardı tabi, inanılmaz kalabalıktı İngiliz, Ukraynalılar, Ruslar ve Yunanlılar da çoktu. Yukarıda öğle yemeği yemek için yer bulmak biraz mücadele gerektiriyor ama liftlerde kesinlikle sıra olmuyor… Akşam yemekleri için ise inanılmaz çok alternatif var hepsi de çok kaliteli ve çok hesaplı..


O kadar çok Türk vardı ki, bırak bizi, Efe bile bir tanıdığıyla karşılaştı; Ana okulundan ve siteden kankası Bora !
Yıllar önce bir magazin programında seyretmiştim, muhabirimiz Fransız Alplerinde yerel halkla röportaj yapıyor, “Türkleri nasıl ayırdediyorsunuz” diye soruyordu, cevapların çoğu şöyleydi : “Sigara içiyorlar ve sürekli cep telefonları ellerinde”  Bansko’da ben de bir şey farkettim; Biz Türklerde sürekli bir gerginlik, sürekli bir kavga gürültü var! nerede eşine bağıran ya da çocuğunu azarlayan biri varsa bakıyorum : Türk !   



Kural : Gevşe, rahatla, sakin ol takma kafana bırak aslında her şey olacağına varır ve hiç birşey tatlı canını üzmeye değmez. Unutma en az üzülen, en uzun yaşar… 

28 Şubat 2014 Cuma

Duygu Dolu Bonheiden,



Tabi büyüdük artık hepimiz unuttuk çocukluk heyecanlarını, çocukluk masumiyetini… İçimize yalan, aklımıza hesap , gönlümüze fesat’ın henüz düşmemiş olduğu zamanlarımızın ne kadar kıymetli, ne kadar huzurlu ve mutlu olduğunu, henüz bir çocukken gittiğim Bonheiden’a, 14 yıl aradan sonra tekrar gittiğimde hatırladım…

Daha önce hayatımın en güzel günlerinde de yazmıştım Bonheiden, Belçika’da küçük, tipik bir kuzey Avrupa kasabasıdır, bir folklör ekipleri vardır “de krekels” meşhur bir folklör festivali düzenlerler yaklaşık 40 senedir, her yıl..

                                                                                              
















                                                                                          

23 sene önceydi, ilk gittiğimde yıl 1991’di, 15 yaşlarında bir çocuktum. O kadar çok sevmiş, o kadar çok eğlenmiş ve “aile”mizle o kadar iyi anlaşmıştıkki sonra 3 kez daha gidip aynı aile yanında kalmıştım. Onlar da bizi çok sevmiş 2-3 kez İstanbul’a gelmiş, gittikleri her yerden kart atmış, “Annem” Marleen ile yaklışık 10 yıl boyunca, askerde, Hakkari’de bile aralıksız devam eden mektuplaşmalarımız sayesinde, ingilizcemi ilerletmiştim.   

                          ( 10 yıl boyunca zarfa yazdığım, ezbere bildiğim adres : Pastorijstraat X 2820 Bonheiden )

Bu kadar sık gidip gelince tabi bir çok arkadaşımız olmuş, neredeyse Bonheiden’ın fahri hemşehrisi olmuştuk ve fakat yıllar içinde bir çok ülkeden, bir çok grup bu festivale geldiği halde, Bahçelievler Folklör Derneğinin, buradaki algısı her açıdan çok farklıydı, hem oyunlarımızı hem de oyuncularımızı gerçekten çok sevmişlerdi…

Aradan geçen 14 yıl boyunca, Belçika’ya gitmek hiç kısmet olmamış, eski seyahatlerin hepsini birlikte yaptığım arkadaşım Bora’nın neredeyse her yıl geliştirdiği “Bonheiden’a gitme projeleri”ne bir türlü katılamamıştım, zaten O da bu projelerin hiç birini gerçekleştirememişti !




























Derken bir iş görüşmesi için Brüksel’de bir gece geçirme fırsatını yakalar yakalamaz “annemi” aradım. Cevabı çocukluk heyecanıma geri götürdü beni : “odan hazır, istediğin zaman gelip evinde kalabilirsin”

Alışılmadık sıcaklıkta bir Belçika Şubat’ı, günlerden Pazar, kuş sesleri, çocuk sesleri, yeşil, huzur, keyif hakim Bonheiden’a ama benim içimde tarifsiz bir heyecan… Duvarında uzun eşşek oynadığımız, içinde Baba Orhan’ın Ezan okuduğu, benim bayrak taşıdığım, kendimi dünyanın en önemli insanı hissettiğim ve önünde pozlar verdiğimiz Kiliseyi görünce daha da arttı heyecanım. Biraz değişmiş tabi burası da, Kilisenin hemen karşısındaki “Betty’nin Barı” da; festivalin resmi barı “De Vip” de kapanmış ama yerine TOKİ apartman yapmamış tabi aynı estetik, aynı kalite devam… Ne kadar ekonomik kriz desek de, Avrupa yaşlandı desek de, medeniyet, kültür, sistem, asalet aynen devam….



Kilisenin arkasındaki boş araziye AVM yapmamışlar tabi çok modern bir kütüphane ve kültür merkezi yapmışlar, Pazar günü cıvıl cıvıl çocuklar kitap ve aktivite peşinde, yaşlılar yürüyüş yapıyor ya da bisiklete biniyor. Mutlaka bir tanıdık görürüm diyorum ama zaten her gören selam veriyor, gülümsüyor. Kimsenin acelesi yok, hava da acele yok, şehir de acele yok 23 yıldır aynı bir çok şey… Sonra Marleen’le konuşurken mutabık kalıyoruz : “many things change, but main things never change” bir çok şey değişir ama aslolan şey, işin özü değişmez, mesela dostluk…





“ Evimiz” tipik bir Belçika evi, 14 yılda çok az değişiklik olmuş, az ama kaliteli eşya, sade şık bir dekorasyon, ayakkabıyla girildiği halde tertemiz her yer; yazarlarına göre kitaplar, yıllara göre albümler, yönetmenlerine gore DVD’ler ip gibi, küçük şık bahçe tertemiz, yemyeşil…




İlk tanıdığımda 2,5 yaşında olan, şimdi 21 yaşında Lieze, pek hatırlayamadığı “Fatih” diye biri hayatında bir sürü fotografı ve hatırası olan. Şimdi zihinsel engelliler için özel bir eğitim merkezinde rehber öğretmen, Annesi Marleen orta okulda hayatbilgisi öğretmeni, Babası Johan emekli bir bankacı… Yılda 4 yurtdışı tatili yapıyorlar, 2 kayak, 2 güneş tatili tüm planlar 1 yıl öncesinden hazır. Bu yıl Bisikletle Güney Fransa Turu yapacaklar yaşları 60 !


Akşam yemeğine komşular Carine- Chris ve Paul – Chris çifti ve onların çocukları da katılıyor, menu de tabii benim en sevdiğim yemekleri yapmış “annem” önemli günlerde yapılan et yemeği : stoofvlees ve belçika çöreği koffiekoeken yanında meşhur Belçika birası “Duvell” yani Devil, Şeytan ! bir de dolaptan yıllar öncesinden kalma bir yeni rakı çıkmazmı ?


Tabi sonra da albümler…Her yıl ayrı ayrı, ülkeler, davetiyeler, biletler, notlar inanılmaz bir arşiv..Benden çok benim fotografım var burada.. Tabi Hasan Amcayı ve Sedat Abiyi de rahmet ve minnetle andık …  Küçücük şeylerin ne kadar büyük mutluluk verdiğini; hesap, kitap, karşılık olmadan da çok güzel ve uzun dostlukların kurulabileceğini, bazı şeylerin hiç eskimediğini, açabilirse insan gönlünün ne kadar büyük olduğunu bu küçük kasaba bir kez daha hatırlattı bize …


Kural : Eski dostluklarının kıymetini bil, vefalı ol, ara, sor, git, gör, konuş, dertleş unutma en büyük zenginlik gönül zenginliğidir... 


















28 Ağustos 2013 Çarşamba

Paris'te bir tur ...

Daha önce de yazmıştım Paris'i,  eski tadı hiç yoktur artık; hayal kırıklığıdır, Paris romantizminin yerini alan duygu bence…
Ama hazır Disneyland'a kadar gelmişken, tam 10 sene önce buz gibi bir Şubat gününden sonra ( Aslında daha da romantik olsun diye 14 Şubatta gelecektik ama o yıl o kadar çok kar yağmıştı ki İstanbul’a; uçağımız ertelenmiş, biz 21 Şubatta gelebilmiştik ) şimdi bir de Ağustos sıcağında turlamadan olmazdı tabi…


Daha önce geldiğimizde göremediğimiz Notre Dame’dan başlayıp Şanzelize’ye ( orijinali : Champs-Elysees… bayılıyorum şu Fransızca’ya Mersi’nin “Boku” nasıl yazılır bilirmisiniz :  “beaucoup” !) kadar yaptığımız yürüyüşten çok keyif aldığımı itiraf etmeliyim..  özellikle Louvre’un bahçesindeki çimlere çoluk çocuk yayılmak nedense çok hoşuma gitti… İnsanoğlu işte bazen dünyalar vermez keyif, bazen de bir santim çimde bulur mutluluğu...


Şaka değil tabi, Dünyanın en meşhur kentidir Paris, çok ticarileşmiştir, çok yabancılaşmıştır ( çoğu zaman tren kompartımanındaki tek "Avrupalı" biz oluyorduk )  ama bir asaleti de vardır hala... Tarihi merkezdeki dokusu hiç bozulmamıştır, yeni çivilerin hepsi başka bölgelere çakılmıştır ve caddeler, meydanlar, parklar heybetlidir, sokakları, kafeleri, şekerlemeleri, peynirleri ( bazısı ayak koksa da ... ) dillere destandır hala...






















Bu arada yaklaşık 20 yıl önce folklör ekibiyle geldiğimizde, saatlerimizi geçirdiğimiz, Türkiye’de olmayan bir çok ürünü bulduğumuz, hayatımda farklı bir yeri olan Şanzelize'deki Virgin Mega Store’un teknolojiye, internete özellikle Apple’a dayanamayıp kapandığını görmek gerçekten de burktu biraz içimi…


Ve sokaklarda özellikle de alış verişte bu kadar çok Arap gördüğüme da şaşırdığımı söylemeliyim, sadece Türkiye’de değil bütün Dünya’da para el değiştiriyor demek... Aslına bakarsanız her şey değişiyor, mesela bir gün dillere destan Paris metrosunun, tadilatı için ( ki acilen yapılması gerekiyor ) İstanbul Büyükşehir Belediyesi finansal ve teknik destek verirse hiç şaşırmam !


Kural : Değişime karşı koyamazsın, ayak uydur, ama bu söylemekle olmaz bunun için oku, öğren, takip et, kovala, yakala hatta öne geç, unutma her şey çok hızlı… Ama yavaşlığın da keyfini çıkarmayı unutma, çim görünce yayıl, gökyüzünü seyret, yaşadığını fark et !     

27 Ağustos 2013 Salı

Bi daha da Disneyland’a gelmem, Paris



Aslında Orlando (1995) ve Los Angeles’tan (2003) tecrübeliydim, büyüklerim de uyarmıştı ama insanız işte hepimiz hata yapabiliyoruz … Ağustos’ta, Kutuplar hariç bütün Dünya okulları tatildeyken Disneyland’a gitmek gerçekten kötü bir fikirdi. Kalabalık olacağını tahmin ediyorduk,” fastpass* alırız, birazcık bekleriz,  zaten çocuklar çok küçük mekanı görmek, havasını solumak bile yeter" dedik ama itiraf edeyim bu kadar kalabalık ve bu kadar hengameyi tahmin edemedik.
*Fastpass, hepsinde değil, bazı oyunlarda, daha sonraki belli bir saatte gelip, beklemeden girmen için sana özel  bilet veren otomatik bir sistem ama saatini ayarlaman, hangisinde var hangisinde yok takip etmen kolay değil iki çocukla… Hatta bazen fastpass almak için bile sıra beklemen gerekiyor.


Karşılaştırma yapmayı sevmem ama Amerika’dakilerden sonra burada organizasyon da zayıf. Yönlendirme, personel, havalandırma, zamanlama gerçekten kötü. Buzz Light Year Laser Blast isimli 6 dakika süren oyun için bekleme süresi 15 dakika yazıyor diye girdik ekranda, abartmıyorum özellikle saat tuttum 75 dakika yani 1 saat 15 dakika bekledik ! Çıkınca tekrar baktım yanlış mı gördüm diye, hayır doğru görmüşüm …


Yemekler ise tam bir fiyasko… Öğlen yemeğinde iğrenç bir hamburger ya da çıtır tavuk için 40 dakika falan beklemen ve en az 10 Euro vermen lazım. Akşam yemeklerinde ise eğer rezervasyonun yoksa hiç şansın yok o iğrenç hamburgerci de kapalı ….


Tabi bu bardağın bir de dolu tarafı var, milyonlarca insan yanılıyor olamaz kurgu muhteşem, tasarım, yerleşim, bahçeler, binalar, caddeler, mağazalar, müzikler, gösteriler harika, gidip de keyif almamak, mutlu olmamak, çocuk olmamak mümkün değil… İmkan varsa her çocuk görmeli ama şunları unutmamalı :

1.       Çocuk en az 8 yaşında olmalı
2.       Mayıs, Haziran, Eylül ya da Ekim’de gidilmeli
3.       Yiyecek, içeceğiniz yanınızda olmalı
4.       3 günden uzun olmamalı (Paris’teki için söylüyorum)
5.       Tura gerek yok çevrede bir sürü otel var, her otelin de servisi var


Çocuk en az 8 yaşında olmalı diyorum çünkü, bizimkiler beklediğimiz kadar, bizim bu yaşımızda aldığımız kadar keyif almadı. Bunun sebebi bizimkilerin biraz küçük olması da ( 6 ve 2 ) olabilir; çağımızın hastalığı tatminsizlik de !

Sıpalar doğdukları günden beri o kadar yüksek standartlarda yaşıyorlar ki, HD Çizgi Filmler, 3D oyunlar, Süper teknolojik oyuncaklar, akülü motorlar, arabalar, vb… Disneyland bile artık bu nesli kesmiyor da olabilir… Eğer sebep buysa, asıl bu nesil büyüyünce vay halimize …


Kural : Karşındakinin uğraşmadan, çalışmadan, mücadele etmeden hatta talep dahi etmeden vereceğin şeylerin, kıymetini hiç bilmeyeceğini unutma !

28 Haziran 2013 Cuma

Safkan Anadolu, Amasya ...



8 bin 500 yıllık tarihi var bu kentin, 8 bin 500 yıllık kültürü, birikimi ... Hitit'ten, Lidya'ya, Pontus'tan, Roma'ya, Osmanlı'ya uzanan medeniyeti... "Adam eksen yetişir" diyorlar topraklarına, her yer su, her yer bereket... Elması meşhur biliriz, Kirazı daha bolmuş, Domatesin kaynağı imiş meğer... Bir çok şehzade burada yetişmiş, Ferhat, Şirin'e varmak için bu dağları delmiş, Milli Egemenliğin ilk belgesi Mustafa Kemal tarafından buradan yayınlanmış...


Tam ortasından geçer Yeşilırmak vadinin ve dağlarında 2 bin yıllık Pontus kaya mezarları; ırmak boyu sade, şık, güzelim Osmanlı cumbalı, ahşap evleri..  Mezarlar ile evlerin arasından ise tren geçer; sanki bir film stüdyosu... çok acıklı bir film sahnesi için tüm dekor hazır ...


Bu cumbalı evlerden birinde, (aşağıdaki resimde işaretli olan evde), tek başına yaşıyordu İrfan Dayı...  İrfan Saçlı; Eşimin, büyük dayısıydı, 60'lı yıllarda ziraat okumak için Amasya'dan, Almanya'ya gitmiş orada Uşi adında bir Alman Kıza aşık olmuş, tutmuş elinden, getirmiş Amasya'ya.. Hem de taa o zaman ... Ne de olsa Ferhat'ın hemşehrisi ...

Ama ailesi evlenmelerine karşı çıkınca, hayata küsmüş, Sonra da hiç evlenmemiş... Zamanla tüm ailesi ölmüş ya da İstanbul'a gelmişti, o ise yapayalnız yaşamıştı, hayatının sonuna kadar bu meşhur evde... Meşhurdu çünkü her Amasya fotografında, görüntüsünde bu ev aranır, ne kadar güzel bir ev olduğu konuşulurdu..


İrfan Dayı, o yaşında Amasya'dan kalkıp düğünümüze gelmişti. Biz de hep istedik ama bir türlü onu ziyarete gidemedik sağlığında... Vefatından 6-7 yıl sonra gittiğimizde bu evi özellikle görmek istedim... Virane haldeydi, arka avlusunda bir erik ağacı, kapısı, penceresi kırılmış, çoğu Almanca kitapları yerlerde, eşyaların çoğu gitmiş... Irmağa bakan koca salonun sağ tarafında şamdanlı, kahverengi bir piyano... (Eşimin büyük annesi de, İrfan Dayı'nın ablası yani, Ud çalarmış, neyse ki o ud şu an bizim evde, emin ellerde ) piyanonun hemen karşısında ceviz bir büfe... ve bu büfenin ilk çekmesini açar açmaz en üstte düğünümüzde bizimle çektirdiği fotoğrafı görünce, zor tuttuk göz yaşlarımızı ...  Bu da o çok acıklı filmin iç mekan sahnesiydi sanki...


Biz çocukken, okul ve mahalle arkadaşlarımızın çoğu "köylerine" giderdi ve "bizim neden köyümüz yok" diye hep sızlanırdık ablamla... Burada Saçlı ailesi tekrar ziraata başlayınca, artık onların köyü olan Saluca'ya gittik biz de ve çocukluk arkadaşlarımın köy keyfini hiç olmazsa bizim sıpanın yaşadığını gördüm dünya gözümle ...


Biz de hanım tarafından "yirlisi" sayılırdık buraların ve sağolsun akrabalarımız da bizi, köyde, odun ateşinde, yağlı yemeye, Akdağ'da meraya, Kızılca'da domates yemeye, Suluova'da ceviz ve kiraz bahçelerine götürdüler de biz de bir kez daha şükrettik Anadolu'ya, Anadolu'lu olduğumuza ...


İlk fırsatta gidin Amasya'ya, Şehir kulübünde Türk kahvesi için, Çakallar da yemek yiyin, Galip Usta'dan fırça yiyin ( Aksi adamın teki ama yıllardır Amasya çöreğinin tek tabancası ) Kale'ye çıkın, hamama gidin, kiraz zamanıysa kiraz yiyin değilse, her zaman elma yiyin, iliklerinize kadar çekin Anadolu'yu içinize, Ferhat'ı Şirin'i ve İrfan Dayıyı düşünün ...


Kural : Yaşanmışlıklara ve bu yaşanmışlıklara şahitlik eden canlı cansız her şeye saygı göster, sahip çık, unutma evrende hiç bir şey kaybolmaz, ve bazı şeylerin manevi değerleri, maddi değerlerinden çok daha yüksek olur, sonra tüm servetini de versen alamazsın ... 

16 Mayıs 2013 Perşembe

Bambaşka Bir Havası Var, Saint Petersburg...



Nihayet bitiyor özlem ve güneşli ama soğuk bir Mart günü, ilk kez geliyorum Saint Petersburg’a, nam-ı diğer Leningrad… Aslında 1713 yılında Çar Büyük Petro  tarafından kurulduğu için bu “şirin” Baltık Denizi, Liman Şehri, “Petrograd” ( Petro’nun Şehri ) adı ile 1918’e, Bolşeviklere kadar, imparatorluğun başkenti olarak geliyor.



1924’te Lenin, Rusya’daki her şeyi değiştirdiği gibi buranın adını da “Leningrad” olarak değiştiriyor. Sonra 1991 yılında Saint Petersburg adını alıyor… 5 Milyon nüfusu ile Rusya’nın Moskova’dan sonra 2. Büyük, Benim de gidilecek yerler listemde Havana’dan sonra 2. Büyük hayalim...


Artık Dünya’da çok az şehirde kalmış olan, kendi özgü havası, ruhu, karakteri, tarihi, kokusu, dokusu olduğunu ayak basar basmaz anlıyorsun… Rusya’nın batıya açılan kapısı, kültür başkenti, Unesco Dünya Mirası ama sapına kadar Rus… her yerden sanat fışkırıyor, kültür dökülüyor, tarih akıyor adeta…



Sadece 12 saatim var bu Dünya Mirasında, ama zaten bunu saymıyorum, hayalimde tekne turu yapmak olan kanallar hala buz... Hatta Neva nehri bile daha yeni yeni çözülüyor … Dünya’da en çok sayıda müzesi olan kentlerinden birinde 12 saat ancak 3-5 kare fotoğraf çekip, “yine geleceğim, hem de bu sefer beyaz geceler de geleceğim, 24 saat aydınlık, 24 saat açık müzeler, kafeler, restoranlar anca yeter” diye hayal kurmaktan fazla yapacak bir şey yok…


Ama bambaşka havasını solumak, sokaklarına, binalarına, meydanlarına, mimarisine, soğuğuna rağmen hayat dolu insanlarına hayran kalmak için yetiyor 12 saat.  Her gün karşılıklı 2 sefer oluşu, uçuşun sadece 2,5 saat sürmesi, vizelerin kalkması ile aslında ne kadar da yakın bize...


Alkole, eğlenceye, hayata bu kadar düşkün oldukları halde, kiliselerine ve dinlerine bağlılıkları da hep etkilemiştir beni Rusların… Boynunda haç olmayanı çok azdır,  evlerinde, arabalarında, işyerlerinde mutlaka bir İsa ya da Meryem Ana imgesi bulunur. Ve genel olarak Ortodoks’ların, özellikle de Slav’larında çok süslü ve gösterişli kiliseleri de hakikaten çok güzel, temiz ve bakımlıdır… Her çift kilise nikahından önce ya da sonra bol bol vakit geçirip, fotoğraf çektirir Kiliselerde.  Bu yazıyı bir Regaip Kandili Gecesi, Güney Afrika’dan yazıyor olmam, her ne kadar tesadüf olsa da, bizim dinden uzaklaştığımız, dinin ve dini kurumların da bizden uzaklaştığı görmek üzüyor insanı gerçekten …






Saint Petersburg hayali kısmen gerçek oldu sayılır darısı Havana’nın başına, bir an evvel Fidel Castro ölmeden ….

Kural : Dinden, Camiden, Kuran’dan korkma, uzak durma, yaklaş. Sen yaklaşınca o da sana daha da çok yaklaşacak göreceksin …