10 Şubat 2012 Cuma

Okyanus ve Mehtap, Cape Town


Cape Town’un kısa tarifi : Bir miktar Portekiz, bir tutam İngiltere, bir çorba kaşığı Hollanda, bir tatlı kaşığı da Afrika… Zaten Afrika'nın acıklı kısa tarihi de böyle : Portekizler keşfetmiş, Afrikalılar Kovulmuş, Hollandalılar kurmuş, İngilizler geliştirmiş, Afrikalılar geri gelmiş…



Motosiklet maceramız dolayısıyla, Cape Town’un birinci şartı; Masa Dağına çıkıp şehre tepeden bakamıyoruz, zaten biz insanların neden böyle tepeden bakma eğilimimiz var her şeye, çözememişimdir hiç…
Bu arada ilk okuduğumda “Masa” dağını” Masai” falan gibi yerli dilinde bir şey sanmıştım meğer, dağın tepesi düz diye “Table” diyorlarmış…



2. kural, Albert and Victoria Waterfront’ta yemek, Güney Afrika şarabı ve birazcık alışveriş şartını yerine getiriyorum çok şükür... Green Market Square ve St George’s Mall'daki Afrika tezgahlarındaki birkaç tişört dışında, Atlas Pasajı’ndakilerle aynı ve çok daha pahalı her şey.
Bu acı tecrübeyi ilk geldiğimizde Johannesburg’tan aldığımız, torba torba, zar zor taşıdığımız her şeyi; yarı fiyatına Atlas Pasajında görünce yaşamıştık …



Aslında ben bir yeri gezerken, başka bir yere benzetmeyi, özellikle de “adamlara bak tarihi ne güzel korumuşlar bizde olsa kesin yıkıp yerine AVM yaparlardı” gibi aslında doğru olan karşılaştırmaları hiç sevmem, ama O uçakta tanıştığım, "bence dünyanın en güzel kenti İstanbul değil Cape Town" diyen İrlandalı kadın yüzünden gıcığım Cape Town’a. Dolayısıyla şöyle bir karşılaştırma yapabilirim :

Çeşme Marina, Albert & Victoria Waterfront’tan
İstiklal Caddesi, St.Georges’ Mall’dan
Anadolu Kavağı’ndaki Yoros Kalesi, Masa dağından
Ortaköy, Green Market Square’den

Bin kat daha güzel değilse, ben de Afrika’lı olayım …



Tabi şu da bir geçek ki, havasında bir sakinlik, hatta gevşeklik, huzur, keyif var. Ne de olsa aslı bir tatil beldesi, Dünya zenginlerinin son yıllardaki yeni yazlık ev ( şato desek daha doğru olur ) trendi, Cape Town. Bir de Mandela’nın hapis yattığı Robben Adası ve Balinaların izlendiği Hermanus varmış, benim gidemediğim…



Çok anlamam ama, şarapları da meşhur, gayet de güzel… Buz gibi okyanus suyunun yağlı yağlı Sole ve Hake balıkları da süper… Bir de meşhur “smoked snoek” lerinden tatmadan dönmeyin sakın eğer yolunuz bir gün dünyanın bu, gerçekten köşesine düşerse …
 


Bu arada, taa Dünyanın bu öteki ucunda, bizim Kırıkkale Yahşihan Sanayi Bölgesindeki komşularla karşılaşmak ne tesadüftü yahu ...



Kural : Hiç bir şeyi, hiç bir yeri, hiç bir zamanı birbiriyle karşılaştıramazsın aslında, çünkü herşeyin, her yerin, her zamanın kendine göre özellikleri ve güzellikleri vardır, bir tek insan her yerde insandır (Burada da zenciler o kadar fakir, beyazlar o kadar zengin ki... hümanist duygularım kabardı, kusura bakmayın)


31 Ocak 2012 Salı

Ümit Burnuna Yolculuk...



O yıllar önce uçakta yanıma oturan çok gezen ve çok okuyan kadın, Cape Town, İstanbul’dan daha güzel dediğinden beri içime dert olmuştu.
Her yerde, Cape Town'un çok güzel bir şehir olduğu ve gezilecek çok yer, yapılacak çok şey var diye yazıyordu, çok merak ediyordum...



Nihayet denk geldi, 1,5 günüm var Cape Town’da ve efendi gibi Masa Dağına çıkmak, A&V Waterfront’a gitmek, Green Square’e falan gitmek gibi klasik Japon turist aktiviteleri uymaz tabi, benim aklıma süper bir fikir geldi : motosiklet kiralamak!
İtalya’da bir vespa kiralamak aklıma gelmediği için çok pişman olmuştum, şimdi tam zamanı, tam yeri…
Bir tek sorun var o da trafik soldan işliyor !



Ders çalışıyorum, haritaya bakıyorum Ümit burnuna, Fokların olduğu Hout Bay’e ve Penguenlerin olduğu Simons Town Boulder’s'e gidicem, hepsi de aynı istikamette...
Dönüşte de Kommetjie üzerinden Cape Town süper…
Yalnız kiralamacıya gelince bir sorun daha çıkıyor o da Vespa 1969 model, hiç bilmediğim, koldan vitesli!
Birkaç tur atıp acemiliğimi atıyorum üstümden ve çıkıyorum yola, yola çıkınca bir sorun daha çıkıyor, yol bitmiyor!
Bizim Wolf bana Ümit Burnu 20-25 km falan demişti, haritada da çok yakın görünüyordu, meğer 65km. imiş!



Bir arkadaşımda görüp kıskanmıştım, ümit burnuna gidenlere bir sertifika veriyorlar ( daha doğrusu satıyorlar ) aferin boyunuz uzadı diye, onu almak istiyorum bir de yola çıktık bir kez geri dönmek yakışmaz şimdi …
Yolda bir sorun daha çıkıyor o da kum! Plajların yanından geçerken rüzgar o kumları yüzüme öyle bir çarpıyor ki resmen canım acıyor, Allahtan güneş gözlüğüm var ağzım, burnum, saçım, başım kum içinde devam ediyorum yola…



Soldan trafik konusunda çok başarılıyım ama koldan vites konusunda değilim. Motoru da zorluyorum ellerimi de...
Tabi ne eldiven var ne maske, ne de mont. Mont demişken, kısa kollu tişörtle 32 derece güneşin alnında yaklaşık 6 saat motor kullanınca kollar ve burun direkt ıstakoz oluyor tabii…



Neyse sağ salim Ümit Burnuna varıyorum, yolda fokları besliyorum, penguenlerin güneşlenmesini seyrediyorum, kayalıkların arasından, okyanusların kenarından geçiyorum (Solum Hint Okyanusu, Sağım Atlas…)



Surf yapanları seyrediyorum, mayom havlum yok, yüzemem hiç olmazsa ayaklarımı sokayım okyanusa diyorum, ne de olsa Türk'üm, ama ne mümkün su buz! Soğuktan ayaklarım kesildi resmen hemen çıktım, ama adamlar alışmış, hatta bazı çocuklar bile giriyor buz gibi suya …



Dönüş yolunda yakalandığım fırtına ayarındaki rüzgara karşı, zor bela, dura dura, yorgunluktan bitmek üzereyken, otele dar atıyorum kendimi ve itiraf ediyorum kendime ben maceracı değilim, gerçekten çok zorlandım ve çok yoruldum...



Şimdi bu İstanbul’dan daha güzel olduğu iddia edilen, şehri efendi gibi gezip, birkaç fotoğraf çekmek için sadece yarım günüm kaldı ama Vespa kullanıcak halim kalmadı...






Kural : Tüm güzelliklerin ve zenginliklerin kaynağı doğa... Doğayı, kaynakları çevreni koru ...

30 Aralık 2011 Cuma

Bir Ajanda Daha Kalkar Rafa ...


(İnsanlık için küçük, bizim için büyük bir adım 2011'de geldi hayatımıza, kızımız Ela..)


Her yaz sonu ve her yıl sonu aynı şey olur bana; nasıl geçti diye bakarım ve hep, her ikisi de çok çabuk geçmiştir zaten de, bir de eski ajandalara bakarım ki, hep aynıdır aslında içerik; notlar, işler, planlar, randevular, aranacaklar, yapılacaklar, yapılmayacaklar ...




Yanlız bu yıl, zaten çok iyi bildiğim, 3 şeyi daha iyi anladım ve bu sefer kararlıyım yeni yılda kesinlikle uygulayacağım :


1. Heyecan : küçük ya da büyük, önemli ya da önemsiz, iş ya da hobi, ne olursa, nerede olursa olsun, bir proje, bir hayal, bir plan ya da her ise bana heyecan verecek bir şey olacak hayatımda ki, ajandamın o sayfalarına diğer sayfalarından farklı şeyler yazayım ...


2. Pozitif enerji : arkadaş, şirket, kulüp, dernek her ne ise bir yerde sürekli sorun, dert, tasa, hep negatif şeyler konuşuluyorsa, orada başka bir şey yapmaya enerji bulamam... Vur patlasın çal oynasın, koy ver gitsin de demiyorum ama kimsenin enerjimi tüketmesine izin vermeyeceğim ki ajandamın o sayfalarına sorunları değil, çözümleri yazayım...


3. İnanmak : Bir şeyi istiyorsam, gerçekten isteyeceğim, gerçekten inanacağım ki evren, kosmos, kader, kısmet, nirvana, ego, bilinçaltı, quantum fiziği, artık her ne ise, o, her şeyiyle benim yanımda olsun ve ajandama bir hayalimi sadece bir kere yazayım...


Kural : Yaşamak dediğin bir kaç kısa mutlu andan ibaret... Sezen Aksu

9 Aralık 2011 Cuma

Kayıp...

Çabukcak tükettik an'ları,
Aşklar hemen unutuldu.

Geçti hızla heyecanlar,
En güzel günler, en kısa sürenlerdi.

Kalabalık dağıldı,
Telefon çalmaz,
Mektup gelmez oldu.

Önce kalemiz bozuldu,
Topumuz kesildi.
Sonra davul sustu.

Kemal Sunal da,
Barış Manço da öldü.

Ünverdi, market,
Vita, alışveriş merkezi
Ömür, site oldu.

Denedik yeniden asla eskisi gibi olmadı
Kazandık küçük kavgaları
Ama aslolan kayboldu...

17/12/2005 - Istanbul

30 Temmuz 2011 Cumartesi

Meryem Ana’nın Dizinin Dibinde Cuma Namazı…


Dışarıdan çok belli, eskiden bir kilise olduğu, Anadolu’nun bir çok yerinde olduğu gibi, Alaçatı Pazaryeri Camisinin …

Cuma namazı için, gidince inanamadım gözlerime… Kapının tam karşısı, kıbleye doğru, mihrap, hocanın arkasında cemaat almış safını…

Kapının sol tarafında ise, perdenin arkasında Meryem Ana, Mesih İsa, Vaftizci Yahya ve 12 havarinin ikonaları …

1874 ( 1838 diyen de var ) yılında inşa edilen Ayios Konstantinos Rum Ortadoks Kilisesi’ne dışarıdan bir minare eklenip, içi de kireçle boyanıp cami olarak kullanılmış yıllarca...

Kim ne dersin, ne Osmanlı ne de Cumhuriyet çok mecbur kalmadıkça asla kutsal mabetlere zarar vermemiştir, diğerlerinin yaptığı gibi …

Alaçatı Belediyesi, restore ettirmiş, kireçlerin altından çıkarılmış kutsal emanetler, tebrikler, ama en güzeli cami olarak da kullanılmaya devam ediyor hala…

Kalabalıktan faydalandım ben de, açtım, beyaz perdeyi, oturdum, Meryem Ananın dizinin dibine ve düşündüm, barış kadar, kardeşlik kadar, dostluk kadar güzel şey var mı şu dünyada ?
Ve ne kadar şanslı bir milletiz biz, Allahım bu ne zenginlik …

Alaçatı’nın kendisine gelince, çok geç bulduk, erken kaybetmeyiz inşaallah …
Yıllarca kimsenin haberi bile yoktu, böyle bir yerden. Eskiden, İzmir’liler hiç sevmez, hiç tekin bulmazmış…

Bense 99 yılının yazında ilk kez gelmiştim… Askerlik “Meyil izninde” belki de hayatımı kurtaracak, beni askerde, çatışmalara girmekten kurtaracak, kolum burada kırılmıştı, hemen Alaçatı sağlık ocağına gelmiştik... bildiğin köydü o zamanlar…

Şimdilerde çok moda, çok kalabalık, çoğunluk İstanbul’dan ( İzmir’liler de kızıyor, İstanbul’lular geldi mertlik bozuldu diye … ) Her yer, herkes çok şık, dükkanlar, kahvehaneler, restoranlar çok keyifli…
Havası muhteşem, sıfır nem, sürekli nefis bir rüzgar… Deniz tertemiz, beyaz resmen, mavi değil ve buz gibi hamam değil, gerçek deniz …. Bizim sıpa da dondu, çenesi takırdadı ama bayıldı hem denizine hem kumuna ...
Begonviller harika, çok denedik ama İstanbul’u sevmiyorlar, yaşamıyorlar İstanbul’da …

Kural : Kendi değerlerine bağlı olman, başkalarının değerlerine saygılı olmana engel olmaz, unutma ; çeşitlilik, zenginliktir...

29 Haziran 2011 Çarşamba

Bahtı Kara, Umudu Kömür, Karaganda, Kazakistan...

Bahtı kara, çünkü sadece 20 yıl öncesine kadar Sovyet "İşgal" inde yaşamış, Kazaklığından uzaklaşmış, dilini unutmuş, dinini kaybetmiş ...

Umudu kömür, çünkü allah vergisi çok zengin kömür, bakır, altın, uranyum madenleri sayesinde, işgalden kurtulan ülkeler arasındaki en zengini, en "modern"i ...


Gerçi bazı ülkelere, modernlik, demokrasi yaramaz hemen, önce biraz kötek iyi gelir, burada da Nazarbayev çoğunlukla kötekle, iyi idare etmiş durumu ve büyük krizler olmadığı dönemlerde hep fazla vermiş bütçeleri...


Kent ise klasik Sovyet kenti : geniş caddeler, kirli arabalar, eski püskü, büyük binalar, kocaman meydanlar, bol bol park ve bir sürü mutsuz insan ...


Uzun zaman önceydi, Almaata'ya da gitmiştim, o zaman başkentti, ( Şimdi başkent Astana ) ve Kazakistan'dan çok Rusya'nın bir kentiydi ... Hala nüfusun %50 si Rus, resmi dil Rusça, ticari dil Rusça, radyo televizyon Rusça...


Ankara Restoran'ın sahibi Konyalı Abi : "ilk geldiğimizde Cuma namazında hiç cemaat yoktu" diyor "ama şimdi bayağı kalabalık oluyor, ama hala domuz eti yiyorlar..."


Çok geç kalmışız biz, ama buna da şükür, Türk firmaları, Türk Okulları, Türk Restoranları falan epey bi yayılmışız Kazakistan'a... Kazakça çok az benziyor Türkçeye, Biz zor Kazakça öğreniriz ama onlar kolayca öğreniyor Türkçe... Bir sürü de genç var Türkiye'de çalışmış, okumuş... Eskiden Türk mallarından da çok korkuyorlardı, kazık yiye yiye, şimdi toparlanmış Allahtan, her yer Türk Malı Bira, Biskivü ( Piskevit de denebilir ) Çikolata, Konfeksiyon vb...

Ve ne kadar çok meraklılar çiçeğe ve gazeteye, dergiye... Adım başı kaldırımda, bir çiçekçi, bir gazete bayi, başında bir kadın ... Ne kadar çok kadın çalışan var hayret... İlk geldiğimde inanamamıştım yerin 400 metre altındaki madende kadın çalışan, merdivenin tepesinde, tavana doğru kaynak yapıyordu... "Kazak erkek" tabiri buradan geliyor herhalde ...

Kural : Kılıbık erkek, mutlu erkektir.

23 Mayıs 2011 Pazartesi

Medeniyetin hali başka oluyor, Stockholm...



Rivayet o ki, yüzlerce ada içinden, en uygun yeri bulabilmek için denize atılan bir kütük ( stock ) burada durunca liman ( holm ) buraya kurulmuş ve zamanla büyüyen Stockholm, 14 ada üzerine kurulu Venedik, İstanbul, Londra karışımı muhteşem bir şehir oluvermiş ...



100 yıl önce Avrupa'nın en fakir ülkelerinden biriyken, başta demir çelik olmak üzere ( isveç çeliği meşhurdur ) büyük bir sanayi atağıyla, dünyanın en zengin ve ileri demokrasilerinden biri olmuş ki Üniversite'deki iktisat hocamız, "Sosyal Liberalizm" derdi, İsveç modeline; kapitalizmle sosyalizm birarada çok mutlu olabilir yani ...

Ve "demokrasi kesinlikle, zenginlikle doğru orantılıdır, inanmayan haritaya baksın" derdi, ki bence de haklı ..


Ama tabii, sanayi atağıyla, harap ettikleri, kirlettikleri bu adaları, nehirleri, denizleri şimdi temizlemiş, dünyanın en çevreci şehirlerinden biri olmuş, eskiden fabrikaların çalıştığı sahillerde şimdi kendi enerjilerini üreten, geri dönüşümlü, çevreci yazlıklar yapmışlar... Asıl keyfi, sanayicilerin torunları sürüyor ....


Önce kütük limanı, sonra organize sanayi bölgesi, şimdi ise sayfiye yeri olmuş, her yeri sahil Stockholm ... Metro'yu saymazsan, sanki hergün Pazar burada...
Bütün ülke 10 Milyon yok, kalabalık yok, gürültü patırtı yok, trafik yok, kimsenin acelesi yok ...


Bize de çok şükür, sıcacık bir 19 Mayıs haftası denk geldi, ve bir fuar bahanesiyle ailecek geldik, Stockholm'e ...
Ve bizim küçük bey de, daha 3 yaşında 4 üncü ülkesini de görerek, tüm seyahat boyunca hiç arıza çıkarmayarak, gösterdi doğuştan sokak çocuğu olduğunu ...



Eksi 25 dereceyi, güneşin sabah 10'da doğup, öğlen 2'de battığını gören, ve 8 ay kış yaşayan bir millet olarak güneşi görünce nasıl hakkını veriyorlar anlatamam ...

Herkes bir şekilde bulaşıyor denize, güneşe; neredeyse tüm ayaklar çıplak...

Kimi teknede, kimi kanoda, kimi yelkende, kimi sahilde, çimlerde...

Hemen kendimize de paye çıkardık tabi, biz ne kadar uzağız, denize, sahile aslında o kadar yakınken ...


Kural : Boğaz turu yapan Laz kaptanlardan Fahri Kaptan'ın sözünü unutma : Küçük, büyük, güzel çirkin, ahşap, fiber fark etmez, denizde ol yeter ...

9 Nisan 2011 Cumartesi

Paramla Döverim Hepinizi, Dubai



Her haliyle “ben zenginim” diye bas bas bağıran, bazı sonradan görmeler gibi, Dubai, “kıroyum ama para bende” diyor insanın gözüne gözüne sokarak…
Ve Temel’in New York* fıkrası gibi, hemen sen de gaza gelip, “ulan yere dökülen paraları toplasam yeter” diyorsun önce ama sonra “amaaan, bu havada da çalışılır mı, en iyisi biraz da ben harcayayım benim neyim eksik?!?” diye geliyorsun tezgaha …


Sistem harcamak üzerine kurulmuş, daha doğrusu; Hintliler çalışsın, İngilizler Yönetsin, Japon Turistler Harcasın, Araplar da yesin, içsin, sıçsın, üzerine …
“Sıcaklar bastırmadan, Nisan başı, henüz hala hava 30 – 35 dereceyken gel dedi,” bayimiz, Hintli Pramod… Ama yine de öğlen vakti dışarıda durulacak gibi değildi, hele bir de rüzgar varsa, yüzüne fön makinesi tutar gibi… bildiğin çöl aslında Dubai …

Zaten dışarıda duran da pek yok, bankalar, eczaneler, nalburlar her şey, “mall” ların içinde artistlikten değil, mecburiyetten… Klimalı evden, klimalı arabaya, ordan klimalı ofise ya da klimalı alışverişe …

Kim daha uzağa işer, yarışmasından pek de farklı olmayan “en büyük” yarışmasını şimdilik Burj Khalifa( 828 metre, Eyfel Kulesi 324 metre. http://www.burjkhalifa.ae/ ) ve Dubai Mall ( 1.124.000 metrekare, İstinye Park 270.000 metrekare. http://www.thedubaimall.com ) kazanmış görünüyor…
Ama fena darbe aldıkları 2009 krizinden sonra, toparlanır toparlanmaz kesin başkası çıkar, daha uzağa işeyecek …


Yalnız hemen fark ediliyor, sokakların hiç hikayesi, tarihi, yaşanmışlığı olmadığı… her şeyin sonradan, zorlama olduğu çok belli…
İnsanlarda da öyle değil mi zaten …
Özünde kültür, görgü yoksa sonra, ne yaparsan yap olmuyor …


Aslında ben hiç ırkçı ve şekilci bir insan değilimdir, ama nasıl bir bilinç altıysa, insana çok acayip geliyor, kırmızı bir Ferrari’den, beyaz entarili, terlikli, poşulu biri inince ….


* Dursun, 6 Ay önce gittiği New York’tan aramış Temel’i : “Uşağım ilk uçağa atla gel burada yerdeki paraları toplasan yeter ben 6 ayda milyoner oldum” demiş…
Temel hemen binmiş uçağa gitmiş New York’a uçaktan inmiş, bakmış yere hakikaten yerde 100 Dolar var… Eğilmiş yerden parayı alacak
“ Amaaan” demiş “boş ver, ilk günden işe mi başlanır?!?” …

Kural : Şu güzel Anadolu atasözünü unutma : olgun başağın, boynu eğik olur ...