17 Şubat 2010 Çarşamba

Lenin'in kemikleri sızlar, Moskova


Lenin'in kemikleri sızlari Çünkü her şey satılık burada…

Emniyet şeridi bile: Basıyosun parayı, özel bir plaka alıyosun emniyet şeritleri senin…
Zaten bu trafik de başka türlü çekilmez… İstanbul’un “yoğun akıcı”sına şükürler olsun!
Burası, sürekli “yoğun durucu”...
Bir de üstüne başkent ya... Bir dolu bürokrat, devlet adamı, büyükbaş, her daim bitmeyen bir seramoni…


Sıfır yıldızlı rezalet otelimiz bile 150 dolar… Bazı odalarda havlu yok, Allahtan tuvalet kağıdı var, o da yer bulursan …
İlk gidişimde rezervasyon yapmamıştım bir arkadaşın odasında koltukta yatmak zorunda kaldım, koca şehirde bir oda yok …
O da çok ironik olmuştu; gündüzleri iş görüşmeleri, toplantılar, pazarlıklar, siparişler;
geceleri koltukta iki büklüm…


Kızıl Meydan’ın hemen girişinde, Mcdonalds’ın kapısında bi kuyruk göreceksin, şaşırma tuvalet kuyruğudur bu; gençlik meydanda ucuz biraz içip, doğru beleş tuvalete…

Sonra da hemen Lenin’in mezarının karşısındaki Gucci, Louis Vuitton vs mağazaları …
Zaten neredeyse her meydanda koca bir ışıklı reklam panosunda “skor” yanıp sönüyor :
Kapitalizm 1 – Sosyalizm 0 .


Ve bir suşi-nargile furyası … Peynir – ekmek gibi... Olmayan yer yok… Mesela bi gece kulübü düşün, dans pisti, çılgın gençlik, elektronik müzik, disko topu, sek votka, suşi ve nargile ?!?

Çok değerli eski bir bakanımızın dediği gibi bu Ruslar tam “görmemişin nargilesi olmuş, tutmuş marpucunu koparmış”

Hemen paylaşayım : Aslında votka çok soğuk ve sek içilirmiş, buz ve başka şey karıştırınca hem çarparmış hem de tiribi bozulurmuş … Hakikaten de öyle ...


Tabi şu da bir gerçek ki, bu komünistlerin en iyi bildiği şey şehircilik… Dünyanın en geniş, en güzel caddeleri, meydanları, parkları, bahçeleri, köprüleri ve tabi ki meşhur Moskova metrosu… Şu da ironik gerçi : dünyanın en uzun metrolarından biri ama dünyanın en kötü trafiği ?...


Not : Moskova seyahatlerim de fotograf makineme küstüğüm yıllara denk gelmişti…. Fotograflar çeşitli web sitelerinden tırtıklamadır.

Kural 12 : Parayla saadet olmaz, sağlık olmaz, huzur olmaz, aşk hiç olmaz… Sakın parayla sevişme, her iki anlamda da … ( Moskova, para ve sevişme diyince bir yanlış anlaşılma olmasın ben sadece suşiciye gittim valla… )

9 Şubat 2010 Salı

Bir Göçmen Kızı, Tuna Boyunda, Budapeşte


Dünyanın, içine en çok kan ve gözyaşı karışmış suyudur Tuna Nehri…

Almanya’da doğmuş, içinden geçtiği kentlere sadece hayat taşımakla kalmamış, aynı zamanda, yüzyıllar boyu, bu kentlerin savaşlarını, acılarını, fetihlerini, istilalarını, katliamlarını, “gelişmişlik” atıklarını da dökmüştür, Bulgaristan’dan Karadeniz’e.


Hatta belki de en çok Türk kanı ve Türk gözyaşını dökmüştür denize Tuna…
İşte bu yüzden “Gazi Tuna” derler adına…
Ve içten içe herkes kabul eder en güzel yılları, Türk yıllarıdır, Tuna’nın


Ve en güzel şehri Budapeşte’dir Tuna boyunun … Buda’sı ayrı güzeldir Peşte’si ayrı…


Ununu eleyip eleğini asmıştır, Budapeşte… Heybesinde, Avrupa da vardır, Osmanlı da ; Balkanlar da vardır Bolşevikler de …
Hem baroktur, hem neo klasik, hem de modern…
Çok görmüş, çok geçirmiştir, kimseyi sallamaz, açık ara en güzel şehridir orta Avrupa’nın Budapeşte … Hatta kimine göre tüm Avrupa'nın ...


Köprüleri, Kiliseleri, Türbeleri, Kaleleri, Meydanları, Türk Hamamları, eskiden sayıları 100’den fazla olan camileri bir yana Tuna’nın büyüsü bile yeter Budapeşte’ye kapılmaya…


Hüzün kardeşi, kan kardeşidir Budapeşte, İstanbul’un ve Tuna, Boğaziçi’nin…
Tuna donsa, Boğaziçi üşür; Budapeşte düşse, İstanbul ağlar …


Tevekkeli değil İstanbul Boğazı tarihinin ilk ve tek buzulları, Tuna’nın hediyesidir…


Kural 11 : Tarihi iyi oku, özellikle Osmanlı'ya dikkat et, düşün en modern toplumların 3-5 yıl gibi kısa sürelerde verdiği zarara rağmen yönetemediği toprakları, Osmanlı yüzyıllarca hiç zarar vermeden nasıl başarıyla yönetmiş...

Unutma düne bakmayan, bugünü de yarını da göremez...

2 Şubat 2010 Salı

Gerçekten, sevdirir kendini yavaştan, Hindistan…


İkinci gelişim olduğu halde yine önce. “ne kültürü, ne rengi , düpedüz sefalet bu, rezalet!.. Bu pislik, bu kalabalık, fakirlik, trafik, koku, açlık, susuzluk, hastalık …” dedim


Sonra yavaştan yavaştan kalabalığa, trafiğe, gürültüye, kokuya alıştım …
Daha sonra da pisliğe ( bu çok da zor olmadı nedense ? ) ekşili, naneli, körili, şekerli, acı yemeklere, sütlü çaya ve kulaklarının cidarları kıllı adamlara…


En sonunda da dilencilere ( yalnız Eski Delhi’de gördüğüm 2 dilenciyi anlatmam mümkün değil, ben 2 gece uyuyamadım, bu kadarını söyliyeyim ), yolun ortasına işeyenlere, kaldırımda uyuyanlara, bez olmadığı için paramparça, leş, bir tişört hariç çırılçıplak gezen çocuklara da alıştım ( bu biraz zor oldu gerçi, fotoğraflarını çekip buraya koymak ise hiç içimden gelmesi doğrusu … )


Ve gördüm ki bunlar gerçek ve belki de bu harmoninin bir parçası, kaynağı…
Bir küsür milyar insan yanılıyor olamaz...


Ve hatta sevmeye başladım bu cümbüşü …


Kesinlikle dünyanın en enteresan, en acayip yeri, Hindistan… Bütün renkleri ve dertleri yüzlerinde görebiliyorsun insanlarının ve hiç birinin umurunda değil bir ötekinin rengi ya da derdi …



Ama yine de düşünmeden edemedim, en zengin yıllarında İngilizler 100 yıl sömürmeseydi Hindistan’ı ve sonra doğru dürüst yönetilebilseydi ülke; gelir, eşit dağıtılabilseydi, her şey herkes için daha iyi olmaz mıydı ?



Hem sahi, bir İsveç'li de, İstanbul için aynı şeyleri düşünmüyor mudur zaten ? “kalabalık, pislik, trafik, selpakçı, tinerci çocuklar vs…”


Arkadaşım Rishi’nin “ev hallerine” şahit olup annesinin elinden, Hindu ekmeklerine ortak olmaktan ne kadar keyif aldıysam, kardeşi Rimpel’in 2 ay önceki 4 gün 4 gece süren düğününü kaçırdığıma, ve 2,5 yaşındaki oğlu Ayaan’ın önümüzde ay yapılacak ilk saç kesme törenini kaçıracağıma da o kadar üzüldüm …

Hindistan çok acayip bi yer, çok acayip … bu cümbüşü kaçırmamak lazım …


O kadar çok kare, o kadar çok sahne vardı ki ayıklamak, kolajlamak acayip zor oldu, biraz da fazla ve uzun oldu farkındayım ama Hindistan zaten çok uzun bi hikaye …


Kural 10 : Ama sen yine de şükret ! Önce sağlığına hem akıl hem de beden sağlığına, sonra ailen, evin, işin olduğuna ve sonra da bu tarihin, bu coğrafyanın, bu kültürün, sahibi olduğuna şükret. Ve kıymetini bil…

22 Ocak 2010 Cuma

Havada Aşk Kokusu Var, Verona


Kan davalı Capuletgillerin güzeller güzeli kızı Juliet ile ( nedense bütün hikaye kahramanları da güzeller güzeli olur ) Montagueslerin dıraz gibi oğulları Romeo'nun aşk hikayesinin vuku bulduğu yerdir, Verona...


Adige nehrinin iki yakasına usulca uzanmış, reformlar, rönesanslar, dünya savaşları, diktatörler görmüş geçirmiş, "Venedik'e giderken sağda" kalmış, Milano'nun gösterişi, Roma'nın şöhretinin gölgesinde, bekaretini korumuş, İtalya'nın en güzel, en canlı ( hareketli manasında değil nefes almak manasında, canlı ) şehirlerinden biridir Verona ...


Collesium'a göre çok mütevazi, ama esaslı bir Roma Arenası vardır meydanında ve her köşenin arkasından başka bir meydan ( piazza ) daha çıkar karşına, ki hepsi birbirinden güzeldir... Ve bu koca şehir merkezi tamamen trafiğe kapalıdır, egzostsuz, kornasız, metalsiz keyifle kaybolursun daracık sokaklarda....


Ah bir de tam bu Arena'nın köşesinde Louis Vuitton mağazası olmasaydı ... Ama beni asıl yaralayan Moskova, Kızıl Meydan'daki sosyetik butikler ve Medine, Mescid-i Nebevi'nin hemen girişindeki take away Starbucks olmuştur... Allah Sultanahmet Meydanını Korusun ...


Ve bu "piazzaları" birbirine bağlayan dar sokaklarında, tarife ihtiyacın olmadan hepsi birbirinden başarılı küçük aile restoranlarında, makarnanın da şarabın da kralını bulabilirsin...

Herhalde evlerinde tencere kaynamıyordur Verona'nın, çünkü herkes her gün dışarıda yemek yiyor, bütün restoranlar, her öğün, ağzına kadar dolu ...

Juliet'in evi müze, ziyaretçi akını, duvarlarda "post-it" lerle aşk ve tosun notları, fotoğraf kuyrukları...
Ama nedense, Romeo'nun evinin önünden geçen yok, kapıda dandik bi bakır tabela : "Casa di Romeo" erkek burada da para etmiyor herhalde ...



Kural 9 : İster bir tas tavuk suyuna çorba olsun, ister koca bir şehir; içinde aşk olan her şey hemen belli olur, ona göre ...

15 Ocak 2010 Cuma

Ne ararsan var, Tayland


Tayvan'a makine bakmak için geçerken uğradığımız, uğradığımıza da çok memnun olduğumuz Tayland....Doğa'nın kralı, tarihin daniskası, eğlencenin dibi, alışverişin alası, denizin, güneşin, kumun, yemenin, içmenin, dik alası ... hem de vizesiz... hem de Avrupa'daki benzerlerinin yarı, hatta çeyrek fiyatına ...


Biraz hijyen problemi, biraz kalabalık, biraz japon turist muamelesi, biz Türkleri bile usandıran pazarlık alışkanlığı gibi olumsuzlukar var ama yine hepsine değer Tayland'ın tropiği ... başta taksiciler olmak üzere neredeyse herkesle yapılan pazarlıklar insanı gerçekten yoruyor ama alışmış kudurmuştan beterdir işte, yapacak bir şey yok sistem bu...

Bangkok, ne ararsan var'ın başkenti, hatta sen aramasan da seni bulur, Bangkok... Deniz mahsülleri, tropik meyveleri, uzak doğu mutfağı sevene, sevmeyene uygun her türlü yemeği, ki benim favorim Tom Kha çorbasıdır, muhteşemdir ...



Uyduruk turist atraksiyonları, yok ucuz mücevher fabrikası ziyareti ya da kobra dövüşü, timsah çiftliği falan gibi tufalara gelmek herkesin kendi bileceği sey tabi ama yüzen pazarı ( floating bazar ) kaçırmayın... Ayrıca bol bol masaj yaptırmak ve her zamanki tavsiyem sokaklarında kaybolmak için çok keyifli ve güvenli bir yer ...

Pattaya'ya dikkat "+40" yani RTÜK'ün yeni uygulaması gibi "yanlızca 40 yaş üstü erkeklere uygun"

Açık hava Adana Pavyonu ... Her yerde 15-16 yaşında ( ya da biz öyle sanıyoruz hepsi birbirine benziyor ya ) kızlar, yanlarında 40 yaş üzeri beyaz erkekler, konsomasyon ve sonrası ... Deniz, kum, güneş hikaye, Caddebostan plajı ... Ama genelde bu kadar yol gelmişken mutlaka uğranıyor... Bana kısmet olmadı ama eğer mümkünse PAttaya değil, Phuket'le birleştirmek lazım Bangkok'u işte o zaman tadından yenmez ....

 Heh bir de çok eğlenceli bişi var, biliyorum çok seviyesiz ama, "X" e dilleri dönmüyor "sixty", ya da "sixteen" dedirtmek çok gülünç oluyor ...


Kural 8 : Dünyanın heryerinde geçerli tek lisan : gülümsemedir. Ne olursan, nerede olursan ol gülümse, gücüne inanamayacaksın ...
Not : Gençliği vize kuyruklarında çürümüş biri olarak artık seyahat önceliğimi vize istemeyen ülkelere veriyorum....

9 Ocak 2010 Cumartesi

Mazi Kalbinde bir yaradır, Lizbon

Nasıl İstanbul'da, zengin dedesi Osmanlı'nın tüm mirasını yiyip bitirdikten sonra, fakir ama gururlu bir mirasyedi hüznü varsa Lizbon'da da, dünyaya hükmettikleri o ihtişamlı kaşifler çağından sonra, Avrupa Birliğine girmeden önce sokaklarında eşekle gezilen, masum bir melankoli var ...


Herkesin aklı, kalbi mazide, her yerde bir kaşif hikayesi, giden denizcilerin ardından yakılan acıklı Fadolar ve dünyanın her yerinden kalma değil zorla getirilme "iz"ler ...

Ve bence yıllar yılı onbinlerce insanı, öldüren, köleleştiren, sömüren Portekizli erkeklere, ilahi adalet, dünyanın en çirkin kadınları herhalde Portekiz kadınları .....

Ama yine de birbinin aynı, Avrupa şehirlerine inat, çok büyük yangınlar geçirmiş olsa da İstanbul gibi, Lizbon'un, farklı bir dokusu, değişik bir havası var, özellikle de arka sokaklarının ...


sadece hüznü ve yangınları ile değil, arka sokakları, tepeleri, tramvayı, şehri ikiye bölüp, Atlas okyanusuna dökülen, Tejo nehri ve daha bir çok yanıyla İstanbul'a çok benzer Lizbon.
Tejo nehrinin epey bi kirli olması ama buna rağmen onlarca kişinin sörf, kano, kürek yapması hariç...


Ve tabi ki hafta sonları nehir kenarında aile saadeti, park, bahçe, çoluk, çocuk, köpek...


2002 yılıydı yanlış hatırlamıyorsam gittiğimde 26 yaşındaydım...

Yanlızığın en çok acıttığı, pazar sabahlarından birinde, hem de şehrimden uzak...

Evlenmeye ve hatta oğluma, kızıma ve köpeğime vereceğim adlara karar verdiğim, kişisel tarihime, mutluluğun resmini gördüğüm şehir olarak, geçen Lizbon ....

Oğluma, Efe, Kızıma Zeynep, Köpeğime de Çirkin adını verecektim.
( Yıllar sonra Oğluma Efe ismini verdim gerçekten ama Kızımın Adı Ela, Köpeğimizin adı ise Zeytin oldu.... )


Kural 7 : Uzaklarda arama, mutluluğun formülü dünyanın her yerinde aynı :

Mutluluk = Sağlık x Huzur + Aile/Hoşgörü